บาดแผลแห่งความรัก

"เจ้ามันโง่! ใครใช้ให้เอาตัวมารับคมดาบแทนข้า!" เสียงตวาดกร้าวของหลี่จวินหรงดังสะท้อนก้องทั่วห้องโถงเงียบสงัด กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วอาณาบริเวณ มือหนาที่สั่นเทาเล็กน้อยพยายามกดแผลฉกรรจ์ที่สีข้างของจ้าวเฟยอินอย่างสุดกำลัง ผ้าแพรสีขาวสะอาดตาบัดนี้ชุ่มโชกไปด้วยเลือดสีสดที่ซึมออกมาไม่หยุด จ้าวเฟยอินกัดริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด ใบหน้าที่เคยจองหองและทระนงบัดนี้ซีดเผือดราวกับกระดาษ ทว่านัยน์ตากลมโตคู่นั้นยังคงจ้องมองชายเบื้องหน้าด้วยความดื้อรั้นไม่เปลี่ยน "หากข้าไม่ทำ... ท่านอ๋องผู้ทรงอำนาจคงต้องไปนอนรอความตายอยู่ในปรโลกแล้วกระมัง" เธอแค่นยิ้มเจ็บปวด พยายามเปล่งเสียงประชดประชันแม้ลมหายใจจะรวยริน "ข้าแค่รักษา 'สมบัติ' ของข้าไว้... ในเมื่อข้ายังไม่ได้หย่าขาดจากท่าน ท่านก็ยังไม่มีสิทธิ์ตายโดยไม่ได้รับอนุญาตจากข้า" "จ้าวเฟยอิน!" หลี่จวินหรงกัดฟันกรอด แววตาที่เคยเย็นชาและดุดันบัดนี้กลับสั่นไหวด้วยความร้าวรานที่เขาก็เพิ่งเคยสัมผัสเป็นครั้งแรก ความถือดีในฐานะท่านอ๋องมลายหายสิ้น เหลือเพียงชายคนหนึ่งที่กำลังจะคลุ้มคลั่งเพราะสตรีตรงหน้ากำลังจะจากไป "ท่านเลิกทำตัวเป็นคุณชายปากร้ายสักทีจะได้ไหม..." เธอขยับกายเล็กน้อยด้วยความเจ็บปวด ก่อนจะยกมือขึ้นแตะใบหน้าคมสันที่เต็มไปด้วยหยาดเหงื่อ "ข้างในนี้... มันเจ็บนะ แต่ข้าเจ็บมากกว่า... ที่เห็นท่านเอาแต่โทษตัวเอง" "ข้าไม่ได้โทษตัวเอง ข้ากำลังจะลงโทษเจ้า! เจ้ามันดื้อดึงที่สุดในแผ่นดิน!" เขาตะคอกใส่เพื่อกลบเกลื่อนรอยร้าวในอก พลางคว้าข้อมือเล็กมากดแนบหน้าอกตัวเอง หัวใจของเขาเต้นรัวแรงและเร็วผิดจังหวะ "หากเจ้าตาย... ข้าจะเผาวังนี้ทิ้งให้หมด แล้วตามไปลากคอเจ้ากลับมาทรมานในนรก ให้รู้ซึ้งว่าการขัดคำสั่งข้ามีผลลัพธ์เช่นไร!" เฟยอินหัวเราะร่วนในลำคอ ดวงตาพร่าเลือนเริ่มปิดลงช้าๆ "ปากเก่งจริงๆ... ท่านอ๋องผู้สูงศักดิ์... หากท่านอยากลงโทษข้า... ก็รีบรักษาข้าให้หายสิคะ" หลี่จวินหรงไม่ตอบโต้ เขาช้อนร่างบางขึ้นแนบอกอย่างทะนุถนอมราวกับกลัวว่าหากออกแรงมากกว่านี้ อ้อมกอดนี้จะแตกสลายคามือ หลิวซูเหม่ยที่ยืนแอบมองอยู่หลังฉากกั้นไม้แกะสลักกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ ความอิจฉาริษยาแผ่ซ่านไปทั่วร่างเมื่อเห็นแววตาที่ท่านอ๋องมีให้สตรีผู้เกือบจะตายตรงหน้า... นั่นไม่ใช่แววตาของผู้ที่จะกำจัดทิ้ง แต่มันคือสายตาของคนที่เพิ่งตระหนักว่าเขาไม่มีทางสูญเสียสิ่งนี้ไปได้ "ท่านอ๋องเพคะ..." หลิวซูเหม่ยจำต้องก้าวออกมา แสร้งทำเป็นตื่นตระหนก "หมอหลวงมาถึงแล้วเพคะ ให้หมอหลวงดูอาการพระชายาเถิด..." "ไสหัวไป!" หลี่จวินหรงตวาดลั่นโดยไม่แม้แต่จะหันไปมอง "ถ้าไม่อยากให้ข้าตัดลิ้นเจ้าที่บังอาจเข้ามาวุ่นวายในจังหวะนี้ ก็ออกไปให้พ้นหน้าข้าเดี๋ยวนี้!" หลิวซูเหม่ยสะดุ้งสุดตัว แววตาที่เต็มไปด้วยความอาฆาตพยาบาทจับจ้องที่ร่างไร้สติของเฟยอินเพียงครู่ก่อนจะล่าถอยออกไปอย่างจำนน ในความเงียบงันที่เหลือเพียงสองเรา หลี่จวินหรงค่อยๆ วางเฟยอินลงบนเตียงกว้าง บรรจงเช็ดคราบเลือดออกจากแก้มเนียนอย่างแผ่วเบา สัมผัสที่เย็นเยียบของนางทำให้หัวใจเขากระตุกวูบ เขาโน้มใบหน้าลงไปจนหน้าผากแตะกัน ลมหายใจอุ่นๆ รดรินกันและกัน "เจ้าต้องรอด... เฟยอิน" เขาพึมพำเสียงสั่น "เจ้าจะตายไม่ได้จนกว่าจะอนุญาตให้ข้าบอกความจริง... ความจริงที่ว่าข้า..." ยังไม่ทันที่คำสารภาพในใจจะหลุดออกมาจากริมฝีปากที่สั่นเทา เสียงเคาะประตูห้องก็ดังรัวเป็นจังหวะเร่งร้อน ตามมาด้วยเสียงขององครักษ์คนสนิทที่ฟังดูตระหนกจนผิดสังเกต "ท่านอ๋อง! เกิดเรื่องใหญ่แล้วพ่ะย่ะค่ะ! กองกำลังปริศนาบุกข้ามกำแพงวังมาทางทิศตะวันตก... พวกมันมุ่งตรงมาที่เรือนของพระชายา!" หลี่จวินหรงชะงัก สายตาที่เคยอ่อนโยนเปลี่ยนเป็นดุดันดั่งพยัคฆ์ร้ายในเสี้ยววินาที เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง มือกระชับดาบคู่ใจแน่น ดวงตาคู่คมกวาดมองร่างเฟยอินที่ยังคงนิ่งสนิท แล้วหันไปมองหน้าต่างที่บานประตูเริ่มสั่นสะเทือนจากการถูกกระแทกจากด้านนอก นี่ไม่ใช่การลอบสังหารธรรมดา... แต่เป็นแผนซ้อนแผนที่เขาประมาทไป! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทนี้กับเสี่ยวเถาฮวานะคะ!