ร่องรอยของพี่สาว

แสงนีออนสีส้มอมแดงจากหน้าจอโฮโลแกรมสะท้อนลงบนดวงตาคู่คมที่เต็มไปด้วยร่องรอยความอ่อนล้า ดร.ศิลานั่งนิ่งอยู่หน้าโต๊ะทำงานในห้องควบคุมส่วนตัว กลิ่นอายของกาแฟดำที่เย็นชืดจนหมดรสชาติยังคงลอยวนอยู่ในอากาศที่ถูกกรองด้วยระบบสุญกาล ประโยคสั้นๆ ที่ทิ้งไว้จากตอนที่แล้วยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท *“ยินดีต้อนรับกลับบ้าน... น้องสาว”* มันไม่ใช่เสียงทักทายด้วยความอบอุ่น แต่เป็นเสียงคำรามจากอดีตที่ฝังกลบไว้ใต้ซากปรักหักพังของสถานีวิจัยลับเมื่อเจ็ดปีก่อน อดีตที่เธอกล่อมตัวเองมาตลอดว่ามันถูกเผาไหม้กลายเป็นเถ้าถ่านไปพร้อมกับร่างของพี่สาวแท้ๆ “คุณกำลังเล่นเกมจิตวิทยากับผมอยู่หรือไง ไค...” ศิลาพึมพำกับความว่างเปล่า นิ้วเรียวยาวเลื่อนผ่านแผงควบคุมระบบเข้ารหัสระดับสูงสุด ข้อมูลดิบที่ถูกดึงออกมาจากไฟล์ลับของสหพันธ์กำลังวิ่งผ่านหน้าจอด้วยความเร็วสูง รหัสผ่านนับร้อยชั้นถูกแกะออกทีละชั้นด้วยอัลกอริทึมที่คุ้นเคย—ฝีมือของแฮกเกอร์ผู้เย่อหยิ่งคนนั้น ไคจงใจทิ้งร่องรอยเหล่านี้ไว้ให้เธอเห็นตั้งแต่แรก ประตูห้องเลื่อนเปิดออกอย่างเงียบเชเชียบ ร่างสูงโปรดของไคก้าวเข้ามาในความสลัว กลิ่นอายของโอโซนจางๆ และฝุ่นละอองจากภายนอกติดตัวเขามาด้วย ดวงตาสีเข้มคู่นั้นกวาดมองแผ่นหลังที่เกร็งเครียดของเธอ ก่อนที่ริมฝีปากหยักจะยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่เดาไม่ออกว่ากำลังเยาะเย้ยหรือกำลังปกป้องบางสิ่ง “ระวังหน่อยครับ ดร.ศิลา” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบงัน “การจ้องมองความมืดนานเกินไป บางครั้งความมืดอาจจะกำลังจ้องมองทะลุเข้ามาในสมองของคุณด้วยเช่นกัน” ศิลาไม่หันกลับไปมอง เธอเพียงแค่กดปุ่มหยุดการวิ่งของข้อมูลบนหน้าจอ ภาพสามมิติของบันทึกเหตุการณ์ประวัติศาสตร์การทดลองหลุมดำเมื่อเจ็ดปีก่อนปรากฏขึ้นกลางห้อง ร่างของหญิงสาวคนหนึ่งในชุดนักวิทยาศาสตร์กำลังยืนอยู่หน้าเครื่องเร่งอนุภาค—ใบหน้านั้น... ช่างคล้ายคลึงกับเธอราวกับส่องกระจก “คุณรู้เรื่องนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่” เสียงของศิลาเรียบนิ่ง เย็นชาจนน่ากลัว แต่ปลายนิ้วที่จิกเข้าหากันจนข้อต่อขึ้นสีขาวกลับฟ้องถึงพายุอารมณ์ที่กำลังโหมกระหน่ำในอก ไคสาวเท้าเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด ระยะห่างระหว่างพวกเขาลดลงจนสัมผัสได้ถึงความอึดอัดอันตราย เขายื่นมือไปแตะแผงควบคุมเบาๆ ปิดไฟล์นั้นลงครึ่งหนึ่งแล้วหันมาสบตาเธอตรงๆ “ผมรู้ตั้งแต่แรกว่าคุณไม่ได้มาที่นี่เพื่อตรวจสอบระบบขนส่งอวกาศของสหพันธ์อย่างที่เอกสารราชการอ้างหรอกครับ คุณกำลังตามหา ‘ศพ’ ที่ไม่เคยมีตัวตนในทะเบียนราษฎร์... และคุณก็เจอเบาะแสชิ้นแรกแล้วนี่ครับ” ศิลาหันขวับมามองเขา ดวงตาสั่นระริกด้วยความโกรธและคำถามมหาศาล “ทำไมคุณถึงพยายามดึงฉันเข้ามาพัวพันกับเรื่องนี้ ไค? คุณต้องการอะไรกันแน่จากฉัน หรือว่าพี่สาวของฉัน... เธอยังมีชีวิตอยู่จริง ๆ?” ไคเงียบไปชั่วขณะ ดวงตาคมกริบไหววูบคล้ายมีความรู้สึกบางอย่างซ่อนอยู่ใต้ชั้นน้ำแข็งหนา เขาโน้มตัวลงมาใกล้ใบหูของเธอ กลิ่นโคโลญจน์จางๆ ผสมกับกลิ่นอายเฉพาะตัวของชายหนุ่มลอยเข้ามาแตะจมูก น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นกระซิบแผ่วเบาที่สั่นสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจ “ถ้าคุณอยากรู้ความจริงทั้งหมด... ลองเปิดลิ้นชักลับใต้โต๊ะทำงานของคุณดูสิครับ สิ่งที่คุณตามหามาตลอดเจ็ดปี ไม่ได้อยู่ในฐานข้อมูลของสหพันธ์หรอกครับ แต่มันนอนรอคุณอยู่นี่ต่างหาก...” ศิลานิ่งงัน ลมหายใจสะดุดกักค้างไว้ในลำคอ เธอก้มมองลิ้นชักไม้เนื้อแข็งที่ถูกล็อกด้วยรหัสชีวมิติ มือที่สั่นเทาค่อยๆ วางลงบนแป้นสแกน นิ้วชี้กดลงไปพร้อมกับเสียงสัญญาณไฟสีเขียวที่เปลี่ยนเป็นสีแดงฉานทันที *“คำเตือน: ตรวจพบรหัสผ่านนิรนามจากภายนอกระบบ... กำลังทำการปลดล็อก”* เสียงสังเคราะห์จากระบบดังขึ้นสวนทางกับความคาดหมาย ลิ้นชักดีดตัวเปิดออกเองอย่างช้าๆ ภายในนั้นไม่มีเอกสารลับ ไม่มีอาวุธ หรือแม้แต่แฟลชไดรฟ์ข้อมูลใดๆ มีเพียงแค่... "สร้อยข้อมือโลหะสีเงินสลักลายดาวเนบิวลา" ที่เปื้อนคราบสนิมและรอยไหม้เกรียม ซึ่งเธอจำได้แม่นยำว่ามันคือสร้อยที่พี่สาวของเธอมักจะสวมติดตัวไว้ตลอดเวลาในวันสุดท้ายก่อนเกิดโศกนาฏกรรม และใต้สร้อยเส้นนั้น มีชิปข้อมูลขนาดเล็กซ่อนอยู่ พร้อมกับข้อความที่เขียนด้วยลายมืออันคุ้นตาปรากฏขึ้นบนหน้าจอโฮโลแกรมอัตโนมัติ *“ถึงน้องรัก... ถ้าเธอได้อ่านข้อความนี้ แสดงว่าคนที่ยืนอยู่ข้างเธอตอนนี้ ไม่ใช่คนของสหพันธ์... และเขาคือคนเดียวที่จะฆ่าฉันในคืนนี้”* ศิลาเบิกตากว้าง หัวใจกระหน่ำรัวราวกำลังจะระเบิดทะลุอก เธอยังไม่ทันได้หันกลับไปถามคำตอบ ไคก็ก้าวถอยหลังออกไปหนึ่งก้าว รอยยิ้มมุมปากที่เคยดูเจ้าเล่ห์เมื่อครู่ได้มลายหายไป เหลือเพียงแววตาที่เยือกเย็นและจริงจังอย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อน พร้อมกันนั้น เสียงสัญญาณเตือนภัยระดับวิกฤตก็ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งสถานีอวกาศ ประตูห้องถูกล็อกตายด้วยระบบฉุกเฉิน และเงาสลัวของร่างใครบางคนกำลังก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ที่หน้ากระจกใสภายนอกห้องควบคุม พร้อมกับปลายกระบอกปืนเลเซอร์ที่เล็งตรงมายังพวกเขา ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านห้วงอวกาศอันมืดมิดนี้ไปด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ