อ้อมกอดท่ามกลางความวุ่นวาย

"ถ้าโครงสร้างเซ็ตนี้พังลงมา ทุนการผลิตครึ่งล้านของพวกคุณจะกลายเป็นเศษเหล็กทันทีนะคุณพิมพ์รตา!" เสียงก้องกังวานของเรณุกายังคงดังก้องอยู่ในโสตประสาท ขณะที่บรรยากาศภายในสตูดิโอถ่ายทำโฆษณาเวลานี้ระอุยิ่งกว่าเตาหลอมเหล็ก ความกดดันจากเอเจนซี่สาวสุดเนี๊ยบและกำหนดเวลาที่กระชั้นชิด ทำให้ทุกคนในกองถ่ายต่างเคลื่อนไหวด้วยความเร่งรีบจนแทบจะวิ่งแข่งกับเข็มนาฬิกา พิมพ์รตาในฐานะครีเอทีฟสายดีดผู้รับผิดชอบโปรเจกต์นี้กำลังยืนอยู่กลางกองเพลิงแห่งความชุลมุน มือข้างหนึ่งถือแท็บเล็ตตรวจสคริปต์ อีกข้างยกขึ้นเสยผมปรกหน้าด้วยความหงุดหงิดที่อัดอั้นมาตั้งแต่เช้า "พี่ณุกาใจเย็นก่อนนะครับ ทีมงานกำลังเร่งเช็กสลักยึดคานให้อยู่ครับ" ธนัตถ์ที่ยืนอยู่ข้างกันพยายามเอ่ยปรามด้วยน้ำเสียงเจือความเหนื่อยหน่าย แต่ดวงตากลับกวาดตามองความวุ่นวายรอบตัวอย่างระแวดระวัง "ใจเย็นเหรอธนัตถ์? งานนี้ไม่ใช่แค่เรื่องเงิน แต่มັນคือเครดิตของบริษัทเรา ถ้าโฆษณาตัวนี้ออนแอร์แล้วพัง คนที่จะโดนเฉือดก่อนเพื่อนคือใคร รู้ใช่ไหม?" เรณุกาลอยหน้าลอยตาตอบกลับอย่างไม่ไว้หน้า ก่อนจะสะบัดหน้าเดินหนีไปตรวจความเรียบร้อยที่มอนิเตอร์ฝั่งตรงข้าม พิมพ์รตากัดริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด ความกดดันระดับพิกัดสูงสุดทำให้ขอบตาร้อนผ่าว แต่นี่ไม่ใช่เวลามาอ่อนแอ เธอก้าวฉับๆ เข้าไปหาหัวหน้าช่างภาพเพื่อปรับมุมกล้อง ทว่าในเสี้ยววินาทีนั้นเอง เสียงโลหะกระทบกันดังสนั่นหวั่นไหวก็ดังก้องขึ้นเหนือศีรษะ *เคร้ง!* สลักเหล็กตัวใหญ่ที่ยึดคานไฟสตูดิโอขนาดมหึมาเกิดอาการหลุดหลวมจากแรงสั่นสะเทือนของเครื่องปั่นไฟด้านนอก นอตตัวยักษ์ร่วงหล่นลงมากระแทกพื้นคอนกรีตเสียงดังสนั่น และตัวโครงสร้างเหล็กกล้าหนักหลายร้อยกิโลกรัมกำลังพับตัวเอียงวูบลงมา ราวกับกิโยตินขนาดยักษ์ที่พร้อมจะบดขยี้ทุกอย่างที่ขวางหน้า "ระวัง!" เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจตะโกนลั่นด้วยความตกใจ กรณ์ซึ่งยืนสั่งการอยู่หลังมอนิเตอร์และจับตาดูพิมพ์รตามาตลอดโดยสัญชาตญาณ สลัดภาพผู้กำกับหน้านิ่งผู้แสนเยือกเย็นทิ้งไปในเสี้ยววินาที ร่างสูงโปร่งพุ่งตัวเข้ามาด้วยความเร็วสูงราวกับลูกศรที่หลุดออกจากคันธนู *พรึบ!* ก่อนที่มวลเหล็กมหาศาลจะร่วงลงมาถึงพื้น พิมพ์รตารู้สึกเพียงว่าโลกทั้งใบหมุนเคว้ง ลมหายใจสะดุดกก ก่อนที่ร่างทั้งร่างจะถูกกระชากด้วยแรงมหาศาลจนลอยหวือเข้าไปจมอยู่ในอ้อมกอดที่คุ้นเคย แผ่นอกกว้างที่แนบชิดทำให้ได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นรัวระรัวราวกับกลองศึก *โครม!* โครงสร้างเหล็กกระแทกพื้นเสียงดังสนั่นหวั่นไหว สะเก็ดไฟแลบแปลบปลาบบริเวณจุดกระแทก ฝุ่นคละคลุ้งไปทั่วบริเวณจนแทบมองไม่เห็นทาง แต่ในพื้นที่จำกัดที่เต็มไปด้วยความโกลาหลนั้น กลับมีความเงียบงันประหลาดเกิดขึ้นระหว่างคนทั้งคู่ กรณ์กอดรัดร่างบางไว้แน่นจนแผ่นหลังของเขาเกือบจะแนบติดกับพื้น หากไม่ใช่เพราะเขาใช้แขนอีกข้างยันพื้นคอนกรีตไว้เพื่อรองรับน้ำหนักและป้องกันไม่ให้เศษเหล็กกระเด็นใส่เธอ ลมหายใจอุ่นร้อนของชายหนุ่มเป่ารดอยู่ข้างขมับ ขณะที่พิมพ์รตานอนซบอยู่บนแผ่นอกแกร่ง ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก สมองขาวโพลนจนคิดอะไรไม่ออก "คุณ... คุณกรณ์" เสียงหวานสั่นเครือหลุดลอดริมฝีปากที่ยังคงสั่นระริก กรณ์ไม่ได้ตอบทันที เขาก้มลงมองคนในอ้อมแขน สายตาที่ปกติมักจะเรียบนิ่งและเย็นชา บัดนี้กลับฉายแววความกังวลระคนโล่งอกอย่างปิดไม่มิด ลมหายใจของเขายังคงหอบถี่จากการใช้พลังงานอย่างฉุกเฉิน ใบหน้าหล่อเหลาอยู่ห่างจากเธอเพียงคืบเดียว จนกลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือกลิ่นอายความเครียดจากการทำงานลอยเข้าแตะจมูก "ถ้าคุณเป็นอะไรไปก่อนจะจบโปรเจกต์นี้..." กรณ์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่เต็มไปด้วยความตื่นตระหนก "ใครจะมารับหน้ากับเอเจนซี่จอมโหดแทนผมล่ะ หืมนายพิมพ์รตา?" แม้จะเป็นประโยคเชิงดุและเจือความกวนประสาทตามสไตล์ผู้กำกับจอมเนี๊ยบ แต่ทว่าอ้อมแขนที่ยังคงโอบกระชับเอวบางไว้แน่น ไม่ยอมปล่อยให้เธอขยับไปไหน กลับฟ้องชัดเจนว่าเขากลัวแค่ไหนกับการสูญเสียเธอไปในเสี้ยววินาทีแห่งความเป็นความตายเมื่อครู่ หัวใจของพิมพ์รตาเต้นแรงยิ่งกว่าตอนที่เห็นคานเหล็กร่วงลงมาเสียอีก ความใกล้ชิดที่แนบแน่นจนไร้ช่องว่างทำให้ความโกรธ ความเหนื่อยล้า และความตึงเครียดก่อนหน้านี้ละลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความอบอุ่นและความวูบวาบแปลกประหลาดที่แล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์กาย "ปล่อยได้แล้วมั้งครับผู้กำกับ... คนมองกันทั้งกองแล้วนะ" เธอกระซิบเสียงเบาหวิว พยายามเบือนหน้าหนีสายตาที่ร้อนแรงเกินกว่าจะรับไหว ทว่าใบหูสีแดงจัดกลับทรยศความรู้สึกทั้งหมด "ช่างหัวคนอื่นสิครับ..." กรณ์กระซิบตอบเสียงนุ่ม ลมหายใจอุ่นร้อนปัดป่าวยวงแก้มเนียน ใบหน้าโน้มเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิดจนริมฝีปากเกือบจะสัมผัสกับหน้าผากมน "ในเมื่อคุณยังไม่ขอบคุณผมเลยสักคำ... ที่ช่วยชีวิตคุณไว้จากกองเหล็กพวกนี้" ธนัตถ์ที่วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาพร้อมกับกล่องปฐมพยาบาล ชะงักกึกทันทีเมื่อเห็นภาพตรงหน้า สองหนุ่มสาวที่เมื่อครู่ยังทะเลาะกันเรื่องมุมกล้อง บัดนี้กลับอยู่ในท่ากอดกันกลมกลางซากปรักหักพังย่อมๆ ของกองถ่าย "เอ่อ... ขอโทษครับ ขัดจังหวะความโรแมนติกกลางกองขยะหรือเปล่าครับเนี่ย?" เสียงกวนประสาทของธนัตถ์ดังขึ้น พร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่จุดขึ้นที่มุมปาก กรณ์ขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความขัดใจ ก่อนจะค่อยๆ พยุงพิมพ์รตาลุกขึ้นยืนอย่างระมัดระวัง แม้ตัวจะลุกขึ้นยืนแล้ว แต่มือหนายังคงจับต้นแขนเรียวไว้มั่น ราวกับไม่มั่นใจว่าขาของเธอจะยังทรงตัวได้อยู่หรือไม่ "ไม่ได้ขัดอะไร..." กรณ์ปัดเศษฝุ่นตามเสื้อผ้าของตัวเองด้วยท่าทีสุขุมขึ้นอย่างรวดเร็วเพื่อกลบเกลื่อนความเขินอายเมื่อครู่ ก่อนจะหันไปตวัดสายตาดุใส่โปรดิวเซอร์หนุ่ม "ไปเช็กระบบไฟทั้งหมดในกองใหม่ให้เรียบร้อย ถ้ามีอะไรผิดพลาดอีกรอบ ผมจะหักเงินเดือนคุณธนัตถ์คนแรกเลย" "โห ผู้กำกับใจร้ายเกินไปแล้วครับ!" ธนัตถ์โวยวายเสียงหลง ก่อนจะยักคิ้วให้พิมพ์รตาที่ยืนหน้าแดงเป็นลูกตำลึงสุกอยู่ข้างๆ พิมพ์รตาเสมองไปทางอื่น พยายามสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ เพื่อดึงสติกลับคืนมา แต่ความรู้สึกอบอุ่นจากอ้อมกอดเมื่อครู่ยังคงติดตรึงอยู่ในความรู้สึก ราวกับร่องรอยของไฟที่ยังไม่ยอมมอดดับลงง่ายๆ *กริ๊ง... กริ๊ง...* เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อของกรณ์ดังขึ้นขัดจังหวะความเงียบที่กำลังก่อตัวขึ้นอีกครั้ง ชายหนุ่มหยิบขึ้นมาดูหน้าจอเพียงแวบเดียว สีหน้าที่ผ่อนคลายลงเมื่อครู่ก็กลับมาเคร่งเครียดขึ้นทันทีในพริบตา กรณ์กดรับสายด้วยสีหน้าเรียบเฉย ฟังคู่สนทนาพูดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่ดวงตาคมจะหันกลับมามองพิมพ์รตาด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา "เกิดเรื่องแล้วล่ะครับ..." กรณ์เอ่ยเสียงเรียบ หลังจากกดวางสาย วางสายตาลงบนใบหน้าของหญิงสาว "คนที่อนุมัติงบก้อนสุดท้ายและเป็นเจ้าของโปรเจกต์ตัวจริง... เพิ่งบินกลับมาจากต่างประเทศ และตอนนี้... เขากำลังยืนรออยู่ที่หน้าประตูสตูดิโอของเราแล้วครับ" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและใจฟูไปกับความสัมพันธ์ที่ค่อยๆ เติบโตของเขาทั้งคู่ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ!