ภาพลวงตาแห่งดวงดาว

แสงสีฟ้าอมม่วงจากหน้าจอโฮโลแกรมสาดกระทบดวงตาคู่คมของ ดร.ศิลา จนเกิดเงาสะท้อนระยิบระยับคล้ายละอองดาวในห้วงอวกาศอันเวิ้งว้าง ทว่าภายในใจของเธอกลับไร้ซึ่งความสงบใดๆ ปลายเรียวนิ้วที่สวมถุงมือนาโนเทคโนโลยีหยุดชะงักลงกลางอากาศ ขณะที่ข้อมูลดิบชุดสุดท้ายจากเซิร์ฟเวอร์ลับระดับห้าของสหพันธ์กำลังถูกประมวลผลอย่างเชื่องช้าผิดปกติ ความเงียบงันภายในห้องควบคุมสถานีอวกาศร้างแห่งนี้กดดันจนแทบได้ยินเสียงจังหวะการเต้นของหัวใจตัวเอง ศิลากลั้นหายใจเล็กน้อย ดวงตาสีเข้มหรี่ลงเมื่อเส้นกราฟการเข้ารหัสสามมิติตรงหน้าเริ่มบิดเบี้ยว มันไม่ใช่การป้องกันความปลอดภัยแบบที่เธอคุ้นเคย แต่มันคือโครงสร้างรหัสพันธุกรรมดิจิทัลที่ซ้อนทับกันถึงเจ็ดชั้น—ราวกับเขาวงกตที่ถูกออกแบบมาเพื่อหลอกลวงผู้บุกรุกโดยเฉพาะ "คุณกำลังเล่นเกมแมวไล่จับหนูที่ซับซ้อนเกินกว่าจะคาดเดานะครับ... ไค" ศิลาพึมพำกับความว่างเปล่า น้ำเสียงเรียบสนิทแต่แฝงไว้ด้วยประกายความหงุดหงิดที่ระ2อุอยู่ภายใน รอยยิ้มมุมปากอันเป็นเอกลักษณ์ของชายหนุ่มร่างสูงผู้ยืนพิงกรอบประตูพลอยผุดขึ้นมาในความทรงจำ ไคไม่ได้ขยับตัวเข้ามาใกล้ เขายังคงกอดอกยืนมองเธอจากระยะปลอดภัย สายตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์และเย้ยหยันราวกับเขากำลังสนุกสนานกับการเห็นเธอดิ้นรนในตาข่ายที่เขาเป็นคนถักทอขึ้นมาเอง "ความจริงไม่ได้มีเพียงด้านเดียวเสมอไปหรอกนะครับ ดร.ศิลา" เสียงทุ้มต่ำกังวานในความทรงจำยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท "บางที... สิ่งที่คุณคิดว่ามันคือความจริงอันบริสุทธิ์ อาจเป็นแค่เศษซากภาพลวงตาที่ใครบางคนจงใจทิ้งไว้ให้คุณตายใจต่างหาก" ศิลาขบกรามแน่น เธอละสายตาจากภาพโฮโลแกรมแล้วหันมาเผชิญหน้ากับความจริงตรงหน้า ข้อมูลการทดลองลับโปรเจกต์ 'เอนโดรเมดา' ที่เธอแลกมาด้วยการเจาะระบบสุดอันตรายเมื่อไม่กี่นาทีที่ผ่านมา บัดนี้มันกำลังคลี่ Itself ออกมา แต่สิ่งที่ปรากฏบนจอภาพกลับทำให้ลมหายใจของเธอสะดุดกะทันหัน ไม่ใช่รายชื่อผู้เสียชีวิตในเหตุการณ์ทดลองหลุมดำเมื่อสิบปีก่อน... และไม่ใช่บันทึกการทำงานของพี่สาวเธออย่างที่เธอคาดหวังไว้ตลอดหลายปี รหัสผ่านชั้นที่แปดที่เพิ่งปลดล็อกเปิดเผยภาพวิดีโอวงจรปิดความละเอียดสูง บันทึกภาพเหตุการณ์ในห้องทดลองใต้ดินเมื่อคืนก่อนเกิดโศกนาฏกรรม ร่างของหญิงสาวคนหนึ่งในชุดกราวน์สีขาวกำลังยืนอยู่หน้าแผงควบคุมหลัก ใบหน้านั้นหันมามองกล้องอย่างชัดเจน ดวงตาคู่นั้น... ดวงตาที่ถอดแบบมาจากเธอมันช่างว่างเปล่าและเย็นชา ทว่าสิ่งที่ทำให้หัวใจของศิลาหล่นวูบลงไปถึงตาตุ่ม คือเงาสะท้อนในกระจกเงาด้านหลังของหญิงสาวคนนั้น มันไม่ใช่เงาของพี่สาวเธอ แต่มันคือเงาของตัวศิลาเอง—คนที่ในเวลานั้นควรจะกำลังศึกษาอยู่ต่างดาว และไม่ควรมีสิทธิ์เข้าถึงพื้นที่เขตหวงห้ามระดับสูงสุดนี้ได้เลยแม้แต่น้อย มือบางสั่นเทาเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว ความเยือกเย็นที่เธอสั่งสมมาตลอดชีวิตนักวิเคราะห์จิตวิทยาอาชญากรรมพังทลายลงในชั่วพริบตา สมองของเธอกำลังประมวลผลข้อมูลที่ขัดแย้งกันอย่างรุนแรง ความทรงจำวัยเด็ก ภาพอุบัติเหตุ น้ำตา และความแค้นที่มีต่อสหพันธ์ ทุกอย่างถูกสั่นคลอนด้วยไฟล์วิดีโอเพียงไฟล์เดียว ถ้าเธออยู่ในเหตุการณ์นั้น... แล้วผู้หญิงที่นอนเสียชีวิตในห้องทดลองคนนั้นคือใครกันแน่? และตลอดเวลาที่ผ่านมา เธอกำลังตามหาความจริง... หรือกำลังวิ่งตามภาพลวงตาที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อกักขังวิญญาณของเธอไว้ในวังวนนี้กันแน่? เสียงฝีเท้าแผ่วเบาดังก้องขึ้นที่โถงทางเดินด้านนอก ทำลายความเงียบงันอันน่าสะพรึงกลัว ศิลาสะดุ้งสุดตัว เธอรีบคว้าไดรฟ์ข้อมูลสำรองเก็บใส่กระเป๋าเสื้อกราวน์อย่างรวดเร็ว พร้อมกับชักปืนพลาสม่าขนาดกะทัดรัดขึ้นมาเตรียมพร้อม สายตาคมกริบจ้องเขม็งไปยังประตูห้องควบคุมที่กำลังเลื่อนเปิดออกช้าๆ ท่ามกลางความมืดมิดของสถานีอวกาศ เงาร่างสูงโปร่งก้าวพ้นขอบประตูเข้ามา แสงไฟฉุกเฉินสีแดงวาบขึ้นสะท้อนโครงหน้าคมคายและรอยยิ้มเยาะที่มุมปากของชายหนุ่มผู้กุมความลับทั้งหมดไว้ "เจอความจริงที่ไม่อยากเชื่อแล้วใช่ไหมครับ... คนสวย" ไคเอ่ยทักด้วยน้ำเสียงยียวน ก้าวเข้ามาใกล้ทีละนิดท่ามกลางบรรยากาศที่ตึงเครียดจนแทบขาดใจ "ยินดีต้อนรับสู่โลกแห่งความจริงอันโหดร้าย... ที่ไม่มีทางหวนกลับนะครับ" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางฝ่าคลื่นสุญญากาศนี้ไปกับผมนะครับ... เนบิวลาสตาร์