มื้อค่ำกระชับมิตร (หรือสงครามย่อย)

"ชนแก้วครับทุกคน! ยี่สิบชั่วโมงในกองถ่ายผ่านไปได้ด้วยดี สมควรแก่การเฉลิมฉลอง!" เสียงตะโกนของธนัตถ์ดังลั่นร้านอาหารกึ่งผับสไตล์ลอฟท์ย่านทองหล่อ แสงไฟสลัวสีส้มอมแดงสะท้อนกับแก้วค็อกเทลในมือของทีมงานครีเอทีฟและกองถ่ายที่กำลังส่งเสียงหัวingครื้นเครง ความเหนื่อยล้าจากการถ่ายทำโฆษณาชิ้นโบแดงถูกแทนที่ด้วยแอลกอฮอล์และเสียงเพลงจังหวะสนุกสนาน ทว่า ที่มุมหนึ่งของโต๊ะยาว... บรรยากาศกลับดูราวกับถูกตัดขาดจากโลกภายนอก กรณ์นั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้หนังสีดำ เสื้อเชิ้ตสีเข้มพับแขนขึ้นถึงข้อศอกเผยให้เห็นท่อนแขนแข็งแรงที่มีเส้นเลือดปูดโปนเล็กน้อยตามอารมณ์ เขายกแก้ววิสกี้ออนالด์ร็อกขึ้นจิบช้าๆ สายตาคมกริบมองลอดผ่านความมืดไปยังเป้าหมายที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม พิมพ์รตากำลังหัวเราะร่าเริง เธออยู่ในชุดเดรสสั้นสีแดงเพลิงที่ขับผิวให้ดูโดดเด่น ดวงตากลมโตเป็นประกายวิบวับขณะที่กำลังยื่นแก้วไปชนกับบรรดาทีมงานหนุ่มๆ ในกองถ่าย ความ "ดีด" ของเธอดูเหมือนจะทวีคูณขึ้นเรื่อยๆ ตามปริมาณแอลกอฮอล์ที่ไหลผ่านลำคอ "ไม่ไหวแล้วค่ะคุณกรณ์... พิมพ์เมาแล้วจริงๆ นะเนี่ย" เสียงหวานเอ่ยขึ้นพร้อมกับร่างบางที่เซถลาเล็กน้อย ทว่าจังหวะการเซนั้นกลับพุ่งตรงมาทิ้งน้ำหนักลงบนโซฟาข้างกายผู้กำกับหน้านิ่งอย่างพอดิบพอดี ไหล่เนียนแนบชิดกับอกแกร่งจนกรณ์ต้องชะงัก ลมหายใจอุ่นร้อนที่เจือกลิ่นแอลกอฮอล์จางๆ เป่ารดต้นคอเขาจนขนลุกซู่ กรณ์ขมวดคิ้วมุ่น นัยน์ตาคมปลาดตามองหญิงสาวที่แสร้งทำเป็นปรือตาและทิ้งศีรษะลงมาซบลาดไหล่เขาอย่างถือวิสาสะ "คุณพิมพ์... คุณดื่มไปกี่แก้วแล้วครับถึงได้อาการออกขนาดนี้" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยเตือนด้วยความระแวง เขารู้จักผู้หญิงคนนี้ดี... พิมพ์รตาเวลาปกติก็ว่ารับมือยากแล้ว แต่เวลาเธอมึนหรือแกล้งมึน เธอมักจะกลายร่างเป็นพายุลูกใหญ่ที่พร้อมจะพัดพาความสุขุมของเขาให้พังทลายในพริบตา "โหน... ผู้กำกับกรณ์คะ แค่นี้เอง นิดเดียวเองน่า" พิมพ์รตาเงยหน้าขึ้นสบตาเขา ใบหน้าเนียนใสขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์ ดวงตาคู่สวยฉ่ำน้ำช้อนมองเขาด้วยความออดอ้อนแบบที่เจ้าตัวไม่เคยทำตอนสติครบถ้วน "หรือว่าคุณกลัว... กลัวว่าจะห้ามใจตัวเองไม่ไหวเหรอคะ?" ประโยคท้าทายนั้นทำเอาโต๊ะข้างๆ ถึงกับเงียบกริบ ธนัตถ์ที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามสำลักเบียร์พรวด รีบหยิบกระดาษทิชชูมาเช็ดปากพร้อมกับส่งสายตาเจ้าเล่ห์มาทางผู้กำกับหนุ่มทันที ส่วนเรณุกา เอเจนซี่สาวเนี๊ยบที่นั่งถัดไปก็ยกย่องมุมปากอย่างนึกสนุก คอยจับตาดูว่าเสือหน้านิ่งจะรักษามาดขรึมไว้ได้อีกนานแค่ไหน กรณ์นิ่งงัน กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ จากตัวเธอกำลังปะปนกับกลิ่นแอลกอฮอล์ ปลุกเร้าประสาทสัมผัสทุกส่วนของเขาให้ตื่นตัว นิ้วเรียวที่ถือแก้ววิสกี้กระชับแน่นขึ้นจนข้อต่องอขาว "ผมไม่ได้กลัวอะไรทั้งนั้นครับ... แต่คนเมามักจะพูดอะไรที่พรุ่งนี้ตื่นมาแล้วต้องมานั่งเสียใจทีหลัง" กรณ์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ พยายามเบี่ยงตัวออกห่างเล็กน้อยเพื่อสร้างระยะห่างที่ปลอดภัย แต่พิมพ์รตากลับไวกว่า มือเรียวเล็กคว้าหมับเข้าที่ปกเสื้อเชิ้ตของเขา ดึงรั้งให้ใบหน้าคมคายโน้มลงไปใกล้ จนปลายจมูกแทบจะชนกัน บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกกดปุ่มหยุดชั่วคราว เสียงเพลงในร้านดังกล่าวดังไกลออกไป เหลือเพียงเสียงหัวใจของคนทั้งคู่ที่เต้นโครمครามแข่งกัน "ถ้าพรุ่งนี้ตื่นมาแล้วพิมพ์จะไม่เสียใจล่ะคะ..." เสียงกระซิบแผ่วเบาลอดผ่านริมฝีปากอิ่มที่เคลือบด้วยลิปสติกสีแดงสด มันเย้ายวนจนแทบทำให้สติที่กร่อมนิ่งมาตลอดการทำงานหลุดกระเจิง "ถ้าสิ่งที่พิมพ์ทำตอนนี้... คือสิ่งที่อยากทำมาตั้งแต่วันแรกที่เจอคุณล่ะคะ... คุณกรณ์" ดวงตาคมของกรณ์ไหววูบเป็นประกายไฟ แววตาเย็นชาที่เคยใช้ควบคุมกองถ่ายมลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความร้อนรุ่มที่ถูกจุดประกายขึ้นจากความใกล้ชิดอันตรายนี้ มือหนาข้างหนึ่งขยับขึ้นหมายจะประคองเอวบางให้ถอยห่าง แต่ปลายนิ้วกลับสัมผัสได้ถึงส่วนโค้งเววผ่านเนื้อผ้าบางเบਾ ทำให้เขาต้องชะงักค้างด้วยความลังเล ไออุ่นจากร่างกายของเธอแผ่ซ่านทะลุกระดุมเสื้อ ร่างสูงใหญ่ที่เคยตั้งกำแพงหนาแน่นเริ่มสั่นคลอน สติที่ประคับประคองมานานกำลังจะพังทลายลงในอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้า ทว่า ในเสี้ยววินาทีที่ริมฝีปากของทั้งคู่ห่างกันแค่คืบ ประตูร้านอาหารฝั่งกระจกใสก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักๆ และน้ำเสียงทรงอำนาจที่คุ้นเคยดังแทรกขึ้นท่ามกลางเสียงเพลง "กรณ์! แกมานั่งสังสรรค์อะไรตรงนี้ งานตัดต่อเวอร์ชันสุดท้ายส่งให้ลูกค้าพรุ่งนี้เช้าไม่ใช่รึไง!" ร่างของชายวัยกลางคนผู้ทรงอิทธิพลในวงการภาพยนตร์ ก้าวฉับๆ ตรงเข้ามาที่โต๊ะ ใบหน้าเคร่งเครียดและสายตาดุดันที่มองตรงมายังผู้กำกับหนุ่ม ทำเอาบรรยากาศในวงฉลองเย็นเยียบลงทันตาเห็น พิมพ์รตาผละออกจากอกแกร่งด้วยความตกใจ ขณะที่กรณ์ต้องรีบดึงสติตัวเองกลับมาแล้วลุกขึ้นยืนเผชิญหน้ากับผู้เป็นพ่ออย่างจำยอม ปราณธาตุเก้าสุริยันขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามความเข้มข้นในตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ