จากลา

"ถ้าคิดจะก้าวพ้นธรณีประตูนี้ไป... เจ้าก็เตรียมตัวเป็นศพไร้ชื่อได้เลย, จ้าวเฟยอิน!" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่กดต่ำจนน่ากลัวดังขึ้นจากความมืดเบื้องหลัง แผ่ไอสังหารเย็นเยียบจนแผ่นหลังบางของนางแข็งทื่อในทันที เสี่ยวเถาฮวากลับมาพบกับนักอ่านทุกท่านอีกครั้งในตอนที่ 34 นี้แล้วนะคะ! สำหรับตอนที่มีชื่อว่า "จากลา" นี้ บอกเลยว่าเข้มข้นและบีบหัวใจสายฟาดของเราแบบสุดๆ ไปเลยค่ะ มาติดตามกันต่อเลยนะคะ! จ้าวเฟยอินสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นความสั่นเทาในอก นางไม่หันกลับไปมองร่างสูงใหญ่ที่ยืนตระหง่านอยู่ตรงโถงทางเดินมืดสลัว ปลายเท้าที่สวมรองเท้าผ้าปักลายดอกเหมียวังวนอยู่บนพื้นหินเย็นเฉียบ หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมานอกอก แต่นางไม่มีวันหันหลังกลับไปเด็ดขาด "ศพไร้ชื่ออย่างนั้นหรือเพคะ..." เฟยอินแค่นหัวเราะเสียงเบา น้ำเสียงเย้ยหยันเจือความเจ็บปวดที่ปิดไม่มิด "หม่อมฉันเป็นแค่เบี้ยตัวหนึ่งที่ท่านอ๋องใช้เหยียบย่ำเพื่อความสะใจ... ตายไป ไร้ชื่อไป ก็คงทำให้ท่านอ๋องหายเคืองแค้นใจไม่น้อย" หลี่จวินหรงก้าวเท้าเข้ามาประชิดด้วยความเร็วราวกับภูตผี มือหนาคว้าหมับเข้าที่ต้นแขนเรียวของนางแล้วกระชากให้หันกลับมาปะทะกับแผงอกกว้าง แรงปะทะนั้นทำให้นางนิหน้าด้วยความเจ็บ แต่ดวงตากลมโตคู่สวยที่เคยมองเขาด้วยความท้าทาย กลับมีเพียงหยาดน้ำใสคลอหน่วยแต่ไม่มีวันยอมไหลร่วงลงมาให้เขาได้เห็นความพ่ายแพ้ ดวงตาคมกริบดั่งพญาเหยี่ยวของท่านอ๋องแดงก่ำด้วยเพลิงโทสะและความหวาดกลัวที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากความเย็นชา ปลายนิ้วที่บีบต้นแขนของนางสั่นระริกโดยไม่รู้ตัว "เจ้ากล้าดีอย่างไร... ถึงกล้าทิ้งข้าไป?" น้ำเสียงของหลี่จวินหรงพร่าเลือนและสั่นพร่าเล็กน้อยอย่างที่เฟยอินไม่เคยได้ยินมาก่อน มันคือเสียงของบุรุษผู้สูญเสียการควบคุม "คนที่อยากทิ้งข้าไป... คือท่านต่างหากเล่า, ท่านอ๋อง!" เฟยอินตวาดกลับอย่างเหลืออด หยาดน้ำตาที่กลั้นไว้ร่วงเผาะลงกระทบหลังมือหนาที่กุมแขนนาฃไว้ "ภาพที่หลิวซูเหม่ยอยู่ในอ้อมแขนของท่านเมื่อคืนนี้... มันยังชัดเจนอยู่ในหัวของหม่อมฉัน! ท่านจะให้หม่อมฉันทนอยู่ที่นี่ในฐานะอะไร? ตัวตลกที่รอให้พวกท่านเหยียบย่ำศักดิ์ศรีซ้ำแล้วซ้ำเล่าอย่างนั้นหรือ!" หลี่จวินหรงชะงักงัน ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย "เจ้า... หมายถึงเรื่องเมื่อคืน? เจ้าเข้าใจผิด..." "หม่อมฉันไม่ได้ตาบอด!" นางตัดบทด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด พร้อมกับใช้แรงเฮือกสุดท้ายสะบัดแขนหลุดจากการเกาะกุม "สิ่งที่ข้าเห็นคือความจริงใจที่ท่านมีให้นาง... ส่วนข้า มันก็เป็นแค่เครื่องมือแก้แค้นที่หมดประโยชน์แล้วไม่ใช่หรือ? ปล่อยหม่อมฉันไปเถอะเพคะ... ถือว่าทำบุญให้ทาน ปล่อยให้คนไร้ค่าคนนี้ได้ตายตาหลับนอกจวนของท่านเสียที" ความเงียบงันเข้าปกคลุมพื้นที่ระหว่างคนทั้งสอง ราวกับกาลเวลาหยุดนิ่ง หลี่จวินหรงมองสตรีตรงหน้าที่ยืนหยัดสู้สายตาเขาด้วยความดื้อรั้น ร่างบางสั่นเทาด้วยแรงอารมณ์ แต่แววตากลับเด็ดเดี่ยวเกินกว่าจะเหนี่ยวรั้งไว้ได้ นานเท่าไหร่ไม่รู้ที่ไม่มีใครขยับเขยื้อน จนกระทั่งรอยยิ้มหยันผุดขึ้นที่มุมปากของเฟยอิน นางย่อกายลงคำนับเขาอย่างงดงามเป็นครั้งสุดท้าย "ลาที... ท่านอ๋อง" สิ้นคำ นางก็หมุนตัววิ่งพุ่งออกไปยังประตูใหญ่ที่เปิดแง้มไว้ ท่ามกลางสายฝนโปรยปรายยามราตรีที่สาดซัดลงมาอย่างไร้ความปรานี ร่างบางพุ่งทะยานออกไปสู่โลกกว้างภายนอกจวนอ๋อง โดยไม่หันกลับมามองบุรุษผู้ยืนแข็งทื่อเป็นหินอยู่เบื้องหลังอีกเลย หลี่จวินหรงยืนมองความว่างเปล่าเบื้องหน้า หัวใจในอกเจ็บแปล๊บราวกับถูกคมมีดนับพันกรีดแทะ ความเย็นชาและทิฐิที่เคยมีพังทลายลงในพริบตา เขากำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือจนมีเลือดซึมออกมา "ตามนางไป!" เขาคำรามลั่นด้วยความคลุ้มคลั่ง "ถ้าขนเส้นเดียวของพระชายาได้รับอันตราย... หัวพวกเจ้าทั้งหมดก็ไม่ต้องเอาไว้!" เหล่าองครักษ์เงาพากันทะยานร่างหายไปในความมืดทันที ทว่า... ในขณะที่หลี่จวินหรงกำลังจะก้าวเท้าวิ่งตามออกไปเพื่อฉุดรั้งหญิงสาวกลับมา ร่างอรชรในชุดอาภรณ์หรูหราของหลิวซูเหม่ยก็ก้าวออกมาจากมุมมืด พร้อมกับรอยยิ้มเยือกเย็นที่ฉาบอยู่บนใบหน้าสะสวย "ท่านอ๋องจะรีบไปไหนกันเพคะ..." ซูเหม่ยเอ่ยเสียงหวานหยด พร้อมกับยื่นมือเรียวเข้าไปแตะแขนแกร่ง "หม่อมฉันมีเรื่องสำคัญ... เกี่ยวกับแผนการลับของตระกูลจ้าวที่ท่านอยากรู้มาตลอด อยากจะทูลให้ทรงทราบพอดีเพคะ" หลี่จวินหรงชะงักฝีเท้า ใบหน้าหล่อเหลาตึงเครียดขึ้นมาทันที เขาก้มมองอนุภรรยาด้วยแววตาดุจคมมีดที่พร้อมจะสังหารนางได้ทุกเมื่อ "ไสหัวไปซะ!" เขาคำรามเสียงต่ำ ทว่า... ประโยคถัดมาของซูเหม่ยกลับทำให้ร่างสูงต้องหยุดชะงักค้าง ราวกับถูกตรึงไว้ด้วยโซ่ตรวนแห่งความจริงที่ไม่อาจหลีกเลี่ยง "ถ้าท่านก้าวเท้าออกไปจากจวนตอนนี้... สิ่งที่ท่านจะได้เห็น อาจไม่ใช่ตัวของพระชายาจ้าวเฟยอินผู้แสนดื้อรั้นอีกต่อไป..." ซูเหม่ยหัวเราะคิกคักในลำคอ ดวงตาพราวระยับด้วยความสะใจ "แต่อาจจะเป็น 'ศพ' ที่ถูกส่งกลับมาพร้อมกับตราประทับกบฏแผ่นดิน... ของครอบครัวสกุลจ้าวของนางต่างหากล่ะเพคะท่านอ๋อง!" เสี่ยวเถาฮวาขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมติดตามความเข้มข้นในตอนนี้นะคะ!