รอยยิ้มท่ามกลางวิกฤต

ระบบปรับความดันอากาศในห้องควบคุมฉุกเฉินของสถานีอวกาศรกร้าง "โครนอส" ส่งเสียงหึ่งต่ำราวกับเสียงคำรามของสัตว์ร้ายที่กำลังใกล้ตาย คาร์บอนไดออกไซด์ในห้องพุ่งสูงขึ้นจนทำให้ลมหายใจเริ่มร้อนผ่าวและแสบจมูก ทว่าสิ่งที่กดดันยิ่งกว่าบรรยากาศภายนอก คือหน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้าที่กำลังแสดงสถานะการนับถอยหลัง—เหลือเวลาอีกเพียงเจ็ดนาที ก่อนที่ระบบรักษาความปลอดภัยอัตโนมัติจะทำการล้างข้อมูลทั้งหมดด้วยคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้า ซึ่งหมายความว่าหลักฐานชิ้นสำคัญที่จะเปิดโปงความเน่าเฟะของสหพันธ์จะมลายหายไปตลอดกาล "คุณกำลังทำให้ผมเสียสมาธิ ดร.ศิลา" เสียงทุ้มต่ำติดจะกวนประสาทดังขึ้นท่ามกลางความเงียบอันตึงเครียด ไคไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองคู่หูสาวที่ยืนกอดอกอยู่ข้างแผงควบคุม นิ้วเรียวยาวทั้งสิบนิ้วกำลังวิ่งพล่านบนคีย์บอร์ดแสงสีฟ้าอย่างบ้าคลั่ง หน้าผากของชายหนุ่มมีเม็ดเหงื่อผุดพราย ทว่ามุมปากกลับหยักขึ้นเป็นรอยยิ้มบางเบา—รอยยิ้มที่ศิลาทั้งหมั่นไส้และคุ้นเคยเสียจนน่าหงุดหงิด "ฉันแค่กำลังประเมินว่า ระหว่างที่ระบบล้างข้อมูลทำงานกับสมองของคุณ อันไหนจะระเบิดก่อนกัน" ศิลาตอบด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น ดวงตาสีเข้มคมกริบกวาดมองการเคลื่อนไหวของอีกฝ่ายอย่างไม่วางตา เธอรู้ดีว่าสถานการณ์ตอนนี้วิกฤตเพียงใด ออกซิเจนในโซนนี้เหลือไม่ถึงสิบเปอร์เซ็นต์ อัตราการเต้นของหัวใจเธอกำลังไต่ระดับขึ้นสูง แต่ความนิ่งสงบภายนอกของเธอกลับสวนทางกับพายุอารมณ์ข้างในอย่างสิ้นเชิง ไคหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าแต้มความขบขันอย่างประหลาด เขาละมือข้างหนึ่งจากคีย์บอร์ด ควานหาบางอย่างในกระเป๋าเสื้อแจ็คเก็ตกันกระแทก ก่อนจะหยิบแท่งโปรตีนบีบอัดสภาพยับเยี่ยวยื่นส่งให้เธอโดยไม่ละสายตาจากหน้าจอ "รับไหมครับ? อาหารมื้อสุดท้ายก่อนโลกจะพิสูจน์ว่าพวกเราเลือกข้างผิด... อ้อ ไม่ต้องห่วง ผมเช็ควันหมดอายุแล้ว มันหมดไปตั้งแต่ปีที่สหพันธ์ประกาศชัยชนะครั้งแรกพอดี" ศิตากัดกรามแน่น สายตาคมกริบมองแท่งโปรตีนในมือของชายหนุ่มสลับกับใบหน้าด้านข้างที่เต็มไปด้วยรอยเปื้อนเขม่าควันของเขา ในสถานการณ์ที่ความเป็นความตายแขวนอยู่บนเส้นด้าย พื้นที่รอบตัวเต็มไปด้วยเศษซากโลหะและกลิ่นอายของความตาย ไคกลับยังมีอารมณ์มาเล่นมุกตลกฝืดๆ แบบนี้ได้ หน้าตาเฉยเมยราวกับพวกเขากำลังนั่งจิบกาแฟอยู่ในคาเฟ่ริมอ่าวของดาวอาณานิคม มากกว่าจะติดอยู่ในหลุมพรางมรณะ ความตึงเครียดที่ขึงพืดอยู่ในอกของหญิงสาวจู่ๆ ก็เกิดรอยร้าวเล็กๆ ภาพความทรงจำอันเจ็บปวดจากการสูญเสียพี่สาวในเหตุการณ์ทดลองหลุมดำเมื่อหลายปีก่อนเคยทำให้เธอปิดตายหัวใจ กลายเป็นนักวิเคราะห์ผู้ไร้ความรู้สึก ขับเคลื่อนด้วยตรรกะและความแค้น แต่กระแสจิตวิทยาและความกวนประสาทอย่างไร้กาลเทศะของไค กลับเจาะทะลวงกำแพงน้ำแข็งนั้นเข้ามาได้อย่างง่ายดาย ริมฝีปากบางเฉียบของศิลาที่เม้มเข้าหากันจนเป็นเส้นตรง ค่อยๆ คลายออกทีละน้อย เผลอหลุดยิ้มจางๆ ออกมาอย่างไม่ตั้งใจ—เป็นรอยยิ้มแรกในรอบหลายเดือนที่แม้แต่ตัวเธอเองยังรู้สึกประหลาดใจ "คุณนี่มัน..." ศิลาถอนหายใจยาวเหยียด พยายามซ่อนรอยยิ้มนั้นกลับคืนสู่ความเย็นชาอย่างรวดเร็ว "สติปัญญาของคุณถูกใช้ไปกับการแฮกข้อมูลหรือใช้ไปกับการสรรหามุกตลกไร้สาระกันแน่ ไค" "อย่างหลังคือโบนัสครับ ส่วนอย่างแรกคืออาชีพหลัก... และถ้าคุณยังใจดีส่งยิ้มให้ผมแบบเมื่อกี้ต่ออีกสักวินาที ผมอาจจะแถมรหัสผ่านลับระดับผู้บริหารของสภาสหพันธ์ให้คุณฟรีๆ เลยก็ได้นะ" ไคชายตาคมกริบกลับมามองเธอ พร้อมรอยยิ้มมุมปากที่เปี่ยมด้วยเสน่ห์อันตราย เคมีอันร้อนแรงและขัดแย้งระหว่างทั้งคู่ยังคงคุกรุ่นอยู่ในอากาศที่เบาบาง ติ๊ด! เสียงสัญญาณเตือนเปลี่ยนจากสีแดงฉานเป็นสีเขียวพาสเทล หน้าจอโฮโลแกรมกะพริบวูบหนึ่งก่อนจะขยายใหญ่ขึ้นแสดงแผนผังโครงข่ายลับที่ไม่เคยปรากฏในฐานข้อมูลทางการ ไคกดปุ่มยืนยันคำสั่งสุดท้ายด้วยความเร็วสูง ร่างสูงโปร่งเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ด้วยความเหนื่อยอ่อน "เรียบร้อยครับ ดร.ศิลา... ข้อมูลทั้งหมดถูกถ่ายโอนไปยังเซิร์ฟเวอร์นิรนามเรียบร้อยแล้ว ตอนนี้พวกเราปลอดภัย—" ปัง! เสียงระเบิดสนั่นหวั่นไหวจากประตูนอกห้องควบคุมตัดบทสนทนาลงทันที แรงกระแทกทำให้สถานีอวกาศสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ไฟฉุกเฉินดับวูบลงเหลือเพียงแสงสีแดงก่ำสลัวๆ ร่างของทหารหน่วยพิเศษในชุดเกราะแรงดันสูงสีดำสนิทพังประตูเข้ามาพร้อมอาวุธครบมือ ไคกระชากแขนของศิลาให้หลบหลังแผงควบคุมได้อย่างเฉียดฉิว กระสุนพลังงานพุ่งเจาะผนังเหล็กด้านหลังจนเกิดรอยไหม้สีส้มจ้า "ดูเหมือนว่าแขกไม่ได้รับเชิญของเราจะมาเร็วกว่ากำหนดนะครับ" ไคกระซิบชิดริมหูของเธอ ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับต้นคอ ท่ามกลางกลิ่นอายของดินปืนและความตาย ศิลาไม่ตอบ เธอกวาดสายตาคมกริบไปยังหน้าจอหลักที่ยังคงค้างภาพสุดท้ายไว้—ไม่ใช่ข้อมูลลับของสหพันธ์ แต่เป็นภาพใบหน้าของบุคคลที่เธอคิดว่าตายไปแล้วเมื่อสิบปีก่อน ปรากฏขึ้นพร้อมข้อความสั้นๆ ที่สั่นสะเทือนจิตใจเธอยิ่งกว่ากระสุนปืนตรงหน้า *“ยินดีต้อนรับกลับบ้าน... น้องสาว”* ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางฝ่าความมืดมิดนี้ไปด้วยกันนะครับ... เนบิวลาสตาร์