ความโกรธที่ปะทุ

เสียงสัญญาณเตือนภัยระดับสีแดงแผดร้องโหยหวนจนแก้วหูแทบฉีกขาด แสงไฟฉุกเฉินสีส้มกะพริบถี่เป็นจังหวะเหมือนหัวใจที่กำลังเต้นรัวด้วยความตื่นตระหนก กระจกบานหนาหน้าห้องควบคุมกลายเป็นด่านปราการสุดท้ายที่กั้นระหว่างพวกเขากับความตาย ปลายกระบอกปืนเลเซอร์สีเงินวาววับสะท้อนแสงไฟฉุกเฉิน มันเล็งนิ่งสนิทอยู่ที่จุดกึ่งกลางหน้าผากของศิลา ดร.ศิลาไม่ได้ถอยหนี เธอไม่แม้แต่จะกะพริบตา นัยน์ตาสีเข้มของเธอฉายแวววาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะที่ถูกกดทับมานานปี ความเยือกเย็นที่เธอสั่งสมมาตลอดชีวิตพังทลายลงในวินาทีที่เงาของชายปริศนาเบื้องหลังกระจกปรากฏชัด “ถอยออกมา ศิลา!” ไคตะโกนลั่น เสียงของเขาถูกกลบด้วยเสียงไซเรน เขาพุ่งตัวเข้ากระชากแขนเธออย่างแรงจนร่างโปร่งถลาเข้าหาอกกว้างของเขา แต่ศิลาขืนตัวไว้ เธอไม่ได้กลัวกระสุนเลเซอร์ แต่เธอกำลังโกรธ... โกรธจนสั่นสะท้านไปทั้งร่าง “ปล่อยฉัน!” ศิลาตวาดกลับ เสียงของเธอสั่นเครือแต่เปี่ยมไปด้วยอำนาจการสั่งการ “มันคือคนเดียวกับที่อยู่ในการทดลองหลุมดำวันนั้น! ฉันจำรอยแผลเป็นที่ข้อมือมันได้ไค! ปล่อยฉัน!” เธอพยายามดิ้นรนจะคว้าอาวุธที่วางอยู่บนโต๊ะ แต่ไคไม่ยอมให้ทำแบบนั้น เขารวบตัวเธอไว้แน่นด้วยอ้อมกอดที่เปรียบเสมือนพันธนาการที่ปลอดภัยที่สุดในสถานีที่กำลังล่มสลาย เขาดันหลังเธอให้แนบชิดกับผนังห้อง ฝังใบหน้าของเขาไว้ที่ข้างลำคอของเธอเพื่อปิดกั้นเสียงกรีดร้องของระบบเตือนภัย “ฟังผม! มองตาผม ศิลา!” ไคกึ่งคำรามข้างหูเขา มือหนาที่เย็นเฉียบด้วยความเครียดบีบไหล่เธอไว้มั่น “ถ้าคุณก้าวออกไปตอนนี้ คุณก็แค่เดินไปให้มันฆ่าทิ้งเหมือนที่พี่สาวคุณโดน ถ้าคุณตาย ใครจะไขปริศนาที่เหลือ ใครจะจัดการกับพวกสารเลวนั่น!” ศิลาหอบหายใจถี่ มือของเธอจิกเข้าที่แขนเสื้อของไคจนยับยู่ยี่ น้ำตาที่เธอไม่เคยเสียให้ใครกำลังรื้นขึ้นมาคลอเบ้า แต่มันไม่ใช่ความอ่อนแอ มันคือความเดือดดาลที่ปะทุจนควบคุมไม่ได้ เธอเงยหน้าขึ้นมองคนตรงหน้าที่มักจะดูเจ้าเล่ห์และกวนประสาทเสมอ ทว่าในวินาทีนี้ แววตาของไคกลับจริงจังและเด็ดเดี่ยวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน “มันพรากทุกอย่างไปจากฉัน...” ศิลาเค้นเสียงผ่านไรฟัน หยาดน้ำตาไหลอาบแก้ม “ฉันรอวันนี้มานานเกินกว่าจะยอมปล่อยให้มันเดินออกไปจากที่นี่!” “ผมรู้... ผมเข้าใจ” ไคเปลี่ยนน้ำเสียงให้ทุ้มต่ำและหนักแน่นราวกับผืนดิน “แต่คุณไม่ใช่คนที่ต้องแลกชีวิตกับความแค้น นี่คือสถานีของผม นี่คือเกมของผม ถ้าคุณจะทำลายมัน ให้ผมเป็นคนเปิดทางให้... แต่คุณต้องตั้งสติ เดี๋ยวนี้!” เขาประคองใบหน้าเธอด้วยสองมือ นิ้วหัวแม่มือเกลี่ยน้ำตาที่ข้างแก้มอย่างอ่อนโยนขัดกับสถานการณ์ที่บีบคั้น เคมีระหว่างคนสองคนที่ยืนอยู่บนขอบเหวแห่งความตายปะทุขึ้นในความเงียบงันเพียงชั่วเสี้ยววินาที—ท่ามกลางเสียงสัญญาณเตือนภัยที่ยังคงแผดร้องไม่หยุด ทันใดนั้น ร่างที่ยืนอยู่นอกห้องควบคุมก็ลดปืนลง มันไม่ได้เหนี่ยวไก แต่มันยกมือขึ้นกดปุ่มบางอย่างที่แผงควบคุมหน้ากระจก เสียงประตูไฮดรอลิกที่ถูกล็อกตายกลับส่งเสียงครืดคราดราวกับฟันเฟืองที่ขบกันเอง และสิ่งที่ตามมาไม่ใช่การทะลักเข้ามาของศัตรู แต่เป็นภาพบนจอมอนิเตอร์หลักที่กะพริบดับลงแล้วติดขึ้นมาใหม่ สิ่งที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอไม่ใช่ข้อมูลการทดลอง แต่เป็นไฟล์เสียงและวิดีโอที่ถูกเข้ารหัสไว้ซ้อนกันหลายชั้น—มันคือบันทึกเหตุการณ์จริงเมื่อห้าปีก่อน เหตุการณ์ที่ศิลาเชื่อว่าเป็นอุบัติเหตุ แต่วิดีโอนี้กลับเผยให้เห็นภาพผู้บังคับบัญชาสูงสุดของสหพันธ์ยืนสั่งการให้ปลดล็อกกลไกความปลอดภัยในห้องทดลองหลุมดำด้วยตัวเอง ทั้งศิลาและไคนิ่งงันไปทันที “นั่นมัน...” ศิลาแทบหยุดหายใจ เธอผละจากอ้อมกอดของไค ก้าวไปที่หน้าจอด้วยมือที่สั่นเทา “ไม่ใช่แค่อุบัติเหตุ...” ไคพึมพำ ดวงตาของเขาหรี่ลงเมื่อเห็นชื่อรหัสในวิดีโอ “มันเป็นการฆ่าตัดตอนเพื่อปิดปากทีมวิจัยทั้งหมด” แต่ในขณะที่ทั้งคู่กำลังตะลึงกับหลักฐานชิ้นสำคัญ เสียงสัญญาณเตือนภัยก็หยุดลงกะทันหัน ความเงียบงันที่น่าขนลุกเข้าปกคลุมสถานีอวกาศ ศิลาหันกลับไปมองที่กระจกอีกครั้ง แต่ร่างปริศนานั้นหายไปแล้ว เหลือทิ้งไว้เพียงรอยนิ้วมือเปื้อนคราบเลือดสีน้ำเงินจางๆ บนกระจกที่เริ่มมีรอยร้าว ไคถลาไปที่คอนโซลคอมพิวเตอร์ นิ้วของเขาพิมพ์รัวเร็วเพื่อตรวจสอบระบบรักษาความปลอดภัย “ศิลา... ออกซิเจนในโซนนี้กำลังลดระดับลงอย่างรวดเร็ว” “เกิดอะไรขึ้น?” ศิลาถามพลางก้าวเข้ามาดูหน้าจอ ไคหยุดชะงัก นิ้วของเขาค้างอยู่บนแป้นพิมพ์ เขาเงยหน้าขึ้นมองศิลาด้วยสีหน้าที่ซีดเผือดกว่าปกติ “ระบบไม่ได้ถูกแฮกจากภายนอก... แต่มันกำลังถูกรีเซ็ตโดยใครบางคนที่อยู่ในห้องถัดไปจากเรา... ซึ่งก็คือห้องคลังแสง” เสียงฝีเท้าหนักๆ เริ่มดังขึ้นจากทางเดินด้านหลังห้องควบคุม เป็นจังหวะที่มั่นคงและเชื่องช้า... ราวกับกำลังเดินมาหาเหยื่อที่ติดกับอยู่ในกรงเหล็กแสนสบาย ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามร่วมเดินทางไปในความเวิ้งว้างกับเนบิวลาสตาร์นะครับ