วันที่ทุกอย่างพังทลาย

กระดาษแผ่นบางในมือสั่นระทึกจนแทบยึดไม่อยู่ น้ำหมึกสีเข้มบนนั้นช่างบาดตาและกรีดแทงลึกลงไปถึงขั้วหัวใจของจ้าวเฟยอิน ทุกตัวอักษร ทุกเงื่อนไข และลายมืออันทรงพลังที่เธอย่อมจดจำได้ขึ้นใจ... มันคือหลักฐานชิ้นสำคัญที่ตอกย้ำว่าตลอดเวลาที่ผ่านมา ตัวเธอก็เป็นเพียงหมากตัวหนึ่งในเกมอำนาจของเขาเท่านั้น "ข้อตกลงแลกเปลี่ยนระหว่างอ๋องหลี่จวินหรงกับสกุลจ้าว..." เฟยอินทวนคำนั้นเบาหู เสียงหัวเราะเยาะหยันหลุดออกมาจากลำคอของตัวเองอย่างน่าสมเพช ดวงตากลมโตที่เคยฉายแววพยศและทระงำมาตลอด บัดนี้กลับร้อนผ่าวไปด้วยหยาดน้ำตาที่พยายามกลั้นไว้อย่างสุดความสามารถ เพล้ง! แจกันหยกเนื้อดีบนโต๊ะถูกปัดร่วงลงมากระแทกพื้นแตกกระจายไม่เป็นชิ้นดี เช่นเดียวกับความรู้สึกของเธอในยามนี้ ไม่มีชิ้นส่วนไหนในอกข้างซ้ายที่ยังคงสภาพเดิมได้อีกต่อไป "ที่แท้... ท่านก็ทำไปเพราะผลประโยชน์และการเดิมพันบ้าๆ นี่เอง" เฟยอินพึมพำกับความว่างเปล่า หัวใจดวงน้อยเจ็บแปลบจนแทบหายใจไม่ออก ภาพวันคืนที่เขาโอบกอด ปากร้ายใส่ เผด็จการแต่ก็คอยปกป้องเธอยามคับขัน ย้อนกลับเข้ามาในหัวราวกับฉากละครตลกร้าย ทั้งหมดนั้นมันคือความเสแสร้ง หรือเป็นเพียงหน้าที่ที่ต้องทำให้ลุล่วงตามสัญญาจ้างวานกันแน่? แอ๊ด... เสียงประตูกลไม้แกะสลักถูกผลักเปิดออกช้าๆ ร่างสูงสง่าของหลี่จวินหรงก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าเรียบเฉยตามเคย ดวงตาคมกริบกวาดมองสภาพห้องที่ยุ่งเหยิงก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ร่างบางของภรรยาจำเป็น ซึ่งยืนถือกระดาษแผ่นนั้นไว้อยู่ "เจ้าทำอะไรอีกแล้วเฟยอิน" น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเรียบๆ แต่แฝงไปด้วยความกดดัน ทว่าเมื่อเห็นดวงตาแดงก่ำและหยาดน้ำตาที่คลอหน่วยอยู่บนแพขนตาของหญิงสาว ฝีเท้าของท่านอ๋องก็ชะงักไปชั่วขณะ หัวใจแกร่งกระตุกวูบอย่างไม่ทราบสาเหตุ "เกิดอะไรขึ้น..." "อย่าเข้ามาใกล้ฉัน!" เฟยอินหวีดร้องลั่น ดวงตาคู่สวยจ้องมองเขาด้วยความโกรธเกรี้ยวและผิดหวังระคนกัน เธอยกกระดาษแผ่นนั้นขึ้นชูตรงหน้าเขา มือเรียวสั่นเทาจนแทบฉีกมันทิ้ง "ท่านช่วยอธิบายหน่อยสิคะท่านอ๋อง... ว่านี่มันคืออะไร!" หลี่จวินหรงขมวดคิ้วมุ่น นัยน์ตาคมกวาดมองกระดาษในมือเธอแวบหนึ่ง สีหน้าของบุรุษผู้ไม่เคยเกรงกลัวผู้ใดกลับไหววูบไปชั่วเสี้ยววินาที—ชั่วพริบตาเดียวเท่านั้นที่ความเย็นชาถูกแทนที่ด้วยความตื่นตระหนก "เจ้า... ไปได้มันมาจากไหน" น้ำเสียงของเขาไม่ราบเรียบเหมือนเก่า มันมีความตึงเครียดเจืออยู่จางๆ "หึ! ท่านตกใจใช่ไหมคะที่ความลับนี้มันแดงขึ้นมา?" เฟยอินแค่นหัวเราะ หยาดน้ำตาที่กลั้นไว้ไหลทะลักลงมาอาบแก้มอย่างไม่อายฟ้าดิน "ตลอดเวลาที่ฉันดิ้นรนต่อสู้ เพื่อพิสูจน์ตัวเอง เพื่อยืนหยัดเคียงข้างท่าน... ในสายตาของท่าน ฉันก็เป็นแค่สินค้าชิ้นหนึ่งที่ท่านซื้อมาด้วยอำนาจและเงินตราสินะคะ! ท่านตกลงกับพี่ชายฉันว่าจะส่งตัวฉันมาขัดดอก เพื่อแลกกับกองกำลังทหาร... ฮh... ท่านมันใจร้าย หลี่จวินหรง ท่านมันคนหลอกลวง!" คำพูดแต่ละคำพ่นออกมาพร้อมกับความเจ็บปวดที่เจียนตาย เฟยอินก้าวถอยหลังหนีเมื่อร่างสูงขยับเข้าหา มือบางยกขึ้นปาดน้ำตาลวกๆ ด้วยความทระนง แม้หัวใจจะแหลกสลายเป็นจุล แต่ศักดิ์ศรีของจ้าวเฟยอินจะไม่ยอมก้มหัวให้ใครเด็ดขาด โดยเฉพาะคนที่เหยียบย่ำความรู้สึกของเธออย่างไร้ความปรานี "เฟยอิน ฟังข้าก่อน..." หลี่จวินหรงสาวเท้าเข้าไปประชิดตัวอย่างรวดเร็ว มือหนาเอื้อมออกหมายจะคว้าแขนเรียวเข้าหาตัวเพื่ออธิบาย "เรื่องมันไม่ได้เป็นอย่างที่เจ้าคิด—" "ไม่ต้องมาแตะต้องตัวฉัน!" เฟยอินปัดมือเขาออกอย่างแรง แววตาที่มองมาเต็มไปด้วยความรังเกียจเดียดฉันท์ "ถอยไป! ถ้าท่านเกลียดฉันนัก หรือถ้าการแต่งงานครั้งนี้มันเป็นแค่เรื่องธุรกิจ... ทำไมท่านไม่ปล่อยฉันไปตั้งแต่แรก ทำไมต้องทำให้ฉันรู้สึกว่า... ฮຶ... ว่าฉันมีความหมายกับท่านด้วย!" ประโยคสุดท้ายหลุดออกมาพร้อมกับเสียงสะื้นที่เธอพยายามกลั้นไว้สุดชีวิต หลี่จวินหรงชะงักงัน ร่างสูงแข็งทื่อราวนับถูกสายฟ้าฟาดลงกลางใจ ดวงตาคมเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยยามได้เห็นหยาดน้ำตาและความเจ็บปวดร้าวรานบนใบหน้าของสตรีที่เขารักจนหมดหัวใจ ผู้ชายที่สั่งตายคนนับพันได้อย่างไม่กะพริบตา กลับทำอะไรไม่ถูกเมื่อเผชิญกับน้ำตาของคนตรงหน้า "เจ้าเข้าใจผิดแล้ว ข้าไม่เคยคิดว่าเจ้าเป็นแค่สินค้า..." เสียงทุ้มแหบพร่าลงอย่างเห็นได้ชัด ความเย่อหยิ่งทระนงตนถูกโยนทิ้งไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความร้อนรนในอก "วันนั้นที่ข้าทำสัญญา... มันเป็นเพราะข้าต้องการปกป้องเจ้าจากสกุลหลิวต่างหาก! หากข้าไม่ใช้อำนาจดึงเจ้ามาอยู่ข้างกาย เจ้าก็คงไม่มีทางรอดพ้นจากแผนชั่วของซูเหม่ยไปได้!" "แล้วทำไมท่านถึงไม่บอกฉันตั้งแต่แรก!" เฟยอินตวาดกลับเสียงดังลั่น หน้าอกกระเพื่อมไหวด้วยแรงอารมณ์ "ท่านปล่อยให้ฉันโง่งอมองท่านเป็นคนเย็นชา ไร้หัวใจ คอยระแวง คอยต่อปากต่อคำกับท่านอยู่ฝ่ายเดียว... ท่านสนุกมากใช่ไหมคะที่ได้ปั่นหัวฉันเล่น!" "ข้าแค่... กลัวว่าหากเจ้ารู้ความจริง เจ้าจะเกลียดข้าที่ใช้วิธีการสกปรกบังคับเจ้ามา" หลี่จวินหรงก้าวเข้าไปประชิดอีกก้าวโดยไม่สนใจท่าทีต่อต้าน มือหนารวบข้อมือบางทั้งสองข้างไว้มั่น แม้เธอจะดิ้นรนทุบตีอกเขาอย่างบ้าคลั่งเขาก็ไม่ยอมปล่อย "ใช่! ตอนแรกมันคือข้อตกลง แต่วันนี้... หัวใจของข้ามันไม่ใช่ของข้าอีกต่อไปแล้ว เฟยอิน! เจ้าคือข้อยกเว้นเดียวในชีวิตของข้า!" คำสารภาพที่พรั่งพรูออกมาด้วยความอัดอั้นทำให้ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงัน มีเพียงเสียงหอบหายใจและสะอื้นเบาๆ ของหญิงสาว เฟยอินชะงักงัน ดวงตากลมโตมองลึกลงไปในนัยน์ตาคมที่ไหวระริกด้วยความจริงใจและเจ็บปวดไม่แพ้กัน เคมีที่เคยคุกรุ่นด้วยความโกรธเกรี้ยวแปรเปลี่ยนเป็นแรงดึงดูดอันตรายที่บีบหัวใจคนอ่านจนแทบหยุดหายใจ ริมฝีปากหยักลึกของท่านอ๋องกำลังจะโน้มลงมาประทับเพื่อปิดกั้นคำตัดพ้อทั้งหมด ทว่าในจังหวะที่หัวใจของทั้งสองดวงกำลังจะหลอมรวมเข้าหากันด้วยความโหยหา— ปัง! ประตูห้องนอนถูกผลักเปิดผางอย่างแรง พร้อมกับเสียงกรีดร้องหวาดผวาของสาวใช้คนสนิทที่วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาขัดจังหวะความเป็นความตาย "ท่านอ๋อง! พระชายา! เกิดเรื่องใหญ่แล้วเพคะ! อนุซูเหม่ย... อนุซูเหม่ยดื่มยาพิษปลิดชีพตัวเองที่เรือนท้ายสวน ประโยคสุดท้ายนางทิ้งจดหมายสารภาพไว้ว่า... เป็นฝีมือของพระชายาที่บีบคั้นนางจนต้องตายเพคะ!" เสี่ยวเถาฮวาขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทที่แสนเข้มข้นนี้นะคะ!