แผนซ้อนแผน

เสียงกระดิ่งเตือนภัยระดับสามของสถานีอวกาศเซก터 7 ไม่ได้ดังขึ้นด้วยความเกรี้ยวกราด แต่มันส่งเสียงหึ่งต่ำทุ้วราวกับสัตว์ป่าที่กำลังสะกดรอยเหยื่อในความมืด แสงไฟฉุกเฉินสีส้มอมแดงสาดส่องลงบนใบหน้าด้านข้างของไค เขากำลังนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้โลหะเย็นเฉียบกลางห้องควบคุมหลัก หน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้าสะท้อนตัวเลขโค้ดลับการทุจริตของสภาสหพันธ์ดวงดาวนับล้านบรรทัดที่กำลังวิ่งผ่านนัยน์ตาคู่คมอย่างรวดเร็วราวกับสายน้ำฝนที่ซัดสาดกระจกรถ "คุณกำลังเล่นกับระเบิดเวลาที่ตั้งชนวนไว้แล้วนะ ไค" เสียงทุ้มต่ำแต่เย็นเยียบของดร.ศิลา ดังขึ้นจากลำโพงสื่อสารเข้ารหัสลับ เธอยืนอยู่หลังกระจกกันกระสุนอีกฟากหนึ่งของห้องนิรภัย ดวงตาคู่นคมกริบภายใต้กรอบแว่นไร้ขอบฉายแวววิตกกังวลอย่างที่หญิงสาวมักพยายามซ่อนไว้ภายใต้มาดนักวิเคราะห์ผู้ไร้ความรู้สึกเสมอ ไคหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่แหบพร่าและกวนประสาทตามแบบฉบับของเขา มือเรียวยาวกดปุ่มยืนยันการถ่ายโอนข้อมูลชุดสุดท้ายไปยังเครือข่ายเสรีภาพดวงดาวอย่างไม่รีบร้อน "ระเบิดเวลาเหรอครับ, ศิลา... บางทีเราก็ต้องยอมให้มันระเบิดใส่หน้าพวกข้างบนนั้นบ้าง ไม่อย่างนั้นพวกมันก็คงคิดว่าพวกเราทุกคนเป็นแค่ฝุ่นผงในสุญญากาศที่กวาดทิ้งเมื่อไหร่ก็ได้" ไคหันมามองผ่านกระจก รอยยิ้มมุมปากของเขาท้าทายและเปี่ยมด้วยเสน่ห์อันตราย "อีกสามนาทีหน่วยกวาดล้างของสหพันธ์จะมาถึงตรงนี้ และผมคือเป้าหมายเดียวที่พวกมันต้องการ" "คุณบ้าไปแล้วหรือไง การเอาตัวเองเป็นเหยื่อล่อให้ระบบดักจับสัญญาณ... คุณคิดว่าคุณจะรอดออกไปจากสถานีนี้ได้ด้วยวิธีไหน หん?" ศิลาสาวเท้าเข้ามาประชิดกระจก มือเรียวบางกำเข้าหากันแน่นจนข้อต่อนิ้ว2ข้างขาวซีด ความโกรธปะปนกับความกลัวบางอย่างที่เธอยังไม่อยากนิยามมันด้วยซ้ำ "ผมไม่ได้บอกว่าจะรอดนี่ครับ" ไคยักไหล่เบาๆ สายตาคู่นั้นมองลึกเข้ามาในดวงตาของเธอ "ผมแค่บอกว่า... ความจริงทั้งหมดจะถูกเปิดเผย และคุณ จะต้องเป็นคนใช้หลักฐานชุดนี้ลากคอพวกมันลงมาจากบัลลังก์" ประตูห้องควบคุมส่งเสียงปลดล็อกดัง *คลิก* สัญญาณไฟสีส้มเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน กลิ่นออนโซนจากการทำงานเกินกำลังของเซิร์ฟเวอร์ลอยคละคลุ้งในอากาศ ไคไม่ได้ขยับหนี เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ปลดปืนพกเลเซอร์ออกจากเข็มขัดแล้วโยนมันทิ้งลงบนพื้นอย่างไม่ไยดี เป็นการแสดงออกเชิงสัญลักษณ์ที่ชัดเจนว่าเขา "ยอมจำนน" เพื่อให้แผนการขั้นเด็ดขาดดำเนินไปตามหมากที่วางไว้ หน่วยรบพิเศษของสหพันธ์ในชุดเกราะกันกระสุนสีดำสนิทพังประตูเข้ามาพร้อมอาวุธครบมือ ลำแสงเลเซอร์สีฟ้าหลายสายพุ่งตรงมาที่ร่างของไค แต่เขากลับยืนนิ่งสงบ รอยยิ้มเยาะหยันยังคงประดับอยู่บนริมฝีปาก ขณะที่มือทั้งสองข้างถูกสวมด้วยกุญแจสนามแม่เหล็กไฟฟ้า ในวินาทีที่ไคถูกกดตัวลงกับพื้นเย็นเฉียบ สายตาของเขายังคงสบตากับศิลาที่ยืนมองเหตุการณ์ทั้งหมดผ่านกระจกเงา สะท้อนภาพความเจ็บปวดลึกๆ ที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเงียบงันของคนทั้งคู่ เมื่อร่างของไคถูกควบคุมตัวออกไปจากห้องควบคุม ความเงียบงันก็เข้าปกคลุมอีกครั้ง ศิลาทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้หน้าแผงควบคุม ปลายนิ้วสั่นเทาแตะลงบนแป้นพิมพ์เพื่อตรวจสอบไฟล์ข้อมูลที่ไทม์ไลน์สุดท้ายส่งมาถึงมือเธอ แต่ทว่า... หน้าจอหลักไม่ได้แสดงผลไฟล์หลักฐานการทุจริตอย่างที่ควรจะเป็น หน้าจอกลับปรากฏภาพหน้าต่างแชทลับที่ตั้งเวลาเปิดใช้งานอัตโนมัติ พร้อมข้อความสั้นๆ ทิ้งท้ายจากไค *[ศิลา... ไฟล์ที่คุณต้องการไม่ได้อยู่ในระบบนี้ แต่มันซ่อนอยู่ในความทรงจำสุดท้ายของชีวนิรภัยที่คุณถือครองอยู่ต่างหาก ระวังตัวด้วย... คนของเราไม่ได้มีแค่สหพันธ์]* เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนกำลังก้าวเข้ามาหยุดอยู่ด้านหลังประตูห้องนิรภัยที่ล็อกสนิท พร้อมกับระบบไฟในห้องที่ดับวูบลงเหลือเพียงความมืดมิดอันเวิ้งว้าง ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางฝ่าความมืดนี้ไปด้วยกันนะครับ