รุ่งอรุณแห่งการหักมุม

“นั่นไม่ใช่รหัสผ่านของระบบสหพันธ์ แต่มันคือลายเซ็นการฆาตกรรม” เสียงของไคกระด้างและต่ำลึก เขาไม่ได้ละสายตาจากหน้าจอโฮโลแกรมที่ฉายแสงสีฟ้าสลัววูบวาบอยู่กลางห้องควบคุมที่ไร้แรงโน้มถ่วง ปลายนิ้วของเขารัวเร็วราวกับกำลังดีดเปียโนในความมืด อะดรีนาลีนในกระแสเลือดของเขากำลังสูบฉีดจนเห็นเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน ดร.ศิลา ยืนกอดอกพิงผนังโลหะเย็นเฉียบ สายตาของเธอจ้องมองไปยังกลุ่มข้อมูลที่ไหลทะลักราวกับสายน้ำแห่งความลับ “หมายความว่าอย่างไรที่ว่าลายเซ็น? ระบบตรวจจับการบุกรุกของเราล่มไปนานกว่าสี่ชั่วโมง ข้อมูลที่เหลืออยู่ควรจะถูกทำลายทิ้งไปหมดแล้ว” “นั่นคือสิ่งที่พวกเขาต้องการให้เราคิดครับ ด็อกเตอร์” ไคแค่นยิ้ม รอยยิ้มที่ปราศจากความขบขัน “แต่พวกเขาลืมไปว่านิสัยคนเขียนโค้ดมักมี ‘รสนิยม’ ที่แก้ไม่หาย เหมือนกับฆาตกรที่ชอบทิ้งหลักฐานชิ้นเล็กๆ ไว้ในที่เกิดเหตุเสมอ” หน้าจอเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน ข้อมูลที่เคยเข้ารหัสหนาแน่นถูกกะเทาะออกเป็นชิ้นๆ เสียงระบบแจ้งเตือนดังระงมเหมือนหัวใจที่เต้นผิดจังหวะ ศิลาเดินเข้ามาใกล้จนกลิ่นกายสะอาดสะอ้านของเธอปะทะกับกลิ่นเหล็กและเหงื่อจางๆ ของชายหนุ่ม ระยะห่างระหว่างทั้งคู่ลดลงจนสัมผัสได้ถึงไออุ่นที่แผ่ออกมาท่ามกลางความหนาวเหน็บของอวกาศ “ไฟล์นี้ถูกเข้ารหัสซ้อนสามชั้น” ศิลาพึมพำ ดวงตาคู่สวยหรี่ลงเมื่อเห็นชื่อล็อกเกอร์ของไฟล์ต้นทาง “รหัสผ่านนี้... มันเป็นอัลกอริทึมรุ่นเก่าที่ใช้ในการทดลองโปรเจกต์ ‘อีคลิปส์’ เมื่อสิบปีก่อน” บรรยากาศในห้องเงียบงันลงทันที ชื่อโปรเจกต์นั้นคือบาดแผลฉกรรจ์ในจิตใจของศิลา มือของเธอสั่นเทาเล็กน้อยก่อนจะคว้าขอบโต๊ะไว้แน่น ไคหยุดมือที่กำลังพิมพ์ทันที เขาสบตากับหญิงสาวผ่านเงาสะท้อนของหน้าจอ แววตาของเขาที่เคยทะเล้นเปลี่ยนเป็นความจริงจังที่คาดเดาไม่ได้ “คุณกำลังบอกว่า...” ไคเว้นจังหวะ “คนที่กำลังปั่นหัวเราอยู่ในขณะนี้ คือคนเดียวกับคนที่กดปุ่มปลดปล่อยหลุมดำจำลองในวันนั้นใช่ไหมครับ” “ถ้าข้อมูลนี้เป็นของจริง มันไม่ได้หมายความว่าคนๆ นั้นอยู่ไกลจากเราเลย” ศิลาตอบพลางสูดหายใจลึก เสียงของเธอเรียบสนิทจนน่ากลัว “มันหมายความว่าคนๆ นั้นอาจจะกำลังนั่งกินกาแฟอยู่ในยานลำนี้... หรืออาจจะกำลังจ้องมองเราผ่านกล้องวงจรปิดมุมใดมุมหนึ่งอยู่ก็ได้” ไคหัวเราะหึในลำคอ ก่อนจะกดคำสั่งสุดท้ายลงไปอย่างหนักแน่น “ถ้าอย่างนั้น เราก็เลิกเล่นเกมซ่อนหาเถอะครับ” ข้อมูลชิ้นสุดท้ายถูกถอดรหัส แผนผังโครงสร้างของยาน ‘เนบิวลา ไรเซอร์’ ปรากฏขึ้นพร้อมกับจุดสีเขียวที่กะพริบอยู่เพียงจุดเดียว มันไม่ได้อยู่ที่สะพานเดินเรือ ไม่ได้อยู่ที่ห้องเครื่อง แต่มันอยู่ลึกลงไปใน ‘ห้องเก็บรักษาตัวอย่างชีวภาพ’ ซึ่งเป็นเขตหวงห้ามที่มีเพียงคนระดับบริหารสูงสุดเท่านั้นที่เข้าถึงได้ ศิลาเบิกตากว้างเมื่อเห็นชื่อเจ้าของรหัสผ่านที่ระบุอยู่ในไฟล์นั้น เธอนิ่งอึ้งไปครู่ใหญ่จนไคต้องถามด้วยความกังวล “ด็อกเตอร์? คุณเห็นอะไรที่ทำให้สีหน้าเปลี่ยนไปขนาดนั้น?” “ไค...” ศิลาพูดเสียงแผ่ว “คนที่ใช้รหัสผ่านนี้ คือคนเดียวกับที่ลงนามในเอกสารยืนยันการตายของพี่สาวฉันเมื่อสิบปีก่อน” ไคหันควับกลับมาหาเธอ “ใครครับ?” “ผู้บัญชาการสูงสุด...” ยังไม่ทันที่คำพูดของศิลาจะจบลง เสียงระบบแจ้งเตือนภายในยานก็ดังขึ้นกะทันหัน ไม่ใช่เสียงไซเรนเตือนภัย แต่เป็นเสียงปลดล็อกประตูนิรภัยทุกบานในยาน ไฟสว่างวาบขึ้นทั่วทั้งโถงทางเดิน ก่อนที่ลำโพงประกาศจะส่งเสียงซ่าแทรกออกมา “แขกรับเชิญทั้งสองท่าน...” เสียงที่คุ้นเคยและเยือกเย็นดังแว่วมาตามสาย “พวกคุณขุดคุ้ยลึกเกินไปแล้วนะ... ลึกจนทำลายความสวยงามของสุญญากาศไปหมดสิ้น” ประตูห้องควบคุมที่ถูกล็อกตายมาตลอดถูกเปิดออกช้าๆ ร่างในชุดเครื่องแบบสีเทาเข้มก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มที่อ่านไม่ออก ในมือของผู้มาเยือนมีอุปกรณ์บันทึกข้อมูลขนาดจิ๋วที่ดูเหมือนกุญแจสำคัญของทุกอย่างที่พวกเขาเพิ่งตามหามา ศิลาขยับตัวบังไคไว้โดยสัญชาตญาณ ขณะที่ไคเอื้อมมือไปคว้ามีดพกที่ซ่อนไว้ใต้โต๊ะอย่างเงียบเชียบ “ยินดีที่ได้พบกันในรุ่งอรุณแห่งความจริงนะครับ... ดร.ศิลา” ผู้บัญชาการกล่าวพร้อมกับปลดเซฟตี้ปืนพกในมือ “หวังว่าคุณจะชอบจุดจบที่คุณเป็นคนเลือกเอง” ความตายไม่ได้มาในรูปแบบของระเบิดหรือศัตรูที่มองเห็นได้ แต่มันมาพร้อมกับความจริงที่เหี้ยมโหดกว่านั้น เมื่อชายในชุดเครื่องแบบขยับตัวเข้ามาใกล้ ไคสังเกตเห็นอะไรบางอย่างที่หน้าอกเสื้อของอีกฝ่าย... มันคือเข็มกลัดรูปดาวห้าแฉกที่ทำจากโลหะชิ้นเดียวกับที่ศิลาเก็บไว้เป็นสมบัติชิ้นสุดท้ายของพี่สาวเธอ เงื่อนงำถูกเปิดเผยออกมาในวินาทีที่วิกฤตที่สุด ความจริงที่ถูกซ่อนไว้ในสุญญากาศกำลังจะถูกสะสางด้วยเลือด แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ เนบิวลาสตาร์