ข้าเสียเจ้าไม่ได้

"หากเจ้ากล้าก้าวออกจากจวนหลังนี้ไปแม้แต่ก้าวเดียว ต่อให้ต้องพลิกแผ่นดินหลุมศพบรรพบุรุษตระกูลหลี่ขึ้นมาขัดขวาง... เปิ่นหวางก็จะไปลากตัวเจ้ากลับมาฝังไว้ใต้เตียงนอนของข้าด้วยตัวเอง!" เสียงทุ้มต่ำที่กร้าวร้าวและสั่นเครือเล็กน้อยด้วยโทสะแผดก้องขึ้นท่ามกลางความเงียบงัดของตำหนักใหญ่ กลิ่นอายกดดันมหาศาลแผ่ซ่านออกมาจากร่างสูงสง่าของหลี่จวินหรงจนบ่าวไพร่ด้านนอกต่างพากันคุกเข่าหมอบกราบด้วยความหวาดกลัว ใบหน้าหล่อเหลาดุดั่งเทพสงครามบัดนี้บิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยวและหวาดวิตกที่ผสมปนเปกันจนน่ากลัว จ้าวเฟยอินชะงักฝีเท้าที่กำลังก้าวถอยหลัง นางก้มมองห่อผ้าสัมภาระในมือสลับกับใบหน้าคมคายที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดปูดโปนตรงขมับของท่านอ๋องผู้เย่อหยิ่ง หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบด้วยความตกใจระคนน้อยใจ แต่นางก็ยังเชิดหน้าขึ้น รอยยิ้มหยันผุดขึ้นที่มุมปากอย่างไม่ยอมแพ้ "ท่านอ๋องโปรดมีรับสั่งให้ชัดเจนด้วยเพคะ ว่าข้าเป็นชายาที่ท่านทรงเกลียดชัง หรือเป็นเพียงสัตว์เลี้ยงตัวหนึ่งที่ท่านซื้อมาขังไว้ในกรงทองแห่งนี้กันแน่!" เฟยอินแค่นหัวเราะ น้ำตารื้นขึ้นคลอเบ้าแต่ถูกสะกดกลั้นไว้ด้วยความหยิ่งทะนง "ในเมื่อท่านมีอนุซูเหม่ยคอยปรนนิบัตรพัดวีและมอบความสุขให้ไม่เว้นแต่ละวัน ไยต้องมาทนเห็นหน้าสตรีปากเกรดอย่างข้าให้รกหูรกตาด้วยเล่า!" หลี่จวินหรงขบกรามแน่นจนสันกรามขึ้นเป็นสันนูน ดวงตาคมกริบสีนิลกาฬวับวาวด้วยเพลิงโทสะที่ลุกโชนยิ่งกว่าเดิม อนุซูเหม่ยงั้นหรือ? สตรีโง่เขลานั่นกล้าดีอย่างไรถึงแอบส่งคนมาปล่อยข่าวลือจัญไรใส่ร้ายชายาเอกของเขาจนนางเข้าใจผิดคิดจะหนีตายเช่นนี้! ร่างสูงพุ่งเข้าประชิดตัวในพริบตาเดียว เร็วจนเฟยอินไม่ทันได้ตั้งตัว ห่อผ้าในมือร่วงหล่นลงพื้น เสียงกระแทกเบาหวิวก่อนที่ข้อมือเรียวเล็กจะถูกมือหนาดั่งคีมเหล็กคว้าหมับแล้วดึงเข้าหาอกแกร่งอย่างแรง แรงปะทะทำให้จ้าวเฟยอินเซเข้าชนแผ่นอกกว้างที่สะท้อนขึ้นลงรุนแรงตามแรงอารมณ์ "ปล่อยนะ... อื้อ!" คำประท้วงถูกกลืนหายไปในลำคอเมื่อริมฝีปากหนาประกบลงมาปิดเรียวปากอิ่มของนางอย่างไร้ความปรานี มันไม่ใช่จูบแห่งความอ่อนโยน แต่มันคือการลงทัณฑ์และการประกาศความเป็นเจ้าของที่ดุดัน เร่าร้อน และเปี่ยมไปด้วยความหวาดกลัวลึกๆ ที่เขาไม่เคยแสดงให้ใครเห็น หลี่จวินหรงขบเม้มริมฝีปากนุ่มด้วยความหมั่นไส้และโหยหา ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดพวงแก้มแดงก่ำ มืออีกข้างโอบกระชับเอวคิ้วคาดของนางเข้าหาตัวจนแทบจะหลอมรวมเป็นร่างเดียวกัน เฟยอินเบิกตากว้างด้วยความตื่นตะลึง นางพยายามทุบอกแกร่งและเบือนหน้าหนี แต่เรียวแขนแข็งแกร่งกลับรัดแน่นราวกับงูหลามที่กำลังรัดเหยื่อ รสจูบที่ทั้งเอาแต่ใจและแฝงไว้ด้วยความสั่นเครือทำให้หัวใจที่กำลังแข็งกระด้างของนางเริ่มสั่นคลอน ความโกรธเคืองเมื่อครู่ถูกความวาบหวามและกลิ่นอายบุรุษอันคุ้นเคยแผดเผาจนมอดไหม้ เนิ่นนานกว่าที่หลี่จวินหรงจะยอมผละริมฝีปากออกอย่างอาลัยอาวรณ์ หน้าผากกว้างแนบชิดติดกับหน้าผากมนของหญิงสาว ลมหายใจของทั้งคู่หอบกระชั้นถี่รัว ดวงตาคู่คมที่เคยเย็นชาบัดนี้แดงก่ำด้วยความอัดอั้นตันใจที่ระเบิดออกมาจนหมดสิ้นคราบท่านอ๋องผู้สูงศักดิ์ "เจ้าโง่... หรือแกล้งโง่กันแน่, จ้าวเฟยอิน" เสียงทุ้มแหบพร่ากระซิดชิดริมฝีปากของนาง น้ำเสียงนั้นสั่นไหวเล็กน้อยจนคนฟังต้องสะท้าน "ข้าเคยชายตาแลสตรีอื่นที่ไหน นอกเหนือจากเจ้า... สตรีใจร้ายที่คอยแต่จะหาทางทิ้งข้าไปอยู่ร่ำไป" เฟยอินสะท้านเฮือก ดวงตากลมโตมองลึกเข้าไปในดวงตาของบุรุษตรงหน้า นางเห็นเงาของตัวเองสะท้อนอยู่ในนั้น... เงาของสตรีที่เขาคลั่งไคล้จนยอมสูญเสียความเป็นตัวเอง ไม่มีร่องรอยของความเย่อหยิ่งจองหอง เหลือเพียงความเว้าวอนและหวาดกลัวที่จะสูญเสียอย่างชัดเจน "ท่าน... พูดบ้าอะไรของท่านกัน" เสียงของนางแผ่วเบາลง ความแข็งกร้าวเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความสั่นเครือที่ควบคุมไม่ได้ "ข้าไม่ได้บ้า!" หลี่จวินหรงกดจูบลงบนหน้าผากมนแรงๆ อีกครั้งราวกับจะทำโทษ ก่อนจะซบใบหน้าลงกับซอกคอหอมกรุ่นของนาง แขนแกร่งกอดรัดร่างบางไว้แน่นราวกับกลัวว่าหากคลายมือ นางจะสลายหายไปในอากาศ "ต่อให้ข้าต้องพลิกแผ่นดินต้าเฉิน หรือกวาดล้างคนสกุลหลิวให้สิ้นซาก ข้าก็ไม่มีวันปล่อยให้เจ้าก้าวเท้าออกจากจวนนี้เด็ดขาด... เจ้าเป็นของข้า จ้าวเฟยอิน เป็นชายาเอกของหลี่จวินหรงแต่เพียงผู้เดียว!" คำสารภาพที่หลุดออกมาจากปากของท่านอ๋องผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ผู้ใด ทำให้ขอบตาร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ ความอัดอั้นตันใจ ความโดดเดี่ยวที่ต้องเผชิญหน้ากับอนุภรรยาและอำนาจมืดในจวนหลังนี้มาตลอดพังทลายลงในชั่วพริบตา นางยกมือขึ้นโอบรอบลำคอแกร่งของเขาไว้แน่น ซบใบหน้าลงกับไหล่กว้าง ปล่อยให้น้ำตาที่กลั้นมานานไหลรินซึมผ่านเนื้อผ้าอาบไหล่ของเขา เคมีที่เชือดเฉือนและห้ำหั่นกันมาตลอดบัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นความโหยหาและแนบแน่นจนแทบหยุดหายใจ ทั้งสองยืนกอดกันกลมท่ามกลางความเงียบงันของห้องโถงใหญ่ ไอร้อนจากอ้อมกอดของกันและกันหลอมละลายกำแพงน้ำแข็งที่เคยขวางกั้นระหว่างพวกเขาทั้งหมด แต่ทว่า... ในขณะที่บรรยากาศกำลังหวานล้ำและลึกซึ้งถึงขีดสุด เสียงฝีเท้าหนักหน่วงและเสียงเคาะประตูก็จู่โจมดังขึ้นขัดจังหวะอย่างไม่รู้กาลเทศะ! "ท่านอ๋องพ่ะย่ะค่ะ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วพ่ะย่ะค่ะ!" เสียงร้อนรนขององครักษ์ประจำตัวดังทะลุประตูเข้ามา "สายรายงานด่วนจากชายแดน... กองกำลังลับขององค์ชายรองบุกประชิดค่ายทหารหลวงแล้วพ่ะย่ะค่ะ และเป้าหมายสำคัญของพวกมัน... คือการลักพาตัวพระชายาเพื่อใช้เป็นตัวประกันพ่ะย่ะค่ะ!" หลี่จวินหรงผละออกจากร่างบางทันที แววตาที่เพิ่งอ่อนโยนลงแปรเปลี่ยนเป็นความเหี้ยมเกรียมและดุดั่งอสูรกายในเสี้ยววินาที จ้าวเฟยอินสะดุ้งสุดตัว ความเย็นเยียบแล่นพล่านไปทั่วสันหลังเมื่อตระหนักว่า... สงครามที่แท้จริงเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมากับเสี่ยวเถาฮวาจนถึงบทนี้นะคะ!