คำสารภาพครึ่งๆ กลางๆ

แสงนีออนสีครามจากหน้าจอโฮโลแกรมสาดกระทบใบหน้าด้านข้างของไค เงาของเขาพาดผ่านผนังห้องควบคุมแคบๆ บนสถานีอวกาศรกร้างแห่งนี้ราวกับภาพสลักจากหินอ่อนสีดำ ดร.ศิลานั่งอยู่บนลังสินค้าเหล็กห่างออกไปสามก้าว ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นโลหะไม่ได้ละไปจากรอยแผลเป็นจางๆ ที่มุมปากของชายหนุ่มเลยแม้แต่วินาทีเดียว "คุณกำลังเล่นกับไฟ, ไค" เสียงนุ่มทุบทำลายความเงียบงันในสุญญากาศภายนอก "และไฟกองนั้นก็กำลังจะเผาไหม้ตัวคุณเอง รวมถึงสถานีวิจัยเซนทอรีทั้งหมดด้วย" ไคหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและเจือความเย้ยหยัน นิ้วเรียวยาวของเขายังคงเคาะแป้นพิมพ์แสงรัวเร็ว ข้อมูลรหัสผ่านระดับสูงของสหพันธ์ดาวเคราะห์ไหลผ่านม่านตาของเขาเป็นตัวเลขสีเขียวระยิบระยับ "ไฟเหรอครับ, ดร.ศิลา?" เขาหยุดมือ หันกลับมาสบตาเธอนิ่ง รอยยิ้มกวนประสาทที่มักประดับอยู่บนใบหน้าจางหายไป เหลือเพียงความว่างเปล่าอันน่าสะพรึงกลัว "คุณคิดว่าอาชญากรอย่างผมทำไปเพราะอยากได้เงิน หรือเพราะความสะใจส่วนตัวกันแน่?" ศิลาไม่ตอบ เธอยังคงรักษาสีหน้าเรียบเฉย แต่มือที่ประสานกันบนตักกลับบีบเข้าหากันแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว ปมในใจเรื่องการสูญเสียพี่สาวในเหตุการณ์ทดลองหลุมดำเมื่อสี่ปีก่อนยังคงกรีดลึกในความทรงจำ และวิธีที่ไคเจาะเข้าสู่ระบบความปลอดภัยของสหพันธ์ ก็มีลายมือเดียวกับโปรแกรมทดลองที่พี่สาวของเธอเคยทิ้งไว้ก่อนเกิดหายนะ "ผมไม่ได้อยากเป็นอาชญากรหรอกครับ..." ไคเอ่ยขึ้นเบาๆ น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง มันไม่มีความเยesยหยันหลงเหลืออยู่ มีเพียงความเหนื่อยล้าที่ซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากความมั่นใจ "แต่ถ้าทางเลือกมีแค่การยอมก้มหัวให้พวกมันกวาดล้างดาวอาณานิคมรอบนอกเพื่อทดลองอาวุธแรงโน้มถ่วง หรือการเป็น 'ตัวร้าย' ที่ลากความจริงออกมาประจานต่อหน้าสาธารณชน... ผมก็ยินดีจะมือเปื้อนเลือด" คำสารภาพนั้นลอยเคว้งอยู่ในอากาศ ไร้ซึ่งแรงโน้มถ่วง แต่กลับมีน้ำหนักมหาศาลจนกดทับห้องทั้งห้องให้หายใจไม่ออก ศิลามองผู้ชายตรงหน้าด้วยมุมมองที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ภาพของแฮกเกอร์จอมกวนประสาทและอันตรายค่อยๆ เลือนหายไป แทนที่ด้วยมนุษย์คนหนึ่งที่แบกรับความผิดบาปและความแค้นของคนนับล้านไว้บนบ่า ดวงตาคู่สวยไหววับชั่วขณะ เธอมองทะลุผ่านกำแพงป้องกันอันหนาทึบของเขา และสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดที่กัดกินจิตวิญญาณของเขาไม่ต่างจากเธอ "คุณกำลังพูดถึงโครงการโปรเมธีウス..." ศิลาเอ่ยเสียงแผ่ว ราวกับกลัวว่าความจริงข้อนี้จะแตกสลายหากออกเสียงดังเกินไป ไคชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาคมกราบมองเธอด้วยความประหลาดใจเป็นครั้งแรก ก่อนที่มุมปากจะยกขึ้นเป็นรอยยิ้มขมขื่น "ดูเหมือนนักวิเคราะห์จิตวิทยาอันดับหนึ่งของสหพันธ์ จะฉลาดกว่าที่ผมคิดไว้นะครับ" ไคก้าวช้าๆ เข้ามาใกล้เธอ ระยะห่างระหว่างทั้งคู่ลดลงจนได้ยินเสียงลมหายใจ "ใช่ครับ... โครงการที่ฆ่าพี่สาวของคุณ และเป็นโครงการเดียวกับที่สหพันธ์กำลังจะใช้กวาดล้างดาวเคราะห์เซก터 4 ในอีกเจ็ดวันข้างหน้า" ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง แต่มันไม่ใช่ความเงียบที่อึดอัด ทว่าเต็มไปด้วยกระแสความตึงเครียดทางอารมณ์ที่ดึงดูดทั้งสองเข้าหากันอย่างทรงพลัง ศิลายืนขึ้น เผชิญหน้ากับเขาในระยะประชิด ความสูงของเธอไม่ได้ทำให้เธอดูลดทอนอำนาจลงเลยแม้แต่น้อย ดวงตาคู่นั้นจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของไค เพื่อค้นหาความจริงที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังคำพูดครึ่งๆ กลางๆ นั้น "ถ้าอย่างนั้น..." ศิลาเอ่ยเสียงกระซิบ ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันในพื้นที่แคบ "ทำไมคุณถึงเลือกบอกฉัน?" ไคไม่ถอยหนี เขาก้มลงมองเธอ ระยะห่างระหว่างริมฝีปากของทั้งคู่เหลือเพียงไม่กี่เซนติเมตร กลิ่นอายของโอโซนและสนิมเหล็กผสมผสานกับกลิ่นกายเฉพาะตัวสร้างเคมีอันเร่าร้อนและอันตรายในเวลาเดียวกัน "เพราะผมรู้ว่าคุณคือคนเดียว... ที่เกลียดสหพันธ์มากพอจะทำลายมันด้วยกัน" ไคกระซิบตอบ เสียงของเขาแหบพร่าและสั่นเครือเล็กน้อย ทว่า ก่อนที่ศิลาจะได้ให้คำตอบใดๆ สัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานก็สว่างวาบไปทั่วทั้งสถานี เสียงไซเรนแหลมสูงกรีดร้องทำลายบรรยากาศอันเปราะบาง หน้าจอโฮโลแกรมหลักดับวูบลงพร้อมกับข้อความแจ้งเตือนระบบรักษาความปลอดภัยที่ถูกแทนที่ด้วยรหัสผ่านที่ไม่รู้จัก *< ตรวจพบการเข้าถึงจากภายนอก: ยานลาดตระเวนรบสกัดกั้นของสหพันธ์ – ระยะห่าง 30,000 กิโลเมตร และกำลังล็อกเป้าหมาย >* ไคสบถเบาๆ ในลำคอ สีหน้าเปลี่ยนจากความอ่อนล้ากลับมาเป็นความเคร่งเครียดเฉียบคมในเสี้ยววินาที เขากระชากแขนของศิลาให้หลบหลังแผงควบคุมหลักทันทีที่กระสุนพลังงานลำแสงนัดแรกเจาะทะลุกระจกห้องควบคุมจนแตกกระจาย เสียงระเบิดสนั่นหวั่นไหวตามมาติดๆ ในความโกลาหลและเศษฝุ่นที่ฟุ้งกระจาย ไคดึงร่างของศิลาเข้ามาชิดอกเพื่อปกป้องจากสะเก็ดระเบิด ใบหน้าของทั้งคู่ใกล้กันจนสัมผัสได้ถึงความร้อนรุ่ม ทว่าก่อนที่พวกเขาจะได้ตั้งตัว ประตูนิรภัยด้านหลังห้องควบคุมก็ถูกระเบิดเปิดออกด้วยแรงดันพลาสมา เงาร่างของบุคคลในชุดเกราะทหารหน่วยพิเศษของสหพันธ์ก้าวพ้นควันพิษเข้ามา ปลายกระบอกปืนเลเซอร์สีฟ้าเข้มเล็งตรงมาที่ศีรษะของไคและศิลาอย่างไร้ความปรานี และเมื่อหมวกเกราะถูกถอดออกเผยให้เห็นใบหน้าของผู้บัญชาการหน่วยจู่โจม ศิลาก็ต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจสุดขีด... เพราะคนๆ นั้นคือคนที่เธอคิดว่าตายไปในเหตุการณ์หลุมดำเมื่อสี่ปีก่อน ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางฝ่าคลื่นสุญญากาศนี้ไปกับผมนะครับ... เนบิวลาสตาร์