รอดตายในปล่องอับอากาศ

กลิ่นอับของโลหะขึ้นสนิมผสมผสานกับหยดเหงื่อและลมหายใจร้อนผ่าว อากาศภายในปล่องระบายอากาศกว้างไม่ถึงแปดสิบคูณแปดสิบเซนติเมตรนี้เบาบางจนแทบจะเรียกได้ว่าเป็นสุญญากาศย่อมๆ ดร.ศิลา พยายามควบคุมจังหวะการสูดอากาศของตนให้เงียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ ทว่าทุกครั้งที่ทรวงอกกระเพื่อม มันกลับไปเบียดเข้ากับแผงอกแข็งแกร่งของชายหนุ่มที่นอนซ้อนอยู่ด้านหลัง เสียงฝีเท้าโลหะหนักอึ้งของหน่วยกวาดล้างสหพันธ์ดังสะท้อนก้องผ่านผนังเหล็กบางเฉียบ ห่างออกไปเพียงไม่กี่เซนติเมตร แรงสั่นสะเทือนจากคอมแบทบูทกระทบพื้นผิวทำให้โครงสร้างปล่องสั่นเบาๆ ฝุ่นผงไมโครสโคปิกและคราบคาร์บอนร่วงกราวลงมาปะทะเปลือกตา ในความมืดสนิทที่ถูกเจือด้วยแสงสีฟ้าสลัวจากหน้าจอโฮโลแกรมขนาดจิ๋วในมือ ไคขยับตัวเล็กน้อยเพื่อเปลี่ยนองศาการซ่อนตัว นิ้วเรียวยาวที่ผ่านการเคาะคีย์บอร์ดแฮกโครงข่ายดาวมานับไม่ถ้วนเอื้อมมากุมมือเรียวของเธอไว้แน่น ฝ่ามือของเขาเย็นเฉียบแต่มั่นคง แรงบีบกระชับนั้นไม่ใช่การฉวยโอกาส แต่เป็นภาษากายที่ส่งสารเตือนสอยด้วยความเงียบ—*“ห้ามหายใจแรง... พวกมันอยู่ใกล้เกินไป”* ศิลาขยับนิ้วมือตอบรับโดยอัตโนมัติ ความเย็นจากปลายนิ้วของเขาซึมผ่านผิวเนื้อ บรรเทาความตื่นตระหนกที่กำลังกัดกินสติปัญญาอันเยือกเย็นของเธอลงทีละน้อย เธอเป็นนักวิเคราะห์จิตวิทยาอาชญากรรมที่อ่านเกมมนุษย์มานักต่อนัก แต่การอ่านเกมจิตใจของชายข้างกายคนนี้—ผู้ที่มีหมายจับระดับสูงสุดและมีอุดมการณ์ที่พร้อมจะเผาทำลายระบบโครงสร้างของสหพันธ์ให้เป็นจุล—กลับเป็นเรื่องที่คาดเดาไม่ได้เสียยิ่งกว่าความผันผวนของหลุมดำ เสียงฝีเท้านั้นหยุดลงตรงบริเวณด้านล่างของปล่องพอดี ลมหายใจของไคอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอระหงของเธอ เส้นผมชื้นเหงื่อลู่แนบกรอบหน้าคมคาย ในพื้นที่จำกัดเช่นนี้ ร่างกายของทั้งคู่แนบชิดกันจนไร้ช่องว่าง ศิลารับรู้ได้ถึงจังหวะการเต้นของหัวใจอีกฝ่ายที่ดังสะท้อนผ่านแผ่นหลังของเธอ มันหนักแน่น มั่นคง และรวดเร็วกว่าปกติเล็กน้อย—หลักฐานชิ้นเดียวที่ฟ้องว่าแฮกเกอร์อัจฉริยะผู้เยือกเย็นคนนี้ก็มีความรู้สึกหวาดกลัวต่อความตายไม่ต่างจากคนทั่วไป "ถ้าพวกมันใช้แก๊สโซนิคกวาดล้าง..." เสียงกระซิบแหบพร่าแผ่วเบาราวเสียงถอนหายใจดังชิดใบหูของเธอ ลมหายใจของไคปัดผ่านพวงแก้มเนียน "เราคงต้องเปลี่ยนสถานะจากผู้ต้องสงสัย กลายเป็นผงธุลีในระบบรีไซเคิลอากาศภายในสามสิบวินาที ดร.ศิลา" ศิลาเหลือบสายตามองเขาในความมืด ดวงตาสีเข้มของเธอคมกริบแม้ในยามคับขัน ริมฝีปากบางเฉียบขยับตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบไม่แพ้กัน "ถ้าถึงเวลานั้นจริงๆ คุณช่วยกรุณาตายให้เงียบที่สุดด้วยนะครับ ไค... ดิฉันไม่อยากถูกบันทึกประวัติในฐานะอาชญากรที่ตายพร้อมกับเสียงบ่นพึมพำของคุณ" มุมปากของไคยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางเบาในความมืด มือข้างที่กุมมือเธออยู่กระชับแน่นขึ้นอีกนิด ปลายนิ้วโป้งของเขาไล้เบาๆ บนหลังมือเธออย่างปลอบประโลมท่ามกลางสถานการณ์ที่แขวนอยู่บนเส้นด้าย ภายนอกปล่อง เสียงโลหะกระทบกันดังขึ้นอีกครั้ง ตามมาด้วยเสียงคำรามต่ำของเครื่องสแกนความหนาแน่นชีวภาพ ลำแสงสีแดงวาบผ่านรอยต่อของแผงระบายอากาศ ห่างจากศีรษะของพวกเขาไปไม่ถึงคืบ หากไคไม่ดึงเธอมุดเข้ามาลึกกว่านี้อีกนิด ป่านนี้โครงสร้างโมเลกุลในร่างกายของพวกเขาคงถูกแยกส่วนด้วยคลื่นความร้อนไปแล้ว สัญชาตญาณการเอาตัวรอดบังคับให้ร่างกายต้องแนบชิดกันมากกว่าเดิม ศิลาต้องยกแขนขึ้นยันกับผนังเหล็กเย็นเฉียบ ขณะที่ศีรษะของไคซุกอยู่ลาดไหล่ของเธอ น้ำหนักตัวที่ทับถมกันในอุโมงค์แคบทำให้กล้ามเนื้อเริ่มเกร็งปวด แต่ไม่มีใครกล้าส่งเสียงร้องออกมาสักแอะเดียว ผ่านไปชั่วกัลปหวาน เสียงฝีเท้านั้นก็ค่อยๆ เคลื่อนตัวห่างออกไป พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนระบบรักษาความปลอดภัยที่ลดระดับความเข้มข้นลง ไคผ่อนลมหายใจยาวเหยียด เขายังไม่ยอมปล่อยมือออกจากเธอ ทว่าความตึงเครียดในแววตากลับถูกแทนที่ด้วยประกายความเจ้าเล่ห์ตามวิสัย "รอดตัวไปอีกหนึ่งยก..." ไคกระซิบชิดริมหู น้ำเสียงเจือแววเย้าหยอก "ดูเหมือนว่าสัญชาตญาณการเอาชีวิตรอดของคุณจะเข้ากันได้ดีกับผมมากกว่าทฤษฎีจิตวิทยาอาชญากรรมเล่มหนาพวกนั้นเสียอีกนะครับ ด็อกเตอร์" ศิลาถอนหายใจยาวด้วยความเหนื่อยหน่าย เธอพยายามดึงมือออกจากการกุมของเขา แต่ไคกลับยิ่งใช้นิ้วเกี่ยวรั้งไว้แน่นกว่าเดิม "ปล่อยมือได้แล้วครับ ไค สถานการณ์ปลอดภัยแล้ว" เธอกล่าวเสียงเรียบ ทว่าดวงตากลับสะท้อนความซับซ้อนบางอย่างที่เธอเองก็ไม่อยากยอมรับ "ยังหครับ..." ไคเอ่ยเสียงนุ่ม แววตาคมกริบเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นเมื่อเขาเลื่อนมืออีกข้างไปสัมผัสหน้าจอโฮโลแกรมจิ๋วที่กระพริบเตือนข้อมูลบางอย่างขึ้นมา "เพราะสิ่งที่เราเพิ่งซ่อนตัวหนีเมื่อกี้... ไม่ใช่หน่วยกวาดล้างธรรมดาของสหพันธ์" ศิลาขมวดคิ้วมุ่น "คุณหมายความว่ายังไง?" ไคแตะปลายนิ้วลงบนแป้นพิมพ์ลัด ไฟล์ข้อมูลเข้ารหัสลับระดับสูงสุดที่เขาเพิ่งดักสัญญาณได้ถูกกางออกกลางอากาศแคบๆ แสงสีฟ้าสะท้อนลงบนใบหน้าของทั้งคู่ เผยให้เห็นรายชื่อโครงการทดลองต้องห้ามที่ถูกปิดตาย ชื่อของพี่สาวเธอ... ดร.ศจี ปรากฏหราอยู่บนบรรทัดบนสุดของเอกสารมรณะฉบับนั้น พร้อมกับสถานะปัจจุบันที่ทำให้หัวใจของศิลาหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม—*“ยังมีชีวิตอยู่ แต่ถูกควบคุมตัวในฐานะตัวทดลองหมายเลขศูนย์”* และก่อนที่ศิลาจะได้เอ่ยปากถามอะไร เสียงฝีเท้าฝูงใหม่ก็ดังขึ้นอีกครั้ง... ทว่าครั้งนี้ มันไม่ได้มาจากด้านนอกปล่องระบายอากาศ แต่มันดังมาจาก *ด้านในสุดของอุโมงค์มืดเบื้องหน้า* ที่พวกเขากำลังคลานเข้าไป ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางฝ่าคลื่นสุญญากาศนี้ไปกับผมนะครับ... เนบิวลาสตาร์