เกมกระดานสุญญากาศ

กลิ่นไอโซโพรพิลแอลกอฮอล์จาง ๆ และเสียงหึ่งต่ำของเครื่องฟอกอากาศระดับโมเลกุล คือฉากหลังของห้องปฏิบัติการร้างบนดาวเทียมวงโคจรต่ำแห่งนี้ แสงสีฟ้าอมม่วงจากจอโฮโลแกรมสามมิติที่ลอยเคว้งคว้าง สะท้อนลงบนกรอบแว่นไร้ขอบของ ดร.ศิลา เธอยืนนิ่งราวกับรูปปั้นหินอ่อน ประสาทสัมผัสทุกส่วนถูกเร่งเร้าด้วยความตึงเครียดที่แขวนลอยอยู่ในอากาศสุญญากาศ ตรงข้ามกับเธอ ไคกำลังนั่งไขว่ห้างอยู่บนขอบโต๊ะทำงานเหล็กกล้าอย่างไร้ความสำรวม นิ้วเรียวยาวของเขาเคาะรัวเป็นจังหวะบนโครงสร้างโลหะ ขณะที่ดวงตาคู่คมกริบกวาดมองผ่านเส้นผมสีเข้มที่ปรกหน้าผาก ท่าทีผ่อนคลายอย่างจงใจนั้นตัดกับบรรยากาศกดดันโดยสิ้นเชิง "คุณกำลังทำให้สมาธิของผมเสีย ดร.ศิลา" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบที่กดทับมานานหลายนาที "การยืนจ้องหน้าจอฮอโลแกรมด้วยสายตาเหมือนอยากจะผ่าร่างผมเป็นสองซีก ไม่ได้ช่วยให้รหัสผ่านเข้าระบบนิรภัยระดับเจ็ดนั่นมันยอมคายความจริงออกมาหรอกนะครับ" ศิลาไม่แม้แต่จะชายตามองอีกฝ่าย เธอยังคงรัวนิ้วลงบนแป้นพิมพ์แสงเบื้องหน้าอย่างแม่นยำ ทุกการเคลื่อนไหวเต็มไปด้วยความเยือกเย็นและคำนวณมาแล้วอย่างดี "ถ้าคุณมีเวลามาวิจารณ์ท่าทางของฉัน สู้เอาสมองที่ใช้สร้างไวรัสป่วนระบบของสหพันธ์เมื่อสามปีก่อน มาถอดรหัสไฟล์บันทึกเสียงช่วงสามวินาทีก่อนเกิดเหตุการณ์ระเบิดในห้องทดลองหลุมดำนั้นน่าจะสร้างประโยชน์ให้ภารกิจนี้มากกว่านะครับ คุณไค" น้ำเสียงของเธอเรียบสนทนา แต่แฝงด้วยคมมีดที่พร้อมเชือดเฉือนทุกเมื่อ ไคหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยความเย้ยหยันที่ซ่อนความเจ็บปวดบางอย่างไว้เบื้องลึก เขากระโดดลงจากโต๊ะ ย่างสามขุมเข้ามาใกล้จนระยะห่างระหว่างเขากับเธอลดลงเหลือเพียงแค่ก้าวเดียว กลิ่นอายเฉพาะตัวของฝุ่นอวกาศและโคโลญจน์ราคาแพงจาง ๆ ลอยแตะจมูกศิลา "คุณยังติดอยู่กับเรื่องนั้น... เรื่องความผิดพลาดของระบบที่คร่าชีวิตพี่สาวของคุณไป" ไคโน้มตัวลงกระซิบใกล้ใบหูของเธอ น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นจริงจังจนน่ากลัว "คุณคิดว่ามันคืออาชญากรรม แต่ผมบอกคุณแล้วว่าระบบของสหพันธ์ไม่ได้ถูกเจาะจากภายนอก... มันถูกทำลายจากข้างใน โดยคนที่คุณไว้วางใจที่สุดต่างหากล่ะ" ศิลาชะงักมือที่กำลังพิมพ์ เธอนิ่งค้างไปเสี้ยววินาที ก่อนจะหันขวับมาเผชิญหน้า ระยะห่างที่ใกล้ชิดทำให้เธอเห็นเงาสะท้อนของตัวเองในดวงตาสีดำสนิทคู่นั้น หัวใจของเธอเต้นกระหน่ำด้วยความโกรธที่พุ่งพล่าน แต่สีหน้าของเธอกลับนิ่งสนิทราวกับผิวน้ำในบึงลึก "ระวังคำพูดของคุณด้วย ไค" เธอกดเสียงต่ำ ดวงตาคู่สวยหรี่ลงจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเขา "การที่คุณเป็นแฮกเกอร์นอกกฎหมาย ไม่ได้แปลว่าคุณจะมีสิทธิ์มาบิดเบือนความจริงเพื่อกลบเกลื่อนร่องรอยขององค์กรที่คุณเคยสังกัดอยู่" "ผมไม่เคยโกหกคุณเรื่องงาน... และไม่เคยคิดจะทำ" ไคสบตาเธอนิ่ง ไม่มีร่องรอยของการหยอกล้อหลงเหลืออยู่ในแววูบคู่นั้นอีกต่อไป มีเพียงความจริงจังที่หนักอึ้งจนน่าอึดอัด "แต่ถ้าคุณอยากรู้ความจริงว่าเกิดอะไรขึ้นกับพี่สาวของคุณ คุณต้องเลิกใช้ตรรกะแบบนักจิตวิทยามาวิเคราะห์ผม แล้วเริ่มมองโลกตามความเป็นจริงที่ไร้ความปรานีซะบ้าง" บรรยากาศระหว่างทั้งคู่ตึงเครียดจนคล้ายมีประจุไฟฟ้าสถิตสยายตัวออกรอบกาย ความแตกต่างสุดขั้วระหว่างศิลา—ผู้ยึดมั่นในระเบียบ กฎเกณฑ์ และความยุติธรรมของสหพันธ์ กับไค—ผู้มองทะลุความเน่าเฟะของระบบและใช้ชีวิตอยู่บนเส้นด้ายแห่งความเทา กำลังปะทะกันอย่างรุนแรงในพื้นที่จำกัดแห่งนี้ ทว่าความขัดแย้งนั้นกลับสร้างแรงดึงดูดประหลาดที่ทำให้ทั้งคู่ไม่อาจละสายตาจากกันได้ ติ๊ด! เสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานสว่างวาบขึ้นกลางห้อง พร้อมกับหน้าจอฮอโลแกรมหลักที่เปลี่ยนเป็นข้อความเข้ารหัสแบบไดนามิก "ดูเหมือนว่าเราเพิ่งทำอะไรบางอย่างที่น่าสนใจเข้าแล้วนะครับ..." ไคยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความท้าทายกลับมาปรากฏบนใบหน้าเขาอีกครั้ง "คุณเพิ่งเปิดประตูห้องนิรภัยชั้นใต้ดินที่ถูกปิดตายมาสิบปี... ด้วยรหัสผ่านที่ดึงมาจากความทรงจำส่วนลึกของพี่สาวคุณเอง" ศิลาขมวดคิ้วแน่น หัวใจกระตุกวูบ เธอไม่ได้เป็นคนป้อนรหัสชุดนั้น... หรือว่าระบบมันจดจำรูปแบบคลื่นสมองของเธอได้ตั้งแต่เมื่อไหร่? ก่อนที่ใครจะได้ทันขยับตัว เสียงโลหะหนาหนักถูกงัดกระชากด้วยแรงมหาศาลดังสนั่นก้องมาจากทางเดินมืดมิดเบื้องนอก ตามมาด้วยเสียงฝีเท้าหนักหน่วงหลายคู่ที่กำลังมุ่งตรงมายังห้องปฏิบัติการนี้ด้วยความเร็วสูง พร้อมกับแสงไฟฉายเรืองรองที่สาดส่องผ่านกระจกนิรภัยเข้ามา ไคดึงร่างของศิลาหลบเข้ามุมอับของเสาเหล็กอย่างรวดเร็ว มือหนาปิดปากเธอไว้แน่นขณะที่อีกมือชักปืนพลาสม่ากระบอกเล็กออกมาจากเข็มขัด ลมหายใจของเขารดรดอยู่ข้างแก้มเธอ ความเงียบสงบอันเปราะบางถูกทำลายลงในพริบตา เมื่อเงาร่างของใครบางคนก้าวผ่านประตูเข้ามา พร้อมกับเสียงกระซิบที่ดังลอดผ่านเครื่องกรองอากาศเข้ามาในโสตประสาท—เสียงที่ศิลามั่นใจว่าเธอไม่มีวันลืมตลอดชีวิต และนั่นไม่ใช่เสียงของเจ้าหน้าที่สหพันธ์... แต่มันคือเสียงของคนที่ควรจะตายไปพร้อมกับเหตุการณ์ระเบิดครั้งนั้นแล้ว ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางสู่อีกมิติของความเวิ้งว้างและความลับที่ถูกซ่อนเร้นนี้นะครับ... เนบิวลาสตาร์