เงาหัวหน้าศูนย์

นิ้วเรียวยาวของดร.ศิลาเคาะลงบนพื้นโต๊ะโลหะผสมไทเทเนียมเป็นจังหวะสามลา สามครั้ง... หยุด... แล้วเคาะซ้ำอีกครั้งในจังหวะเดิม เสียงนั้นก้องกังวานอยู่ในห้องทำงานส่วนตัวของผู้อำนวยการสหพันธ์ ซึ่งถูกออกแบบให้ไร้เสียงสะท้อนเพื่อป้องกันการดักฟัง แต่สำหรับศิลาแล้ว ความเงียบงันระดับสุญญากาศแบบนี้กลับเต็มไปด้วยเสียงคำรามของความจริงที่กำลังเน่าเฟะอยู่เบื้องหลังฉากหน้าอันสวยงาม "คุณกำลังเล่นกับไฟ, ดร.ศิลา" เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจดังขึ้นจากชายวัยกลางคนผู้สวมชุดสูินีลเข้ม นามบัตรบนโต๊ะระบุตำแหน่ง 'ผู้อำนวยการเซบาสเตียน' ดวงตาของเขาหลังกรอบแว่นโลหะบางเฉียบไร้ซึ่งความอบอุ่น มีเพียงประกายความเย็นชาแบบนักล่าที่มองเหยื่อซึ่งเดินเข้ากรงมาเอง ศิลาไม่สะดุ้งสะเทือน เธอนั่งไขว่ห้างด้วยท่าทีผ่อนคลายอย่างน่าหมั่นไส้ รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปาก แต่นัยน์ตาสีเข้มกลับว่างเปล่าราวกับหลุมดำที่พร้อมจะกลืนกินทุกแสงสว่าง "ไฟเหรอครับ... หรือว่าขี้เถ้าจากหลุมดำที่พวกคุณพยายามกวาดซุกใต้พรมมาตลอดสิบปีกันแน่ครับ ผู้อำนวยการเซบาสเตียน" ศิลาเน้นเสียงในคำสุดท้ายอย่างจงใจ เซบาสเตียนหรี่ตาลงเล็กน้อย กล้ามเนื้อบริเวณกรามกระตุกเกร็งวูบหนึ่ง—เพียงเสี้ยววินาทีนั้นก็มากพอสำหรับนักวิเคราะห์จิตวิทยาอาชญากรรมอย่างเธอที่จะบันทึกไว้เป็นหลักฐานเชิงพฤติกรรม "ระวังปากของคุณหน่อย ดร.ศิลา ความตายของพี่สาวคุณในโครงการอีดิปุสเมื่อสิบปีก่อน เป็นอุบัติเหตุจากความผิดพลาดของระบบ... ไม่มีใครอยากให้มันเกิดขึ้น แต่ถ้าคุณยังดึงดันจะขุดคุ้ยเรื่องที่ตายไปแล้วขึ้นมาอีก ผมเกรงว่าสถานะ 'ที่ปรึกษาพิเศษ' ของคุณคงจะต้องสิ้นสุดลงเร็วกว่ากำหนด" คำขู่ถูกโยนลงบนโต๊ะอย่างไร้ความปรานี มันคือการประกาศสงครามอย่างเป็นทางการจากชายที่กุมอำนาจสูงสุดของสหพันธ์อาณานิคม แต่ศิลากลับหัวנסเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขัน ร่างเพรียวโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย ศอกทั้งสองข้างวางบนโต๊ะ ประสานมือเข้าหากันในท่าทางที่แสดงถึงความเหนือกว่าทางจิตวิทยา "อุบัติเหตุเหรอครับ? น่าสนใจจบันทึกการซ่อมบำรุงเซิร์ฟเวอร์หลักเมื่อคืนก่อนบอกว่า ไฟล์บันทึกภาพเหตุการณ์ในห้องทดลองวินาทีสุดท้ายไม่ได้ถูกลบเพราะระบบรวน... แต่มันถูกสั่ง 'ฟอร์แมต' จากรหัสผ่านระดับผู้ดูแลระบบสูงสุด ซึ่งถ้าฉันจำไม่ผิด รหัสชุดนั้นมีเพียงสองคนในสหพันธ์นี้ที่ถือครอง... หนึ่งคือคุณ และอีกคนคือคนที่เพิ่งจะเสียชีวิตอย่างเป็นปริศนาในสถานีอวกาศคานثาเมื่อสัปดาห์ก่อน" เซบาสเตียนชะงักไป ดวงตาไหววูบเป็นประกายความตื่นตระหนกที่ถูกเก็บซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากความเยือกเย็นได้อย่างรวดเร็ว ก่อนที่บรรยากาศในห้องจะกดดันจนถึงขีดสุด หน้าจอโฮโลแกรมบนข้อมือของศิลาก็สั่นเตือนเบาๆ พร้อมกับข้อความเข้ารหัสลับที่เด้งขึ้นมาอัตโนมัติ *— "ระบบความปลอดภัยของศูนย์วิจัยหลักถูกเจาะแล้ว รหัสผ่านของเซบาสเตียนกำลังถูกใช้ดาวน์โหลดข้อมูลลับระดับโอเมก้า เตรียมรับมือ, ที่รัก" —* ข้อความสั้นๆ จากไค (Kael) แฮกเกอร์หนุ่มเจ้าเล่ห์ที่กำลังปฏิบัติการอยู่เบื้องหลัง ทำให้มุมปากของศิลาหยักยิ้มขึ้นอย่างเจ้าเล่ห์ไม่แพ้กัน เธอเงยหน้าขึ้นสบตากับผู้อำนวยการเซบาสเตียนตรงๆ ไม่หลบเลี่ยง "ดูเหมือนว่า... ข้อมูลที่คุณพยายามปกปิด มันกำลังจะกระโดดออกมาทักทายพวกเราทุกคนแล้วล่ะครับ ผู้อำนวยการ" ศิลาเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่เชือดเฉือน เซบาสเตียนผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง สีหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยวและหวาดระแวง เขาชี้หน้าเธอด้วยมือที่สั่นเทาเล็กน้อย "เธอทำอะไรลงis... จับตัวเธอไว้!" เสียงตะโกนสั่งการยังไม่ทันขาดคำ ประตูห้องทำงานโลหะหนาหนักก็ถูกกระชากเปิดออกโดยเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยติดอาวุธครบมือถึงสี่นาย ทว่า... สิ่งที่ปรากฏตามมาไม่ใช่เสียงปืนหรือการเข้าจับกุม แต่เป็นเสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานที่ดังกระหึ่มไปทั่วทั้งศูนย์วิจัยหลัก แสงไฟฉุกเฉินกะพริบวับวาบสาดส่องลงบนใบหน้าของทุกคนในห้องจนกลายเป็นสีเลือด หน้าจอโฮโลแกรมขนาดยักษ์บนผนังห้องทำงานของผู้อำนวยการ ซึ่งปกติจะแสดงแผนผังความมั่นคงของสหพันธ์ กลับดับวูบลง ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยหน้าต่างข้อความสีเขียวมรกตที่วิ่งรัวเป็นทางยาว พร้อมกับภาพวิดีโอบันทึกเหตุการณ์เมื่อสิบปีก่อน—ภาพเหตุการณ์ในห้องทดลองหลุมดำที่พี่สาวของเธอยืนอยู่หน้าแผงควบคุม และเสียงพูดสุดท้ายก่อนที่ภาพจะตัดไป *— "เซบาสเตียน... นายสั่งปิดระบบระบายความร้อนทำไม! นายตั้งใจจะฆ่าพวกเราทุกคน!" —* เสียงกรีดร้องนั้นดังสะท้อนก้องไปทั่วห้องทำงาน เซบาสเตียนหน้าถอดสี ถอยหลังกรูดจนสะโพกชนเข้ากับชั้นหนังสือด้านหลัง ร่างกายสั่นเทาด้วยความตกตะลึงเมื่อตระหนักว่าความลับที่กุมไว้ตลอดทศวรรษได้ถูกเปิดโปงต่อหน้าศิลาและระบบเครือข่ายทั้งหมดของสหพันธ์แล้ว ศิลายังคงนั่งไขว่ห้างนิ่งสนิท เธอมองชายผู้มีอำนาจตรงหน้าด้วยสายตาที่เย็นชาดุจน้ำแข็งในห้วงอวกาศ เธอยกมือขึ้นแตะอุปกรณ์สื่อสารชิ้นเล็กที่ซ่อนอยู่หลังใบหู ก่อนจะเอמהะกระซิบเบาๆ ด้วยน้ำเสียงที่มั่นคงและทรงพลัง "แผนตลบหลังขั้นแรก... สำเร็จแล้วครับ ไค" ทว่า ในวินาทีที่เธอกำลังจะลุกขึ้นเพื่อเผชิญหน้ากับบทสรุป เสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่ก็ดังขึ้นจากทางเดินด้านนอก—ไม่ใช่เสียงของเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยของสหพันธ์ แต่เป็นเสียงเครื่องยนต์ไฮดรอลิกของหุ่นยนต์รบไร้คนขับรุ่นทหารราบ ที่ถูกตั้งโปรแกรมให้ "ทำลายล้าง" สิ่งแปลกปลอมทั้งหมดในพื้นที่ระดับชั้นโอเมก้าทันทีที่ระบบถูกเจาะ! และก่อนที่ประตูกลจะปิดตายลงอย่างไร้ทางหนี ร่างสูงโปรดของใครบางคนก็พุ่งสวนกระแสความโกลาหลเข้ามาในห้อง พร้อมกับคว้าแขนของเธอไว้แน่นด้วยแรงกระชากที่คุ้นเคย "เกมพลิกแล้วครับที่รัก... เพราะตอนนี้ 'แขกไม่เชิญ' อีกกลุ่มกำลังเดินมาทางนี้ และดูเหมือนว่าพวกมันไม่ได้มาเพื่อเจรจา" ไคกระซิบข้างหูเธอด้วยลมหายใจร้อนผ่าว ท่ามกลางเสียงไซренаที่กรีดร้องระรัวและคมกระสุนนัดแรกที่เจาะทะลุกระจกห้องเข้ามาอย่างเฉียดฉิว! --- ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางอันเวิ้งว้างนี้ร่วมกันนะครับ - เนบิวลาสตาร์