รอยร้าวในสหพันธ์

แสงสีฟ้าจากจอโฮโลแกรมสาดกระทบดวงตาคู่คมที่ฉายแววเหนื่อยล้า แต่กระนั้น มันก็ยังคงความเฉียบคมราวกับใบมีดผ่าตัด ดร.ศิลานั่งนิ่งอยู่หน้าโต๊ะทำงานในห้องพักฟื้นที่ถูกดัดแปลงเป็นศูนย์ปฏิบัติการชั่วคราว กลิ่นอับของโอโซนและสารเคมีทำความสะอาดเจือจางอยู่ในอากาศสุญญากาศที่ถูกกรองอย่างดี นิ้วเรียวภายใต้ถุงมือไนลอนบางเฉียบกำลังลากผ่านชุดข้อมูลการเข้ารหัสระดับ 9 ซึ่งเธอเพิ่งดึงออกมาจากชิปความจำของหุ่นยนต์ลาดตระเวนที่ถูกทำลายในเขตทิ้งขยะอวกาศเซกเตอร์ 7 "คุณกำลังเล่นกับไฟกองโต ดร.ศิลา... และดูเหมือนว่าคุณจะสนุกกับการเอาปลายนิ้วไปจ่อใกล้เปลวไฟเสียด้วย" เสียงทุ้มต่ำติดจะกวนประสาทดังขึ้นจากมุมมืดของห้อง ไคก้าวออกมาจากเงาของเสาค้ำยันโครงสร้างสถานี ร่างสูงโปร่งในชุดสูทสีเข้มที่ยับย่นเล็กน้อยจากการหลบหนีการตรวจจับบ่งบอกว่าเขาผ่านสถานการณ์เฉียดตายมาหมาดๆ ในมือของเขาถือแก้วกาแฟสังเคราะห์ที่ส่งควันกรุ่นจางๆ เขายื่นมันมาตรงหน้าเธอโดยไม่รอคำอนุญาต ศิลาเงยหน้าขึ้นจากจอ ดวงตาสีเข้มจ้องมองเขาอย่างประเมินสถานการณ์ เธอไม่ได้ยื่นมือไปรับแก้วนั้น แต่ปล่อยให้มันค้างอยู่กลางอากาศระหว่างเขาทั้งสอง "ถ้าฉันเล่นกับไฟ คุณก็คงเป็นคนที่คอยเติมเชื้อเพลิงสินะครับ... ไค หรือเราควรเรียกว่าอดีตผู้หมวดหน่วยปฏิบัติการพิเศษแห่งสหพันธ์ดีล่ะ" ไคหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน เขาชักมือกลับแล้วยกกาแฟขึ้นจิบเอง "ยศนั้นมันตายไปพร้อมกับซากยานทหารในสงครามกาแล็กซี่ครั้งก่อนแล้วครับ ด็อกเตอร์... ตอนนี้ผมเป็นแค่พลเมืองผู้รักความสงบ ที่บังเอิญไม่อยากเห็นคุณถูกฆ่าปิดปากก่อนที่จะไขปริศนาคดีนี้ได้สำเร็จ" ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่ชั่วขณะ มีเพียงเสียงฮัมเบาๆ ของระบบระบายอากาศที่เตือนว่าออกซิเจนในห้องกำลังหมุนเวียน แววตาของศิลาไหววูบไปชั่วขณะเมื่อนึกถึงหลักฐานที่เพิ่งถอดรหัสเสร็จ เธอลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แม้ส่วนสูงจะน้อยกว่าเขาอยู่ช่วงตัว แต่รัศมีทางความคิดและความนิ่งสงบของเธอกลับทำให้บรรยากาศรอบตัวกดดันขึ้นอย่างประหลาด เธอกดปุ่มบนโต๊ะทำงาน ภาพโฮโลแกรมสามมิติขนาดใหญ่ถูกขยายขึ้นกลางห้อง มันคือแผนผังโครงสร้างอำนาจของสภาบริหารสหพันธ์อวกาศ พร้อมเส้นโยงสีแดงฉานที่เชื่อมโยงตรงไปยังรหัสประจำตัวของฆาตกรในคดีฆ่าตัดตอนที่เธอกำลังสืบสวนอยู่ "รหัสการอนุมัติคำสั่งทำลายล้างยานขนส่งพลเรือนเมื่อสามเดือนก่อน... ไม่ได้มาจากโจรสลัดอวกาศอย่างที่สหพันธ์แถลงการณ์ต่อสาธารณชน" ศิลาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบสนทนา แต่ทุกถ้อยคำกลับหนักแน่นราวกับค้อนทุบลงบนแผ่นกระจกใส "แต่มันถูกออกโดยระบบแม่ข่ายภายในของสำนักงานเลขาธิการสหพันธ์โดยตรง... และ ลายเซ็นดิจิทัลที่เข้ารหัสลับสุดยอดนี้ เป็นของ พลเรือเอกเรย์มอนด์" ไคหรี่ตาลง รอยยิ้มกวนๆ บนใบหน้าเลือนหายไปในพริบตา แววตาของอดีตเจ้าหน้าที่พิเศษเปลี่ยนเป็นความจริงจังที่น่ากลัว บรรยากาศรอบตัวของพวกเขาทั้งคู่ตึงเครียดจนแทบจะจุดประกายไฟได้ "คุณรู้ตัวไหมว่ากำลังพูดถึงใครอยู่..." ไคก้าวเข้ามาประชิดโต๊ะทำงาน โน้มตัวลงมาสบตาเธอในระยะประชิด กลิ่นอายเฉพาะตัวของเขาลอยปะปนกับความเย็นยะเยือกของห้อง "พลเรือเอกเรย์มอนด์คือเสาหลักของสภาบริหาร คนที่ควบคุมงบประมาณกองยานครึ่งหนึ่งของจักรวาล และเป็นคนที่กำลังจะขึ้นดำรงตำแหน่งประธานสภาคนต่อไป การที่คุณดึงข้อมูลนี้ออกมาจากเซิร์ฟเวอร์กลาง... เท่ากับคุณประกาศสงครามกับผู้มีอำนาจสูงสุดของมนุษยชาติ" "แล้วคุณคิดว่าการที่พี่สาวของฉันต้องตายในห้องทดลองหลุมดำเมื่อห้าปีก่อน มันเป็นอุบัติเหตุจริงๆ งั้นเหรอครับ ไค?" ศิลาสวนกลับทันควัน ดวงตาคู่สวยฉายแววเจ็บปวดแต่เด็ดเดี่ยว เธอก้าวเข้าหาเขาจนระยะห่างลดลงเหลือเพียงไม่กี่คืบ เคมีอันตรายระหว่างคนทั้งสองพุ่งพล่าน รสชาติของความจริงและความลับผสมปนเปกันในอากาศสุญญากาศ "พวกมันไม่ได้แค่ปิดปากเหยื่อในคดีนี้... แต่มันกำลังปกปิดอาชญากรรมระดับจักรวาลที่แม้แต่คุณก็ยังเคยเกือบเอาชีวิตไม่รอดจากมัน" ไคชะงักไป ดวงตาคู่คมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ เขารู้ดีว่าเธอกำลังพูดถึงอะไร แผลเป็นที่สีข้างของเขาจากเหตุการณ์ในสถานีวิจัยลับเมื่อปีก่อนคือเครื่องยืนยันชั้นดีว่าสหพันธ์ไม่ได้ขาวสะอาดอย่างที่ประชาชนเข้าใจ ความเงียบระหว่างเขากลับกลายเป็นแรงดึงดูดมหาศาลที่ยากจะต้านทาน ความรู้สึกผิดบาปและความลับที่แบกรับไว้ร่วมกันทำให้เส้นแบ่งระหว่างศัตรูและมิตรพร่าเลือนลงทุกที มือหนาของไคยกขึ้นโดยสัญชาตญาณ ปลายนี้วอุ่นสัมผัสเบาๆ ที่กรอบหน้าเนียนของเธอราวกับจะปลอบประโลม แต่ก็หยุดชะงักไว้แค่นั้น เขากลืนก้อนความขมขื่นลงคอ "บางครั้ง... ความจริงก็ไม่ใช่สิ่งที่คุณควรวิ่งเข้าใส่มันด้วยมือเปล่า ด็อกเตอร์" ไคกระซิบเสียงพร่า ใกล้ชิดจนลมหายใจอุ่นปะปนกัน "เพราะทันทีที่คุณเปิดประตูบานนั้นออก สิ่งที่จะพุ่งสวนออกมาไม่ใช่คำตอบ... แต่มันคือกระสุนปืนจากคนที่คุณไว้ใจที่สุด" "ฉันไม่กลัวความตาย..." ศิลาตอบกลับโดยไม่หลบสายตา น้ำเสียงของเธอนิ่งสนิท ทว่าเด็ดเดี่ยวราวกับเหล็กกล้า "สิ่งที่ฉันกลัวที่สุด คือการต้องมีชีวิตอยู่โดยไม่รู้ว่าใครคือฆาตกรที่พรากทุกอย่างไปจากฉันต่างหากล่ะ" ก่อนที่ไคจะได้เอ่ยคำพูดใดโต้แย้ง เสียงสัญญาณเตือนภัยระดับวิกฤตก็ดังสนั่นหวั่นไหวทั่วทั้งสถานี แสงไฟสีแดงชาดกะพริบถี่รัวเพื่อตัดเข้าสู่โหมดล็อกดาวน์อัตโนมัติ จอโฮโลแกรมกลางห้องดับวูบลงพร้อมกับข้อความเตือนภัยสีส้มที่ปรากฏขึ้นบนผนังโลหะ: *[ตรวจพบรหัสผ่านบุกรุกจากภายนอก... ระบบรักษาความปลอดภัยถูกแทนที่]* ไคคว้าแขนของศิลาไว้ทันที แรงบิดจากสัญชาตญาณเอาตัวรอดทำให้เขาดึงเธอเข้ามาชิดวงแขน "บัดซบเอ๊ย... พวกมันรู้เร็วกว่าที่เราคิด!" เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบคู่กำลังวิ่งเข้ามาตามทางเดินโลหะด้านนอก เสียงบูทกระทบพื้นเหล็กดังใกล้เข้ามาทุกที พร้อมกับเสียงตัดเฉือนโลหะด้วยลำแสงเลเซอร์ความร้อนสูงที่กำลังละลายประตูกลรหัสของห้องพักฟื้นนี้อย่างรวดเร็ว ประกายไฟสาดกระเซ็นผ่านรอยต่อของบานประตูเข้ามาในความมืด ไคดึงปืนพกพลังงานพาสมาออกจากซองใต้สูทอย่างรวดเร็ว สายตาคมกริบมองตรงไปยังประตูที่กำลังจะถูกพังลงในอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้า ขณะที่ศิลายังคงยืนนิ่งอยู่ข้างกายเขา มือเรียวรีบคว้าชิปข้อมูลหลักฐานชิ้นสุดท้ายยัดใส่ช่องเก็บของในชุดสูทของตัวเองอย่างไม่ลังเล และในวินาทีที่บานประตูเหล็กหนาหนักถูกระเบิดกระเด็นเข้ามาพร้อมกับควันทึบ แสงเลเซอร์จากปืนไรเฟิลจู่โจมของหน่วยจู่โจมพิเศษในชุดเกราะสีดำสนิทก็สาดส่องเข้ามาในความมืด พร้อมกับตราสัญลักษณ์รูปอินทรีสามดาว... สัญลักษณ์สูงสุดของกองกำลังพิทักษ์สหพันธ์อวกาศ ที่ปรากฏเด่นชัดอยู่บนอกเสื้อของผู้นำหน่วยซึ่งก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเยือกเย็น! ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางฝ่าคลื่นสุญญากาศนี้ไปกับผมนะครับ... เนบิวลาสตาร์