สัญญามรณะ

“สัญญาฉบับนี้... ท่านอ๋องคงไม่ได้อ่านรายละเอียดตอนลงนามกระมัง?” เสียงหวานใสดั่งระฆังแก้วเอ่ยขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันที่แผ่ซ่านไปทั่วโถงรับรอง กลิ่นกำยานราคาแพงที่อบอวลกลับดูจืดชืดไปถนัดตาเมื่อเทียบกับไอเย็นยะเยือกที่พุ่งออกมาจากแววตาของหลี่จวินหรง หลิวซูเหม่ยหยัดกายขึ้นยืน รอยยิ้มอาบยาพิษนั่นเหยียดกว้าง มือเรียวขาวราวหยกชูม้วนกระดาษประทับตราครั่งสีแดงฉานขึ้นเหนือหัว ราวกับถืออาวุธสังหารที่จะบั่นคอคนตรงหน้าให้ขาดกระเด็น จ้าวเฟยอินที่นั่งอยู่ข้างกายท่านอ๋องไม่ได้มีท่าทีตื่นตระหนก เธอเพียงแค่ยกจอกชาขึ้นจิบช้าๆ กิริยาเรียบนิ่งราวกับพายุที่กำลังก่อตัวอยู่ใต้ผิวน้ำ สายตาคมกริบของเธอกวาดมองม้วนกระดาษนั้นด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก “ของเล่นชิ้นใหม่รึ?” เฟยอินเอ่ยถามน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าทุกคำพูดกลับเชือดเฉือน “เจ้าถึงได้พกพาออกมาอวดอ้างกลางโถงรับรองเช่นนี้” “ของเล่นหรือ?” หลิวซูเหม่ยแค่นหัวเราะ “สิ่งที่นางขายวิญญาณเพื่อเงินตรา... สัญญาซื้อขายชีวิตที่ลงนามด้วยเลือด นี่น่ะหรือคือสิ่งที่คุณหนูจ้าวผู้สูงส่งภาคภูมิใจนักหนา?” บรรยากาศในห้องหนักอึ้งขึ้นทันตา หลี่จวินหรงที่เคยสงบนิ่งเริ่มขยับกาย กลิ่นอายคุกคามจากบุรุษผู้กุมอำนาจล้นฟ้าแผ่ขยายจนเหล่าข้ารับใช้ต่างก้มหน้าตัวสั่น ทว่าเฟยอินกลับคว้ามือแกร่งของเขาไว้เบาๆ เป็นสัญญาณว่าให้ ‘รอดูก่อน’ “สัญญาฉบับนั้น... มีเนื้อความว่าอย่างไรหรือ?” หลี่จวินหรงเอ่ยถาม เสียงของเขาต่ำลึกและเย็นเยียบยิ่งกว่าน้ำแข็งขั้วโลก หลิวซูเหม่ยได้ใจ นางคลี่กระดาษออกอ่านอย่างช้าๆ ชัดถ้อยชัดคำ “ ‘ข้า จ้าวเฟยอิน ยินยอมเป็นสมบัติส่วนตัวของท่านอ๋องหลี่จวินหรง หากวันใดที่ความลับเรื่องชาติกำเนิดถูกเปิดเผย ข้าต้องยอมรับโทษทัณฑ์... และส่งมอบคืนอิสรภาพด้วยการจากไปโดยไร้ซึ่งข้อโต้แย้ง’... ท่านอ๋องเจ้าคะ หากความลับที่ว่าคือเรื่องที่นางเป็นเพียงหมากตัวหนึ่งที่ถูกส่งมาสืบความลับของท่าน เช่นนั้นสัญญาฉบับนี้ก็น่าจะสิ้นสุดลงแล้วมิใช่หรือคะ?” คำพูดนั้นดั่งสายฟ้าฟาดกลางห้อง เฟยอินรู้สึกถึงแรงบีบที่มือน้อยลง หลี่จวินหรงหันมาสบตานาง แววตาซับซ้อนคู่นั้นไม่มีร่องรอยของความเชื่อใจหลงเหลืออยู่เลย “เจ้ามีอะไรจะแก้ตัวไหม?” อ๋องหนุ่มถาม เสียงเรียบจนน่าใจหาย เฟยอินหัวเราะร่าออกมาเบาๆ ความงดงามของนางในยามที่มองโลกในแง่ร้ายนั้นช่างบาดลึก “แก้ตัว? คนอย่างข้าไม่เคยแก้ตัวกับสิ่งที่ไม่ได้ทำ แต่ถ้าท่านอยากให้มันจบลงจริงๆ... ท่านอ๋อง ข้าก็พร้อมจะไปตั้งนานแล้ว” นางลุกขึ้นยืน สบตาเขาอย่างไม่ลดละ เคมีที่เคยรุ่มร้อนในค่ำคืนก่อนหน้าบัดนี้เหลือเพียงความเย็นชาที่ก่อตัวเป็นกำแพงสูงชัน “ท่านหลงเชื่อสตรีที่มีเพียงกระดาษแผ่นเดียวมาทำลายความสัมพันธ์ของเรา หากท่านไม่มั่นใจในตัวข้าแต่แรก... สัญญานี้ก็เปรียบเสมือนโซ่ตรวนที่ผุพัง ข้าไม่ขอกลับไปแบกรับมันอีกต่อไป” “เจ้ากล้าท้าทายข้าหรือ?” หลี่จวินหรงลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกำยำข่มร่างบางจนจมมิด เขาโน้มตัวลงมาจนลมหายใจอุ่นร้อนปะทะใบหน้านาง “อิสรภาพที่เจ้าโหยหานักหนา... เจ้าคิดว่าข้าจะปล่อยให้เจ้าจากไปง่ายๆ โดยไม่มีอะไรติดมือไปเลยหรืออย่างไร?” จังหวะที่สถานการณ์กำลังตึงเครียดจนเหมือนจะขาดผึง เสียงฝีเท้าหนักๆ ขององครักษ์ประจำตัวอ๋องก็ดังขึ้นจากหน้าประตูพร้อมกับท่าทีเร่งรีบ “ท่านอ๋อง! ข่าวร้ายพ่ะย่ะค่ะ... ที่ชายแดนมีการเคลื่อนไหวของสายลับ! และ... และคนผู้นั้นระบุว่ามาจากสกุลจ้าว!” หลิวซูเหม่ยฉีกยิ้มกว้างด้วยความสะใจ แต่นางหารู้ไม่ว่าในจังหวะที่ทุกคนเบนความสนใจไปที่หน้าประตู จ้าวเฟยอินกลับเอื้อมมือไปกระซิบข้างหูหลี่จวินหรงด้วยประโยคที่ทำเอาท่านอ๋องผู้ทรงอำนาจถึงกับชะงักงัน “หากท่านไม่เชื่อใจข้า... ก็เชิญประหารข้าเสียตอนนี้ แต่อย่าได้เสียใจหากเลือดของข้าที่หลั่งลงบนพื้นห้องนี้ จะเป็นหลักฐานชิ้นเดียวที่เปิดเผยว่า... แท้จริงแล้วใครกันแน่ที่อยู่เบื้องหลังสัญญาฉบับนี้” จ้าวเฟยอินหมุนตัวกลับเตรียมจะเดินออกจากห้อง ทว่าหลี่จวินหรงกลับคว้าข้อมือนางไว้แน่น แรงบีบนั้นไม่ได้มีไว้เพื่อกักขัง แต่มีไว้เพื่อรั้งไว้ไม่ให้จากไปไหน “ใครอนุญาตให้เจ้าไป?” เขาเค้นเสียงต่ำ พลางหันไปทางประตู “กักบริเวณนางไว้ในห้องบรรทมของข้า! ห้ามใครเข้าใกล้แม้แต่ก้าวเดียว... ส่วนเจ้า...” เขาหันไปจ้องมองหลิวซูเหม่ยด้วยสายตาที่เปรียบเสมือนคมมีด “เตรียมตัวรับโทษฐานใส่ร้ายพระชายาได้เลย” ประตูห้องถูกผลักออกพร้อมกับเงาร่างของชายชุดดำลึกลับที่ก้าวเข้ามาขวางกลางวงสนทนา เขาโยนตราประจำตัวบางอย่างลงบนพื้น กลิ่นอายสังหารกระจายตัวจนทุกคนในห้องหยุดชะงัก “ท่านอ๋อง... สัญญาฉบับนั้นเป็นของปลอม แต่ความลับที่แท้จริง... กำลังจะเริ่มขึ้นต่อจากนี้” เสี่ยวเถาฮวาขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาจนถึงบทที่แสนเข้มข้นนี้นะคะ!