ตามหาหัวใจ

เพล้ง! เสียงถ้วยชาเคลือบศิลาดลราคาค่างวดที่ประเมินมิได้ แตกละเอียดกระจัดกระจายอยู่แทบเท้าของหลิวซูเหม่ย น้ำชาอุ่นร้อนสาดกระเซ็นเปื้อนชายกระโปรงผ้าไหมชั้นดีของนาง แต่หญิงสาวกลับไม่แม้แต่จะสะดุ้ง นางเพียงแค่ยืนนิ่ง แย้มยิ้มหยามหยันมองบุรุษที่ยืนหอบหายใจหนักหน่วงอยู่เบื้องหน้า "ท่านอ๋องทรงโกรธเกรี้ยวถึงเพียงนี้ เพียงเพราะหม่อมฉันกล่าวถึงสตรีที่ไม่มีค่าพอจะเรียกตัวเองว่าพระชายาหรือเพคะ?" หลี่จวินหรงกัดกรามแน่นจนสันกรามขึ้นเป็นนูนชัด นัยน์ตาสีดำสนิทดุจห้วงมหาสมุทรที่กำลังบ้าคลั่งวาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะ เขาพุ่งตัวเข้าไปคว้าลำคอระหงของหญิงสาวตรงหน้าไว้แน่น แรงบีบที่ไม่ได้ยั้งมือทำให้ใบหน้าของหลิวซูเหม่ยเปลี่ยนสีทันตา "เจ้ากล้าดียังไง..." เสียงของเขาต่ำพร่า ทว่าแฝงด้วยไอสังหารที่เย็นเยือกถึงกระดูก "เจ้ากล้าดียังไงเอาชีวิตของเฟยอินมาล้อเล่นในเกมสกปรกของเจ้า!" "กะ... กะ... ก็ท่านอ๋องโปรดปรานความดื้อรั้นของนางมิใช่หรือ?" หลิวซูเหม่ยเค้นเสียงตอบผ่านลำคอที่ถูกบีบ "ถ้านางตาย... ท่านก็ไม่ต้องทนกับความดื้อรั้นนั้นอีก... อึก!" "ถ้าข้าจะฆ่าใครสักคนในจวนนี้ คนแรกที่จะต้องสิ้นลมหายใจไม่ใช่เฟยอิน แต่เป็นเจ้า!" หลี่จวินหรงผลักนางกระเด็นไปกองกับพื้นอย่างไม่ใยดี เขาสะบัดชายเสื้อคลุมมังกรดำสนิท ก่อนจะหันหลังเดินออกจากห้องโถงด้วยความเร็วปานพายุ ความว่างเปล่าในอกซ้ายของเขามันกำลังแผดเผาจนแทบคลุ้มคลั่ง ภาพใบหน้าของจ้าวเฟยอินที่ชอบยอกย้อนเขาด้วยสายตาที่ท้าทายผุดขึ้นมาไม่หยุด นี่หรือความรู้สึกของคนที่ 'ขาด' สิ่งสำคัญที่สุดไป? มันทรมานเสียจนเขารู้สึกว่าหัวใจดวงนี้อาจจะหยุดเต้นลงได้ทุกเมื่อหากไม่ได้เห็นหน้าหญิงสาวดื้อรั้นนั่น ม้าศึกตัวเก่งถูกควบออกจากจวนอ๋องราวกับพายุทอร์นาโด หลี่จวินหรงไม่สนกฎเกณฑ์ ไม่สนฐานันดร เขาพุ่งตรงไปยังคุกหลวงที่ตั้งอยู่อีกฝั่งของเมือง ความเย่อหยิ่งของเขาพังทลายลงสิ้น เหลือเพียงสัญชาตญาณของสัตว์ป่าที่กำลังตามหาคู่ชีวิตที่ถูกพรากไป เมื่อเท้าหนาเหยียบลงบนพื้นหินเย็นเยียบของคุกใต้ดิน กลิ่นอับชื้นและกลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งทำให้ดวงตาของเขาวาวโรจน์ด้วยความโกรธจัด เขาไม่รอให้ผู้คุมเปิดทาง แต่กลับถีบประตูเหล็กดัดจนบานพับหลุดกระเด็นด้วยพลังลมปราณที่ระเบิดออกมาโดยไม่มีการยั้งคิด "เฟยอิน!" เสียงเรียกของเขาดังก้องไปทั่วห้องขัง ทว่าสิ่งที่ตอบกลับมามีเพียงความเงียบงัน หลี่จวินหรงเดินโซเซผ่านห้องขังแต่ละห้อง สายตาคมกริบกวาดมองหาสตรีเพียงหนึ่งเดียวที่ครอบครองทุกอณูในใจเขา จนกระทั่งไปหยุดอยู่ที่ห้องขังด้านในสุดซึ่งมืดมิดกว่าที่อื่น ร่างบางในชุดสีขาวเปื้อนฝุ่นนั่งพิงผนังหิน สายตาของนางเหม่อลอย ทันทีที่นางเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แววตาที่เคยแข็งกร้าวและเต็มไปด้วยความถือดีกลับดูอ่อนล้าจนหัวใจของคนมองแทบขาดรอน "มาทำไม..." เสียงแหบพร่าของจ้าวเฟยอินดังขึ้น นางไม่แม้แต่จะขยับตัวลุกขึ้นทำความเคารพ "ท่านอ๋องผู้สูงศักดิ์... ไม่กลัวว่าการมาเยือนที่สกปรกโสโครกเช่นนี้จะทำให้ชุดของท่านมัวหมองหรือเพคะ?" หลี่จวินหรงไม่ได้ตอบคำถามนั้น เขาโผเข้าหาหญิงสาวตรงหน้า กอดร่างที่สั่นเทาของนางไว้แน่นราวกับกลัวว่าหากคลายมือ นางจะสลายกลายเป็นไอหมอกไปต่อหน้าต่อตา กลิ่นกายหอมอ่อนๆ ที่คุ้นเคยทำให้สติสัมปชัญญะของเขาที่พังทลายไปชั่วขณะเริ่มกลับคืนมา "เงียบเสีย" เขาสั่งเสียงสั่น แขนแกร่งรัดนางแน่นขึ้นจนเฟยอินแทบหายใจไม่ออก "ข้าบอกให้เจ้าเงียบ ข้าไม่ฟังคำประชดประชันของเจ้าอีกแล้ว" "ท่านอ๋อง... ท่านบ้าไปแล้วหรือไร" เฟยอินพึมพำ แม้ปากจะบอกปัดแต่มือบางกลับกำชายเสื้อคลุมของเขาไว้แน่น "ท่านควรจะปล่อยให้ข้าตาย... ถ้าสกุลจ้าวเป็นกบฏ ท่านก็ควรรีบตัดความสัมพันธ์ ไม่ใช่มาที่นี่เพื่อแลกชื่อเสียงของตนเอง" หลี่จวินหรงผละออกเล็กน้อย เพื่อใช้มือหนาเชยคางนางขึ้นมา นัยน์ตาสีเข้มคู่นั้นจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่เขาหลงใหล "ถ้าข้าต้องแลกกับบัลลังก์ หรือต้องแลกด้วยชีวิตเพื่อให้นางเอกของข้าได้มีลมหายใจต่อไป... เจ้าคิดว่าข้าจะลังเลหรือ?" ริมฝีปากหนากดจูบลงบนหน้าผากเนียนของนางด้วยความโหยหาอย่างที่สุด ทว่าทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของทหารกลุ่มใหญ่ก็ดังแทรกเข้ามาทางปากทางเข้าคุก พร้อมกับแสงคบเพลิงที่สว่างจ้าขึ้น "ท่านอ๋อง! ทรงถอยออกมาเถิดพะยะค่ะ!" เสียงของหัวหน้าองครักษ์ตะโกนก้อง "ฮ่องเต้มีราชโองการด่วนให้ควบคุมตัวพระชายาจ้าวเข้าสู่การไต่สวนโทษกบฏ และหากท่านอ๋องยังขัดขวาง... ถือว่าร่วมเป็นกบฏด้วย!" หลี่จวินหรงไม่ได้หันไปมอง เขาเพียงแค่ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง บังร่างของเฟยอินไว้ด้านหลังอย่างองอาจ ดาบประจำกายถูกชักออกมาจากฝัก เสียงโลหะกระทบอากาศดังกังวานไปทั่วโถงคุก เฟยอินที่นั่งอยู่ด้านหลังมองแผ่นหลังกว้างของบุรุษที่นางเคยเกลียดชังด้วยความสับสนในใจ ทว่าก่อนที่เหตุการณ์จะบานปลายไปมากกว่านั้น เสียงหัวเราะแหลมเล็กของสตรีคนหนึ่งก็ดังขึ้นจากมุมมืด พร้อมกับการปรากฏตัวของหลิวซูเหม่ยที่เดินตามหลังกองทหารเข้ามา "ท่านอ๋อง... หม่อมฉันไม่ได้มาคนเดียวนะเพคะ" หลิวซูเหม่ยเอ่ยพลางยิ้มเย็น "หม่อมฉันนำ 'หลักฐาน' ชิ้นสุดท้ายที่ท่านอ๋องต้องการ... เพื่อที่จะตัดสินใจว่าควรจะเลือก 'ผู้หญิงคนนี้' หรือจะรักษา 'ตระกูลหลี่' ของท่านไว้" ในมือของหลิวซูเหม่ยมีม้วนกระดาษประทับตราลับของสกุลจ้าว และสิ่งที่ทำให้หัวใจของจ้าวเฟยอินหยุดเต้นกะทันหัน คือจดหมายที่จ่าหน้าซองด้วยลายมือที่นางจำได้แม่น... ลายมือของบิดาตนเอง ซึ่งในจดหมายนั้นระบุชัดเจนถึงการวางแผนสังหารท่านอ๋อง! หลี่จวินหรงชะงักไป ดวงตาสีเข้มวูบไหวเพียงครู่ก่อนจะกลับมาเย็นชาดุจน้ำแข็ง เขาหันมาสบตาเฟยอินที่หน้าซีดเผือดเป็นไก่ต้ม "เฟยอิน... บอกข้าสิว่านี่ไม่ใช่เรื่องจริง" เขาเค้นเสียงถาม ทว่ามือที่ถือดาบกลับสั่นเล็กน้อย "บอกข้าว่าพ่อของเจ้าไม่ได้เป็นคนเขียนจดหมายฉบับนี้... ว่าเจ้าไม่ได้เข้ามาอยู่ในจวนข้า เพียงเพื่อรอโอกาสที่จะปลิดชีพข้า... ใช่หรือไม่?" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ เฟยอินเม้มปากแน่น หัวใจนางเต้นระรัวราวกับกลองศึก ความจริงที่ว่านางเองก็ไม่เคยเห็นเนื้อหาในจดหมายลับฉบับนี้มาก่อนทำให้คำตอบของนางติดอยู่ที่ลำคอ "ตอบข้ามา!" หลี่จวินหรงตวาด เสียงของเขาแฝงไปด้วยความเจ็บปวดที่บาดลึกถึงจิตวิญญาณ จ้าวเฟยอินเงยหน้าขึ้น แววตาของนางที่เคยสั่นไหวเปลี่ยนเป็นความนิ่งสนิทดุจผิวทะเลสาบยามไร้ลม นางค่อยๆ ลุกขึ้นยืนประจันหน้ากับเขา ก่อนจะเอื้อมมือไปแตะที่ปลายดาบของเขาช้าๆ "หากท่านต้องการคำตอบที่ทำร้ายหัวใจท่านนัก... ท่านก็ลองลงมือดูสิเพคะ" แล้วรอยยิ้มที่เปราะบางที่สุดก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของนาง พร้อมกับเสียงที่กระซิบแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน "เพราะสิ่งที่ท่านกำลังจะอ่านในจดหมายฉบับนั้น... อาจจะเป็นเหตุผลที่ทำให้ท่านต้องฆ่าข้าด้วยมือของท่านเองตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป" ขอบคุณที่ติดตามอ่านมาจนถึงบทนี้นะคะ เสี่ยวเถาฮวาซาบซึ้งใจเหลือเกินค่ะ!