ความลับใต้แสงนีออน

"ถ้าคุณยังกดคีย์ลัดบรรทัดนั้นด้วยมุมองศาเดิม ระบบความปลอดภัยของสหพันธ์จะใช้เวลาอีกแค่สี่สิบวินาทีในการล็อกพิกัดฮาร์ดไดรฟ์ตัวนี้... และถึงตอนนั้น ต่อให้คุณมีร่างแยกอีกสามร่าง ก็ไม่มีทางแกะรอยประวัติการเข้าใช้งานของพี่สาวผมทันหรอกนะครับ ดร.ศิลา" เสียงกระซิบที่เจือด้วยรอยยิ้มหยันดังชิดอยู่ข้างใบหู ในพื้นที่คับแคบของห้องควบคุมระบบระบายอากาศชั้นสามสิบเจ็ด ความเย็นเยือกของโลหะผสมไทเทเนียมรอบด้านดูจะไร้ความหมายไปถนัดตา เมื่อเทียบกับความใกล้ชิดที่บีบอัดจนแทบไม่ได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกัน ดร.ศิลาไม่ขยับเขยื้อน ปลายนิ้วเรียวยาวที่กำลังสั่นน้อยๆ บนแผงควบคุมโฮโลแกรมหยุดชะงักลงชั่ววินาที กลิ่นอายเฉพาะตัวของไค—กลิ่นฝุ่นผงจากสนามแม่เหล็กผสมกับความเย็นของนิโคตินสังเคราะห์—ลอยวนอยู่ปลายจมูก หล่อนสูดหายใจเข้าลึกเพื่อดึงสติที่กระเจิดกระเจิงกลับมา ดวงตาสีเทาเข้มภายใต้กรอบแว่นเลนส์กรองแสงสะท้อนภาพหน้าจอสีฟ้าครามที่กระพริบเตือนถอยหลังอย่างดุเดือด หล่อนไม่ได้หันไปมองเขา ศิลาเลือกที่จะเพ่งสมาธิไปที่ชุดคำสั่งเบื้องหน้า แม้จะรู้ดีว่าแผ่นหลังของตัวเองกำลังแนบชิดอยู่กับอกแกร่งของชายหนุ่ม เนื่องจากพื้นที่ของช่องระบายอากาศนี้ถูกออกแบบมาสำหรับซ่อมบำรุงโดรนขนาดเล็ก ไม่ใช่สำหรับซ่อนตัวผู้ใหญ่สองคนพร้อมกัน "ถ้าคุณถอยออกไปอีกส้าวเดียว การคำนวณวงโคจรของดาวเทียมรีเลย์จะไม่คลาดเคลื่อน และผมก็คงไม่ต้องเบียดเสียดอยู่กับทฤษฎีความน่าจะเป็นของคุณแบบนี้หรอกครับ ดร.ศิลา" ไคกล่าวต่อ น้ำเสียงทุ้มต่ำเจือแววเย้าแหย่ แต่ทว่ามือข้างหนึ่งของเขากลับเอื้อมผ่านไหล่บางเข้ามาแตะลงบนแป้นพิมพ์โฮโลแกรมอย่างแม่นยำ ปลายนิ้วมือหนาและหยาบกร้านเล็กน้อยจากการผ่านงานช่างเชื่อมและรื้อถอนระบบสัมผัสเข้ากับมือของหล่อนโดยไม่ได้ตั้งใจ กระแสไฟฟ้าอ่อนๆ คล้ายประจุไฟฟ้าสถิตแล่นปราดจากปลายนิ้วลามเลียขึ้นมาถึงต้นแขน ศิลาขยับตัวเล็กน้อยด้วยความอึดอัด แต่การขยับนั้นกลับทำให้สะโพกของหล่อนชนเข้ากับเข่าของเขาโดยไม่ตั้งใจ ความร้อนผ่าวแผ่ซ่านขึ้นมาบนพวงแก้มขาวซีดอย่างห้ามไม่อยู่ หล่อนกัดริมฝีปากแน่นจนเป็นรอยขาว "ถอนมือของคุณออกไป ไค" ศิลาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบสนทนาราวกับกำลังวิเคราะห์เคสอาชญากรรม แต่หัวใจข้างในกลับเต้นรัวผิดจังหวะจนแทบกระเด็นออกมานอกอก "เรากำลังเจาะระบบฐานข้อมูลลับของสภาบริหารดาวอังคาร ไม่ใช่มาเล่นเกมวัดใจกันในห้องแคบๆ แบบนี้" "ผมไม่ได้เล่นเกมนะครับ" ไคโน้มใบหน้าลงมาใกล้ขึ้น จนลมหายใจอุ่นร้อนปัดผ่านเส้นผมสีดำสนิทที่รวบไว้หลวมๆ ของหล่อน "ผมกำลังช่วยคุณรักษาชีวิตต่างหาก... คุณก็รู้ว่าถ้าสหพันธ์จับได้ว่าเรากำลังตามหาบันทึกการทดลองโปรเจกต์ 'เอนโดรเมดา' ของพี่สาวคุณ พวกมันไม่ส่งเราเข้าห้องขังสุญญากาศหรอกครับ พวกมันจะทำให้เราหายไปอย่างไร้ร่องรอย เหมือนกับที่เคยทำกับเธอเมื่อห้าปีก่อน" ชื่อนั้น... โปรเจกต์เอนโดรเมดา และการจากไปของพี่สาว... ประดุจคมมีดที่กรีดลงบนแผลเป็นที่ยังไม่เคยแห้งสนิท ศิลาชะงักกึก ดวงตาคู่สวยไหววับชั่วขณะ ความทรงจำในคืนวันมหันตภัยที่สถานีวิจัยวงโคจรหลุมดำพรั่งพรูเข้ามาในหัว ภาพหน้าจอแสดงผลการทดลองที่ล่มสลาย เสียงสัญญาณเตือนภัยที่กรีดร้อง และร่างของพี่สาวที่ถูกกลืนหายไปในขอบฟ้าเหตุการณ์ (Event Horizon) ไคสัมผัสได้ถึงความเกร็งที่ส่งผ่านแผ่นหลังของหญิงสาว มือข้างที่อยู่บนแป้นพิมพ์ชะงักไปเช่นกัน ความกวนประสาทเมื่อครู่จางหายไป เหลือเพียงแววตาสีอำพันที่ลึกล้ำและซับซ้อนยามมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของนักวิเคราะห์สาวผู้เยือกเย็น "ผมขอโทษ..." เสียงของไคเปลี่ยนเป็นนุ่มนวลขึ้นอย่างประหลาด ราวกับเขากำลังพยายามควบคุมน้ำเสียงไม่ให้ไปสะกิดรอยแผลในใจของหล่อนมากเกินไป "บางครั้ง... ผมก็ปากพล่อยเกินไปในเวลาที่ควรจะจริงจัง" "คุณไม่ได้ปากพล่อยหรอกครับ คุณแค่ตั้งใจพูดมันออกมาเพื่อทดสอบว่าฉันจะสติแตกเมื่อไหร่ต่างหาก" ศิลาตอบกลับเสียงเบา หล่อนหันกลับมาสบตากับเขาในระยะประชิด ความใกล้ชิดนี้ทำให้หล่อนมองเห็นเงาสะท้อนของตัวเองในดวงตาคู่คมของเขาได้อย่างชัดเจน มันเป็นดวงตาของคนที่ผ่านโลกมามากเกินกว่าจะเชื่อใจใคร แต่กลับเลือกที่จะเสี่ยงเดินทางร่วมกับหล่อนในเส้นทางที่ไม่มีวันหวนกลับ บรรยากาศในห้องควบคุมแคบๆ เปลี่ยนแปลงไปอย่างฉับพลัน ความกดดันจากภายนอกที่เคยคุกคามราวกับถูกแทนที่ด้วยแรงดึงดูดอีกรูปแบบหนึ่ง แรงดึงดูดที่ไร้ซึ่งมวลสาร แต่กลับทรงพลังยิ่งกว่าแรงโน้มถัดของดาวเคราะห์ดวงใด แสงสีฟ้าจากโฮโลแกรมสาดกระทบใบหน้าของทั้งคู่ สลับกับแสงนีออนสีชมพูอมม่วงที่เล็ดลอดเข้ามาจากช่องระบายอากาศด้านนอก สะท้อนเงาร่างที่แนบชิดกันราวกับหลอมรวมเป็นเนื้อuเดียวกันในความเวิ้งว้าง ไคไม่ยอมถอยออกไป เขายังคงมองหล่อนนิ่งนาน ปลายนิ้วที่เคยแตะแป้นพิมพ์เปลี่ยนมาเป็นเกลี่ยปอยผมที่หลุดรุ่ยข้างแก้มของศิลาแผ่วเบา สัมผัสที่อ่อนโยนจนน่าประหลาดใจจากมือคู่นั้นทำให้ศิลาถึงกับลืมหายใจ หล่อนอยากจะปัดมือนั้นออก อยากจะเอ่ยปากไล่ให้เขาถอยไปให้พ้นหน้า แต่ทว่าร่างกายกลับทรยศต่อความตั้งใจ ความอบอุ่นจากฝ่ามือของเขาที่แนบอยู่ข้างแก้มให้ความรู้สึกปลอดภัยอย่างประหลาดในโลกที่แสนหนתเหน็บและโหดร้ายใบนี้ "ศิลา..." ไคเรียกชื่อหล่อนด้วยน้ำเสียงที่ทุ้มต่ำและจริงจังเป็นครั้งแรก "ถ้าเราผ่านคืนนี้ไปได้... ถ้าเราดาวน์โหลดข้อมูลทั้งหมดของพี่สาวคุณออกมาได้สำเร็จ คุณจะยังเกลียดสหพันธ์ครึ่งหนึ่งแล้วหันมาเชื่อใจผมสักสิบเปอร์เซ็นต์ไหมครับ" ศิลาเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แววตาของหล่อนฉายแววไหวระริก ก่อนจะปรับกลับมาเป็นความเย็นชาตามความคุ้นชิน แต่ริมฝีปากกลับเม้มเข้าหากันเล็กน้อยอย่างลังเล "ความเชื่อใจไม่ใช่สิ่งที่จะได้มาจากการติดอยู่ในช่องระบายอากาศแคบๆ ด้วยกันหรอกนะ ไค..." หล่อนกระซิบตอบ ลลมหายใจอุ่นร้อนรินรดกันจนแทบจะกลืนกิน "แต่ถ้าคุณยังไม่เลิกมองฉันด้วยสายตาแบบนั้น... ฉันอาจจะพิจารณาให้คุณแค่ห้าเปอร์เซ็นต์พอก็ได้" ไคหัวเราะในลำคอเบาๆ เป็นเสียงที่เต็มไปด้วยความพึงพอใจ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์กลับมาประดับบนมุมปากอีกครั้ง แต่ในแววตากลับมีความจริงจังบางอย่างที่ซ่อนอยู่ลึกซึ้ง "ห้าเปอร์เซ็นต์ก็ยังดีกว่าศูนย์เปอร์เซ็นต์ล่ะน่า..." เขาเอ่ยพึมพำ ก่อนจะโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกเฉียดผ่านแก้มเนียนแผ่วเบา "งั้นเรามาเริ่มลุยกันต่อดีกว่าครับ ก่อนที่ระบบรักษาความปลอดภัยจะ—" *ปี๊ب! ปี๊บ! ปี๊บ!* เสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานสว่างวาบทั่วห้องควบคุมแคบๆ พร้อมกับเสียงระบบออโต้โหวตของฐานทัพที่ประกาศก้องด้วยน้ำเสียงสังเคราะห์ที่เย็นเยียบ *[แจ้งเตือน: ตรวจพบการเข้าถึงไฟล์ลับระดับโอเมก้าในภาคส่วนที่ 7 กำลังดำเนินการล็อกดาวน์พื้นที่ทั้งหมดภายใน 15 วินาที]* ศิลาเบิกตากว้างเมื่อมองหน้าจอโฮโลแกรมที่จู่ๆ ก็เปลี่ยนเป็นสีแดงฉาด ไฟล์ข้อมูลที่พวกเขากำลังพยายามกู้คืนไม่ได้มีแค่บันทึกการทดลองของพี่สาวหล่อนเท่านั้น แต่มันกำลังแสดงรายชื่อของ "ผู้รอดชีวิต" อีกหนึ่งคนที่สภาบริหารพยายามปกปิดมาตลอดห้าปี ชื่อที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอ... กลับไม่ใช่ชื่อของพี่สาวศิลา แต่เป็นรหัสประจำตัวของ... ไคเอง ศิลาหันขวับกลับมามองชายหนุ่มที่ยืนอยู่เบื้องหลัง ดวงตาสีเทาเข้มฉายแววตื่นตระหนกและระแวงสุดขีด เมื่อพบว่ารอยยิ้มกวนประสาทเมื่อครู่ได้มลายหายไปจากใบหน้าของไคอย่างสิ้นเชิง เหลือไว้เพียงความนิ่งงันดั่งหินผา และแววตาที่หลบเลี่ยงการสบตาหล่อนเป็นครั้งแรก "ไค..." ศิลาเค้นเสียงลอดไรฟัน หัวใจที่เคยเต้นรัวด้วยความใกล้ชิดเมื่อครู่ กลับดิ่งวูบลงสู่ก้นบึ้งของความหวาดกลัว "นี่มันหมายความว่ายังไง... คุณเป็นใครกันแน่?" ไคไม่ตอบ เขากลับคว้าข้อมือเรียวของหล่อนไว้แน่นด้วยแรงมหาศาล ก่อนที่ประตูระบายอากาศด้านนอกจะถูกกระชากเปิดออกด้วยเสียงคำรามของชุดเกราะไฮเทค และแสงไฟฉายสีขาวโพลนสาดส่องเข้ามาพร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบที่กำลังมุ่งตรงมายังห้องควบคุมแห่งนี้! --- ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางฝ่าคลื่นสุญญากาศนี้ไปกับผมนะครับ... เนบิวลาสตาร์