คืนก่อนพายุใหญ่

กลิ่นอาลามิเตอร์รีไซเคิลและกลิ่นอับของแผงวงจรความหนาแน่นสูงลอยอบอวลอยู่ในห้องควบคุมภาคพื้นดินชั้นใต้ดินระดับเจ็ด ความมืดสลัวถูกเจาะทะลวงด้วยแสงสีฟ้าอมเขียวจากหน้าจอโฮโลแกรมสามมิติที่สะท้อนอยู่บนดวงตาคู่คมของไค นิ้วเรียวยาวของอดีตเจ้าหน้าที่พิเศษเคาะลงบนคีย์บอร์ดแสงอย่างแม่นยำและรวดเร็ว ราวกับกำลังบรรเลงบทเพลงเรควีเอมส่งวิญญาณให้กับระบบความปลอดภัยของสหพันธ์ เบื้องหลังเขาคือ ดร.ศิลา หญิงสาวผู้สวมชุดสูทเข้ารูปสีเข้ม ปราศจากเครื่องประดับใดๆ นอกจากร่องรอยความเหนื่อยล้าที่เธอพยายามซ่อนไว้ภายใต้ท่าทีเยือกเย็น ดวงตาสีเข้มคู่นั้นจ้องมองแผ่นหลังของชายหนุ่ม นัยน์ตาสะท้อนภาพเส้นกราฟการเข้ารหัสที่กำลังถูกถอดทีละชั้น ความตึงเครียดในอากาศหนาแน่นเสียจนแทบจะควบแน่นเป็นหยดน้ำได้ "ถ้าคุณยังจ้องผมด้วยสายตาแบบนั้น ผมเกรงว่าอัลกอริทึมการเจาะระบบอาจจะเกิดอาการเขินอายแล้วบล็อกไอพีของเราไปเสียก่อนนะครับ, ด็อกเตอร์" ไคเอ่ยขึ้นโดยไม่ละสายตาจากหน้าจอ น้ำเสียงเจือความเย้าหยวนตามนิสัย แต่สันกรามที่ขบเข้าหากันเล็กน้อยฟ้องชัดว่าเขากำลังใช้สมาธิขั้นสุดยอด ศิลาไม่หลบสายตา เธอก้าวเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด กลิ่นกายสะอาดเจือกลิ่นกาแฟดำจางๆ ของเธอปะปนกับกลิ่นโอโซนจากเครื่องจักร "ฉันแค่กำลังประเมินว่า ระหว่างรหัสผ่านความปลอดภัยระดับสิบของสหพันธ์ กับความปากมากของคุณ อย่างไหนจะแตกเร็วกว่ากัน" ไคหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำสั่นสะเทือนอยู่ในอกเสื้อ เขาหยุดนิ้วชั่วขณะแล้วหันกลับมามองเธอ ดวงตาคมกริบพราวระยับด้วยประกายความท้าทาย "ความลับของสหพันธ์น่ะมีวันหมดอายุครับ แต่วิธีการยั่วโมโหผมของคุณ... ดูท่าทางจะมีอายุยืนยาวกว่ากาแล็กซีเสียอีก" บรรยากาศระหว่างคนทั้งสองเต็มไปด้วยแรงดึงดูดประหลาด—แรงเหวี่ยงจากอุดมการณ์ที่แตกต่างและการเผชิญหน้าที่ไร้ทางถอย ศิลามองลึกลงไปในดวงตาของเขา พยายามค้นหาความจริงจังที่ซ่อนอยู่หลังหน้ากากความกวนประสาท เธอยังคงจำภาพเหตุการณ์วันที่พี่สาวของเธอต้องสังเวยชีวิตให้กับการทดลองลับในศูนย์วิจัยอวกาศได้ดี ความตายที่ถูกป้ายสีว่าเป็นอุบัติเหตุจากความประมาท และสหพันธ์คือผู้กุมความจริงทั้งหมดไว้ ในขณะที่ไค... ชายผู้มีรอยแผลเป็นจางๆ ที่มุมไหล่ข้างขวาจากกระสุนพลาสมา เป็นเพียงคนเดียวที่มีรหัสผ่านเข้าถึงชั้นความลับนั้น แต่มือของเขาก็ไม่ได้สะอาดบริสุทธิ์ เขาคือนักโทษหลบหนีที่สหพันธ์ต้องการตัวมากที่สุด "เราเหลือเวลาอีกสิบสองนาทีก่อนที่การลาดตระเวนรอบสถานีจะวนมาถึงจุดอับสายตา" ศิลาเตือนเสียงเรียบ ดึงบรรยากาศกลับสู่ความจริงอันโหดร้าย เธอยื่นแฟลชไดรฟ์ควอนตัมสีดำสนิทลงบนโต๊ะข้างมือเขา "ดาวน์โหลดข้อมูลทั้งหมดเกี่ยวกับโครงการ 'โปรเจกต์ไอคารัส' ออกมาให้หมด อย่าให้เหลือแม้แต่เศษเสี้ยวเดียว" ไคก้มมองแฟลชไดรฟ์ชิ้นนั้น รอยยิ้มขี้เล่นบนมุมปากจางหายไปแทนที่ด้วยความจริงจังที่น่ากลัว เขารับมันมาถือไว้ด้วยนิ้วหัวแม่มือและนิ้วชี้ หมุนมันเบาๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาเธอ "คุณก็รู้ใช่ไหมครับว่า ถ้าเราดึงข้อมูลชุดนี้ออกมา เซิร์ฟเวอร์หลักจะส่งสัญญาณเตือนภัยไปยังสำนักงานใหญ่ทันที เราจะกลายเป็นเป้านิ่งที่ไม่มีที่ให้ซ่อนตัวอีกต่อไป ไม่ใช่แค่จากสหพันธ์... แต่รวมถึงพวกมันด้วย" "พวกมันที่ว่า หมายถึงกลุ่มคนที่อยู่เบื้องหลังการตายของพี่สาวฉันสินะคะ... อ้อ ขอโทษที ฉันหมายถึง 'ครับ'" ศิลาจงใจล้อเลียนสรรพนามของเขาด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ทว่าแฝงรอยมีดโกนอาบน้ำผึ้ง ไคชะงักไปนิดหนึ่งก่อนจะยิ้มมุมปาก "คุณนี่มันร้ายกาจเป็นบ้าเลยครับ, ด็อกเตอร์... เอาล่ะ ในเมื่อเราก้าวขึ้นมาบนเรือลำเดียวกันแล้ว ผมคงไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธกัปตันผู้เย็นชาคนนี้สินะครับ" เขากดแฟลชไดรฟ์เสียบลงในพอร์ตเชื่อมต่อหลัก หน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้าเปลี่ยนจากสีฟ้าเป็นสีแดงฉานทันที เสียงสัญญาณเตือนภัยระดับต่ำดังขึ้นเป็นจังหวะถี่ๆ 'ติ๊ด... ติ๊ด...' ราวกับเสียงนาฬิกาชีวิตที่กำลังนับถอยหลัง ข้อมูลมหาศาลเริ่มไหลทะลักผ่านโค้ดสีเขียวที่วิ่งพล่านบนหน้าจอ ความเร็วในการดาวน์โหลดพุ่งทะยานจากสิบเปอร์เซ็นต์เป็นสามสิบ และห้าสิบอย่างรวดเร็ว ศิลาก้าวเข้าไปยืนแนบชิดด้านหลังเขา ร่างกายของทั้งคู่แทบจะสัมผัสกันผ่านความแคบของพื้นที่ทำงาน สายตาของเธอจดจ่ออยู่กับแถบแสดงสถานะการดาวน์โหลดที่กำลังขยับขึ้นทีละน้อย ความกดดันแผ่ซ่านไปทั่วผิวหนัง ทุกวินาทีที่ผ่านไปคือความเสี่ยงที่จะถูกตรวจพบ "อีกสี่สิบเปอร์เซ็นต์..." ไคพึมพำ มือทั้งสองข้างรัวแป้นพิมพ์ควบคุมไฟร์วอลล์ที่พยายามปิดกั้นการเข้าถึงอย่างบ้าคลั่ง เหงื่อเม็ดเล็กๆ ผุดขึ้นตามขมับของเขา "ระบบป้องกันกำลังพยายามตัดการเชื่อมต่อ... พวกมันรู้ตัวเร็วกว่าที่คิด" "ดันมันต่อไว้ อย่าให้มันตัดระบบ" ศิลาสั่งเสียงเฉียบขาด มือเรียวของเธอเอื้อมไปวางทับบนหลังมือของเขาที่กำลังสั่นเล็กน้อยเพื่อบังคับคีย์บอร์ด ความอบอุ่นจากมือของเธอส่งผ่านไปยังผิวสัมผัสของเขา ไคชะงักไปชั่ววินาที ดวงตาคมกวาดมองมือของเธอที่กุมทับมือเขาไว้ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับเธอในระยะประชิด ระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งคู่เหลือเพียงไม่กี่คืบ ลมหายใจอุ่นร้อนปะปนกันท่ามกลางกลิ่นไอเย็นยะเยือกของห้องใต้ดิน ในสถานการณ์ที่แขวนอยู่บนเส้นด้ายระหว่างความเป็นกับความตาย เคมีอันตรายบางอย่างกลับปะทุขึ้นอย่างไร้การควบคุม หัวใจของศิลาเต้นรัวไม่ใช่เพราะความกลัวต่อสหพันธ์ แต่เป็นเพราะดวงตาคู่นั้นที่กำลังจ้องมองเธอราวกับจะอ่านทะลุไปถึงวิญญาณ "ถ้าเราลอดออกไปได้..." ไคกระซิบเสียงพร่า แววตาเจ้าเล่ห์ถูกแทนที่ด้วยความจริงจังลึกล้ำ "ผมอยากรู้จริงๆ ว่าภายใต้เกราะเหล็กที่คุณสร้างขึ้นมาคุ้มกันตัวเอง มีหัวใจที่เต้นอยู่จริงๆ หรือเปล่า, ศิลา" "เก็บคำถามนั้นไว้ถามตัวเองหลังดาวน์โหลดเสร็จดีกว่าค่ะ... เอ๊ย ครับ" ศิลาตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่พยายามรักษาความมั่น and ดื้อรั้นไว้ให้Eมากที่สุด แม้ว่าพวงแก้มขาวจะขึ้นสีเรื่อจางๆ โดยที่เธอไม่สามารถควบคุมมันได้ แถบดาวน์โหลดพุ่งขึ้นถึงเก้าสิบเก้าเปอร์เซ็นต์แล้ว เสียงสัญญาณเตือนภัยเปลี่ยนเป็นเสียงไซเรนแหลมสูงที่แผดเสียงก้องไปทั่วชั้นใต้ดิน ไฟฉุกเฉินสีแดงกระพริบวับวาบสาดส่องใบหน้าของทั้งคู่ให้กลายเป็นเงาสลับสว่าง "เสร็จแล้ว!" ไคดึงแฟลชไดรฟ์สีดำออกมาจากพอร์ตอย่างรวดเร็ว พร้อมกับที่หน้าจอหลักดับวูบลงสนิท เหลือเพียงความมืดและแสงสีแดงสลัวจากหลอดไฟฉุกเฉิน ทว่า... ก่อนที่พวกเขาจะได้ถอนหายใจด้วยความโล่งอก เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบคู่ก็ดังขึ้นที่โถงทางเดินด้านนอก พร้อมกับเสียงปลดล็อกประตูนิรภัยด้วยรหัสผ่านระดับสูงสุด—รหัสที่ไม่มีทางที่เจ้าหน้าที่ทั่วไปจะถือครองได้ ไคคว้าแขนของศิลาไว้แน่น ดวงตาคมกวาดมองไปรอบห้องเพื่อหาทางหนทีทีละไล่ แต่ประตูทางออกเดียวถูกปิดตายด้วยระบบล็อกอัตโนมัติจากภายนอก หน้าจอโฮโลแกรมที่ดับไปเมื่อครู่กลับสว่างวาบขึ้นมาอีกครั้งโดยไม่มีใครสั่งการ ภาพสตรีในชุดเครื่องแบบระดับสูงของสหพันธ์ปรากฏขึ้นบนจอ พร้อมกับรอยยิ้มเยียบเย็นที่มุมปากของ AI ควบคุมระบบ *"ยินดีต้อนรับสู่การเดินทางสิ้นสุดลงแล้วค่ะ, ดร.ศิลา... และคุณไค"* เสียงสังเคราะห์ที่ดัดแปลงจนแหบพร่าเอ่ยขึ้นก้องห้อง *"พวกเราคอยพวกคุณมานานแล้ว... และดูเหมือนว่า 'แฟลชไดรฟ์' ที่คุณถืออยู่ในมือตอนนี้ จะไม่ใช่ข้อมูลโครงการไอคารัสอย่างที่พวกคุณเข้าใจหรอกนะคะ"* ไคก้มลงมองแฟลชไดรฟ์ในมือที่จู่ๆ ก็เปล่งแสงสีส้มกะพริบถี่ขึ้นจากภายใน ตัวอักษรโค้ดลับที่ไม่เคยปรากฏมาก่อนค่อยๆ ปรากฏขึ้นบนผิวพลาสติกสีดำ เป็นสัญลักษณ์รูปงูกินหาง—สัญลักษณ์ขององค์กรลับที่พวกเขาคิดว่าถูกทำลายไปตั้งแต่สิบปีก่อน และมันคือองค์กรเดียวกับที่อยู่เบื้องหลังการตายของพี่สาวศิลา ศิลาช็อกค้าง ดวงตาสีเข้มเบิกกว้างด้วยความตระหนักรู้ที่พุ่งชนสมองอย่างรุนแรง เธอหันขวับมามองไค ชายหนุ่มผู้กุมความลับทั้งหมดไว้ ทว่าในแววตาของไคเวลานี้... กลับสะท้อนความตกใจที่ไม่ต่างจากเธอเลยแม้แต่น้อย ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางฝ่าคลื่นสุญญากาศนี้ไปกับผมนะครับ... เนบิวลาสตาร์