สัมผัสที่จริงใจ

“คุณกำลังทำตัวเป็นคนเขลาที่พยายามใช้ตรรกะเหนือเหตุผลศิลา” ไคเอ่ยขึ้นท่ามกลางเสียงหึ่งของระบบประมวลผลภายในห้องควบคุมแรงดันที่ถูกตัดขาดจากโลกภายนอก เขาไม่ได้หันมามองผม แต่แผ่นหลังกว้างภายใต้ชุดเครื่องแบบสีเทาเข้มของเจ้าหน้าที่อิสระนั้นกำลังขยับไปตามจังหวะของการถอดรหัสข้อมูลชุดสุดท้าย สัญญาณชีพจรจากหน้าจอโฮโลแกรมของผมเต้นเป็นจังหวะถี่กระชั้น ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะระยะห่างระหว่างเราที่ลดน้อยลงจนน่าอึดอัด ผมยืนกอดอก พิงผนังโลหะเย็นเฉียบ แสงสีฟ้าจากจอฉายสะท้อนใบหน้าซีกหนึ่งของไค ทำให้รอยแผลเป็นจางๆ เหนือคิ้วของเขาดูเด่นชัดขึ้น “การยอมรับความจริงไม่ใช่ความเขลา ไค แต่มันคือการเผชิญหน้ากับสิ่งที่ทำให้คุณต้องหนีมาตลอด” ไคหยุดนิ้วที่กำลังแตะลงบนคีย์บอร์ดเสมือน เขาหมุนเก้าอี้กลับมาเผชิญหน้ากับผม ดวงตาคมกริบสีนิลคู่นั้นไม่ได้มีร่องรอยของความขี้เล่นเหมือนทุกครั้ง ทว่ามันกลับเต็มไปด้วยความหม่นแสงที่ยากจะคาดเดา “ความจริงของผมคือการรักษาชีวิตคุณไว้ ไม่ใช่การนั่งถกปรัชญาในขณะที่พวกสหพันธ์กำลังจะกวาดล้างข้อมูลนี้ทิ้ง” เขาลุกขึ้นยืน ก้าวสั้นๆ เข้ามาหาผม ระยะห่างที่เหลือเพียงไม่กี่นิ้วทำให้ผมได้กลิ่นจางๆ ของน้ำมันเครื่องและโอโซนจากเสื้อผ้าของเขา “ศิลา... คุณเคยถามหาความจริงที่ซ่อนอยู่ใต้หลุมดำใช่ไหม?” มือของเขาเอื้อมมาจับขอบผนังข้างหัวไหล่ผม ขังผมไว้ในวงล้อมของเขา เขาไม่ได้คุกคาม แต่สัมผัสที่แผ่รังสีความร้อนออกมานั้นกลับทำให้ผมแทบหยุดหายใจ “ผมไม่ได้ต้องการรู้เรื่องหลุมดำแล้วในตอนนี้” ผมกระซิบ เสียงของผมสั่นเล็กน้อยจนน่ารำคาญใจ ไคโน้มตัวลงมา ใบหน้าของเราห่างกันเพียงลมหายใจกั้น “ถ้าอย่างนั้น คุณต้องการอะไร? ถ้าไม่ใช่ความจริงที่ทำให้คุณเจ็บปวดมาตลอดหลายปี” ผมเงยหน้าขึ้นสบตาเขา มือของผมที่เคยกำแน่นผ่อนคลายลงช้าๆ ความเยือกเย็นในฐานะนักวิเคราะห์จิตวิทยาที่ผมสั่งสมมาทั้งชีวิตพังทลายลงในพริบตาเมื่อเห็นความสั่นไหวในแววตาของชายผู้ที่ผมเคยคิดว่าอ่านออกได้ทะลุปรุโปร่ง ผมเอื้อมมือไปแตะที่ปกเสื้อของเขา สัมผัสถึงหัวใจที่เต้นรัวภายใต้อกข้างซ้าย—มันจังหวะเดียวกับผม “ฉันต้องการรู้ว่า... สิ่งที่คุณทำอยู่ตอนนี้ คุณทำเพราะหน้าที่ หรือเพราะคนตรงหน้า” ไคหัวเราะหึในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความเย้ยหยัน แต่มันคือการยอมจำนนต่อบางสิ่งที่ฝังรากลึกเกินกว่าจะขุดถอน เขาเอื้อมมือมาประคองใบหน้าของผม ปลายนิ้วของเขาสั่นไหวน้อยๆ เมื่อไล้ผ่านแก้มของผมอย่างแผ่วเบา ราวกับเกรงว่าผมจะเป็นเพียงภาพลวงตาในห้วงอวกาศอันว่างเปล่า “ผมเป็นแฮกเกอร์ที่เก่งที่สุดในระบบสุริยะศิลา ผมรู้วิธีเจาะระบบรักษาความปลอดภัยทุกรูปแบบ...” เขาเลื่อนมือไปกุมมือของผมที่วางอยู่บนอกเขา “...แต่ผมกลับไม่เคยรู้วิธีเจาะเข้าสู่ความรู้สึกของตัวเองได้เลย จนกระทั่งคุณเข้ามาทำให้วงจรชีวิตผมรวนไปหมด” ไม่มีคำพูดใดหลุดออกมาจากริมฝีปากของผม ความเงียบที่เกิดขึ้นไม่ได้น่าอึดอัด แต่กลับเป็นความเงียบที่เติมเต็มช่องว่างในใจที่ผมพยายามปิดตายมาตลอด ไคขยับเข้ามาใกล้จนหน้าผากของเราจรดกัน ความอบอุ่นที่ส่งผ่านกันและกันเปรียบเสมือนแสงดาวดวงเดียวในจักรวาลที่มืดมิด “อย่าให้ฉันต้องตอบคำถามนี้ด้วยคำพูดเลยนะ” เขากระซิบ สัมผัสที่ปลายนิ้วเปลี่ยนเป็นความหนักแน่นและจริงจัง “งั้นก็พิสูจน์ให้เห็นสิ” ผมท้าทาย พลางหลับตาลงรับสัมผัสที่เขากำลังมอบให้ ไคก้มลงประทับริมฝีปากลงมาอย่างแผ่วเบาในตอนแรก ก่อนจะเปลี่ยนเป็นความเรียกร้องที่แฝงด้วยความโหยหา มันไม่ใช่แค่ความต้องการทางกาย แต่คือการแลกเปลี่ยนความเจ็บปวด ความลับ และอุดมการณ์ที่แตกสลายของเราทั้งคู่ในห้องสุญญากาศที่ไร้ซึ่งกฎเกณฑ์ใดๆ ท่ามกลางห้วงอารมณ์ที่กำลังพุ่งสูงขึ้น เสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานก็ดังสนั่นไปทั่วห้องควบคุม ข้อมูลบนหน้าจอที่ไคกำลังเจาะอยู่นั้นเริ่มรันรหัสแปลกประหลาดที่เขาไม่เคยรู้จักมาก่อน ไม่ใช่รหัสของสหพันธ์ และไม่ใช่รหัสของกลุ่มต่อต้าน ไคผละออกจากผม สายตาเขากวาดมองข้อมูลบนจอด้วยความตกใจ ข้อมูลชุดนั้นไม่ได้ถูกกู้คืน แต่มันกำลังถูกส่งออกมาจากระบบภายในของตัวผมเอง—รหัสพันธุกรรมที่เชื่อมโยงกับเหตุการณ์หลุมดำเมื่อสิบปีก่อน เขาสัมผัสได้ถึงความผิดปกติที่ร่างกายของผม เขาหันมามองผมด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสับสนและหวาดกลัว ก่อนจะพึมพำออกมาว่า “ศิลา... ข้อมูลพวกนี้... ทำไมมันถึงอยู่ในรหัสพันธุกรรมของคุณ?” ทันใดนั้น ประตูห้องควบคุมก็ถูกเปิดออกด้วยแรงระเบิดจากภายนอก เงาร่างในชุดเกราะสีดำทมิฬก้าวเข้ามาพร้อมกับอาวุธเลเซอร์ที่เล็งตรงมาที่ศีรษะของผม และสิ่งที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดคือใบหน้าของบุคคลผู้นั้น... มันคือใบหน้าของพี่สาวที่ผมเชื่อว่าตายไปแล้วในหลุมดำเมื่อสิบปีก่อน แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ เนบิวลาสตาร์