ผู้มาเยือนที่ไม่คาดคิด

เสียงโลหะหนักหน่วงกระแทกเข้ากับบานประตูกั้นแรงดันอากาศภายนอก ดังสะท้อนก้องกังวานผ่านผนังโลหะชั้นในของสถานีวิจัยร้างแห่งนี้ ราวกับเสียงคำรามของสัตว์ร้ายที่กำลังตระหนักว่าเหยื่อของมันจนมุมแล้ว ดร.ศิลา สะดุ้งเล็กน้อย ร่างเพรียวในชุดคลุมปฏิบัติการยับย่นหยุดชะงักกลางคัน ปลายนิ้วเรียวยังคงค้างอยู่เหนือแป้นพิมพ์โฮโลแกรมที่กำลังเรืองแสงสีฟ้าอ่อน ข้อมูลดิบจากการทดลองลับของสหพันธ์อวกาศกว่าเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์ยังไม่ทันถูกถ่ายโอนเสร็จสิ้น ความกดอากาศรอบตัวลดฮวบลงอย่างฉับพลันจนแก้วหูอื้ออึง สัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานสาดส่องสลับกับความมืดมิด ทาทับใบหน้าด้านข้างของเธอให้ดูเคร่งขรึมและซีดเซียว "พวกเขามาเร็วกว่าที่คาดการณ์ไว้สามสิบนาที..." ศิลาเอ่ยขึ้น น้ำเสียงเรียบนิ่งแต่แฝงไปด้วยความตึงเครียดที่ถูกควบคุมไว้อย่างดีเยี่ยม ดวงตาสีนิลคู่สวยหันไปมองชายหนุ่มที่ยืนพิงกรอบประตูห้องควบคุมหลักด้วยท่าทางสบายๆ สวนทางกับสถานการณ์วิกฤตเบื้องหน้าอย่างสิ้นเชิง ไกล (Kael) ปรายตามองหน้าจอสถานะระบบรักษาความปลอดภัยที่กำลังรวนเร รอยยิ้มมุมปากที่เป็นเอกลักษณ์ปรากฏขึ้นชั่วแวบ ก่อนที่เขาจะดีดตัวออกจากผนัง ก้าวฉับๆ เข้ามาประชิดโต๊ะทำงานโฮโลแกรมอย่างรวดเร็ว มือเรียวแกร่งปัดป้องข้อมูลบนอากาศเพื่อสับเปลี่ยนเส้นทางพลังงานด้วยความคล่องแคล่วราวกับดีดนิ้ว "หน่วยจู่โจมพิเศษซีรีส์-ไนน์ ของสหพันธ์..." ไคเอ่ยด้วยน้ำเสียงติดตลกเล็กน้อย แต่นัยน์ตาสีเทาเข้มกลับไร้ซึ่งความขบขัน "สุนัขล่าเนื้อพวกนั้นคงได้กลิ่นฟีโรโมนความผิดพลาดของระบบที่เราทิ้งไว้เมื่อคืน... ดูท่าทางผู้พันการ์ตคงจะหงุดหงิดน่าดูที่ผมยังลอยนวลอยู่ได้" "นี่ไม่ใช่เวลามาเล่นมุกตลกนะครับ ไค" ศิลาหันขวับมามองเขา ดวงตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความกดดันและความไม่พอใจที่อีกฝ่ายยังคงรักษาท่าทีระรื่นได้ในยามที่ความเป็นความตายอยู่แค่เอื้อม "ถ้าข้อมูลชุดนี้ไม่ถูกส่งต่อไปยังเครือข่ายอิสระ ทุกสิ่งที่พี่สาวฉันยอมแลกด้วยชีวิต... มันจะสูญเปล่า" ไคชะงักไปชั่ววินาทีเมื่อได้ยินชื่อนั้น แววตาที่มักพราวระยับด้วยความเจ้าเล่ห์ไหววูบไปชั่วขณะ ก่อนจะกลับมาแข็งกร้าวและเด็ดเดี่ยวตามเดิม เขาเอื้อมมือมากุมข้อมือของเธอที่กำลังสั่นเทาเล็กน้อย แรงสัมผัสจากฝ่ามืออุ่นจัดนั้นทะลุกผ่านถุงมือบางเฉียบ ส่งกระแสความอบอุ่นและความมั่นคงแปลกประหลาดเข้ามาในใจของหญิงสาวอย่างไม่ทันตั้งตัว "ผมรู้ว่ามันมีความหมายกับคุณมากแค่ไหน... ศิลา" น้ำเสียงของไคเปลี่ยนเป็นทุ้มต่ำจริงจัง ปราศจากความกวนประสาทเมื่อครู่ "เพราะฉะนั้น ผมถึงไม่มีวันยอมให้คุณตายอยู่ที่นี่เด็ดขาด... เชื่อใจผมสิครับ" *ปัง!* เสียงระเบิดแรงดันสูงทำลายสลักประตูด้านนอกดังสนั่นหวั่นไหว แรงอัดอากาศพัดเอาฝุ่นผงและเศษโลหะปลิวว่อน ประตูนิรภัยหนาฟุตครึ่งถูกแรงระเบิดอัดจนบิดเบี้ยวเป็นรูปโค้ง ก่อนที่กลุ่มควันสีขาวพวยพุ่งออกมาพร้อมกับเงาร่างในชุดเกราะยุทธวิธีสีดำสนิทนับสิบชีวิต ประดับสัญลักษณ์กางเขนคู่แห่งสหพันธ์อวกาศอย่างเด่นชัด "เจอเป้าหมายแล้ว! ทำลายระบบป้องกันและควบคุมตัวทันที!" เสียงคำรามลอดผ่านหน้ากากกรองอากาศอิเล็กทรอนิกส์ดังขึ้น พร้อมกับลำแสงสีฟ้าจากปืนเลเซอร์อัดกระแทกเข้าใส่ผนังห้องควบคุมจนสะเก็ดไฟกระจายว่อน "เวรเอ๊ย! ทางนี้!" ไคสบถเบาๆ ก่อนจะคว้าแขนของศิลาให้วิ่งตามเขาพุ่งทะยานออกทางประตูด้านหลัง ซึ่งเชื่อมต่อกับท่อระบายความร้อนแรงดันสูงที่เป็นเส้นทางตาย กระสุนเลเซอร์นัดแรกเฉียดหัวไหล่ของไคไปเพียงไม่กี่มิลลิเมตร เผด็จศึกความร้อนแผดเผาจนเนื้อผ้าส่งกลิ่นไหม้จางๆ แต่ชายหนุ่มหาได้ใส่ใจ เขาใช้มือซ้ายกระชากปืนพกสนามออกมากดยิงสวนกลับไปสามนัดซ้อน แม่นยำราวจับวาง กระสุนEMPนัดสุดท้ายพุ่งเข้าปะทะกับแผงควบคุมระบบป้องกันของศัตรูพอดิบพอดี ส่งผลให้ประตูนิรภัยด้านหลังกระแทกปิดลงอย่างรวดเร็ว ตัดขาดการไล่ล่าชั่วคราว พวกเขาวิิงฝ่าความมืดและความหนתเหน็บของท่อระบายความร้อน แสงไฟฉุกเฉินสีแดงกะพริบเป็นระยะ ส่องให้เห็นหยาดเหงื่อที่ผุดพรายตามกรอบหน้าของศิลา เสียงหอบหายใจของทั้งคู่ประสานกันไปกับเสียงเครื่องยนต์กังวานของสถานีที่ใกล้พังทลาย "เราจะไปไหนกันคะ... ทางนี้มันตันไม่ใช่เหรอ?" ศิลาเอ่ยถามด้วยความตื่นตระหนก เมื่อเบื้องหน้าคือผนังโลหะตันที่ไม่มีทางออกอื่นนอกจากเหวสุญญากาศเบื้องล่าง ไคหยุดยืนชะงักที่ริมขอบเหว เขาหันกลับมามองเธอ รอยยิ้มมุมปากแบบเดิมกลับมาอีกครั้ง แม้เนื้อตัวจะมอมแมมไปด้วยคราบเขม่าควัน "ใครบอกว่าตันล่ะครับ... สำหรับผมแล้ว กำแพงทุกบานมันก็แค่ประตูที่ยังไม่ได้เปิดต่างหาก" พูดจบ ไคก็ควักอุปกรณ์แฮกเกอร์ขนาดจิ๋วโยعเข้าใส่แผงวงจรลับที่ซ่อนอยู่หลังสายไฟระโยงระะยาง ทันใดนั้น พื้นเหล็กใต้ฝ่าเท้าของพวกเขาก็เลื่อนเปิดออกเผยให้เห็นยานแคปซูลหลบภัยรุ่นต้นแบบที่ซ่อนไว้ในช่องลับแรงโน้มถ่วงต่ำ แต่ก่อนที่ไคจะดันศิลาเข้าไปในตัวยาน เสียงสัญญาณเตือนภัยอันคุ้นเคยก็ดังขึ้นเหนือหัว...ไม่ใช่เสียงของหน่วยจู่โจมสหพันธ์ แต่เป็นเสียงระบบทำลายตัวเองของสถานีที่ถูกเปิดใช้งานโดยคำสั่งรีโมทจากภายนอก! หน้าจอโฮโลแกรมฉุกเฉินเหนือแคปซูลกะพริบวาบ พร้อมกับข้อความสีแดงฉานที่ปรากฏขึ้นเด่นชัด: *[คำเตือน: ตรวจพบรหัสผ่านลับระดับผู้บัญชาการสูงสุด... ดำเนินการลบข้อมูลเป้าหมายและปิดปากพยานทั้งหมดใน 60 วินาที]* ศิลาเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง เมื่อเหลือบไปเห็นชื่อผู้สั่งการในระบบรีโมทที่เพิ่งปรากฏขึ้นบนหน้าจอ... ชื่อนั้นไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นชื่อของ "ดร.ศตวรรษ" พี่ชายแท้ๆ ของเธอเอง... ผู้ชายที่เธอกอดคอร้องไห้และคิดว่าเสียชีวิตไปในเหตุการณ์หลุมดำเมื่อสิบปีก่อน! ไคชะงักค้าง มือที่กำลังผลักเธอลดลงช้าๆ เมื่อหันไปเห็นสีหน้าซีดเผือดไร้สีเลือดของหญิงสาว *** ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางฝ่าคลื่นสุญญากาศนี้ไปกับผมนะครับ... เนบิวลาสตาร์