ท่านอ๋องผู้ไร้เงา

หมึกบนกระดาษแผ่นนั้นยังไม่ทันแห้งสนิทดีด้วยซ้ำ แต่หัวใจของหลี่จวินหรงกลับรู้สึกคล้ายถูกมือที่มองไม่เห็นกระชากจนขาดวิ่น "เพราะสิ่งที่ท่านกำลังจะอ่านในจดหมายฉบับนั้น... อาจจะเป็นเหตุผลที่ทำให้ท่านต้องฆ่าข้าด้วยมือของท่านเองตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป" คำพูดของจ้าวเฟยอินในคืนก่อนที่นางจะหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท บุรุษผู้กุมอำนาจเหนือผู้คนนับหมื่นอย่างเขา บัดนี้กลับทำได้เพียงยืนนิ่งสนิทอยู่เบื้อง โต๊ะทรงอักษรในตำหนักอ๋องที่เคยเต็มไปด้วยฎีกาบ้านเมือง บัดนี้ถูกกวาดจนว่างเปล่า เหลือเพียงจดหมายลายมือหวัดแกมบรรจงของสตรีผู้พยศที่กล้าท้าทายอำนาจฟ้าดิน ร่างสูงสง่าในอาภรณ์สีเข้มขยับกายเพียงเล็กน้อย ทว่าแววตากลับคมกริบดั่งใบมีดที่เคลือบยาพิษ "ท่านอ๋อง... ตราประทับประจำตำแหน่งและราชโองการแต่งตั้งผู้บัญชาการทหารสูงสุด... ถูกส่งคืนมายังท้องพระโรงหมดแล้วพ่ะย่ะค่ะ!" เสียงขององครักษ์คนสนิทดังขึ้นอย่างร้อนรน พร้อมกับคุกเข่าลงแทบเท้าด้วยความตื่นตระหนก หลี่จวินหรงไม่แม้แต่จะชายตามองตราสัญลักษณ์แห่งอำนาจที่บุรุษทั่วใต้หล้าต่างแย่งชิงกันจนเลือดนองแผ่นดิน สิ่งเหล่านั้น... มีค่าอันใดเล่า หากปราศจากเงาร่างบอบบางที่คอยต่อปากต่อคำกับเขาในทุกค่ำคืน "นางทิ้งอะไรไว้อีก..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น เรียบสนิทจนน่ากลัว แต่คนที่อยู่ข้างกายมายาวนานย่อมรู้ดีว่า นี่คือสัญญาณพายุร้ายก่อนที่ฟ้าจะถล่ม "ไม่มี... นอกจากจดหมายลาตายฉบับนั้นพ่ะย่ะค่ะ และข่าวจากสายสืบรายงานว่า พระชาย... อะแฮ่ม แม่นางจ้าว นางมุ่งหน้าลงใต้สู่เขตชายแดนอันตรายที่มีกบฏชุกชุม ทรงอานุภาพและไร้ซึ่งความปรานี..." ยังไม่ทันที่องครักษ์จะรายงานจบ ร่างสูงก็หมุนตัวกลับด้วยความเร็วราวกระแสลม ดาบประจำกายถูกตวัดเก็บเข้าฝักอย่างแรง แววตาที่เคยเยียบเย็นไร้ความรู้สึก บัดนี้กลับลุกโชนด้วยเพลิงโทสะและ... ความหวาดกลัวที่เขาไม่เคยยอมรับกับผู้ใด นางกล้าดียังไง! กล้าดียังไงถึงโยนทุกอย่างทิ้งแล้วหนีเขาไปเผชิญอันตรายลำพัง เพียงเพราะกลัวว่าความลับในจดหมายจะทำให้เขาต้องฆ่านางอย่างนั้นหรือ? โง่เง่าสิ้นดี! ต่อให้แผ่นดินนี้ล่มสลาย ต่อให้สวรรค์ลงทัณฑ์ หรือต่อให้นางเป็นกบฏที่ฆ่าคนตระกูลหลี่จนหมดสิ้น หลี่จวินหรงผู้นี้ก็ไม่มีวันลงมือปลิดชีพดวงใจของตัวเองเด็ดขาด! "เตรียมม้า!" น้ำคำทรงอำนาจสั่งการเฉียบขาด "แต่... แต่ท่านอ๋องพ่ะย่ะค่ะ ตำแหน่งอ๋องและกองกำลังพิทักษ์เมืองหลวง หากท่านละทิ้งไปตอนนี้ ราชสำนักจะ..." "ให้มันพังไปเสียสw!" หลี่จวินหรงตวาดกร้าว นัยน์ตาคมกริบวาวโรจน์จนองครักษ์ต้องก้มหน้าหนี "อำนาจ บัลลังก์ หรือแผ่นดินนี้ หากไม่มีนางอยู่ร่วมมองดูด้วยกัน มันก็เป็นเพียงแค่เศษดินไร้ค่า! ใครกล้าขวางทางข้า... ฆ่าไม่เว้น!" ประกาศิตเด็ดขาดถูกประกาศออกไปพร้อมกับการก้าวย่างอันทรงพลัง หลี่จวินหรงสละสิ้นทุกสิ่งอย่างไม่ลังเล ทั้งฐานันดรศักดิ์ อำนาจสูงสุด และความปลอดภัยในชีวิต เพื่อแลกกับการไล่ล่าสตรีตัวเล็กๆ คนหนึ่งกลับคืนสู่อ้อมอก ในขณะเดียวกัน ทางด้านจ้าวเฟยอินที่กำลังควบม้าฝ่าสายฝนโปรยปรายลงสู่เขตแดนรกร้าง นางสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นความเจ็บแปลบที่บริเวณหน้าอก จดหมายฉบับนั้น... ความจริงที่นางแบกรับไว้ มันช่างหนักหนาเกินกว่าจะยืนหยัดอยู่เคียงข้างบุรุษผู้สูงศักดิ์ได้โดยไม่ทำลายเขา "เจ้าหนีข้าไม่พ้นหรอก... เฟยอิน" เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดังแหวกสายลมหนาวเหน็บมาจากเบื้องหลัง ทำให้นางต้องกระชากบังเหียนม้าหยุดกะทันหัน หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบ เมื่อหันกลับไปมอง... ภาพบุรุษในชุดคลุมชุ่มโชกด้วยหยาดฝนและเหงื่อกาฬ ควบอาชาสีดำสนิทพุ่งตรงเข้ามาด้วยความเร็วราวสายฟ้าแลบ แววตาของเขาคู่นั้นทั้งดุดัน คลั่งไคล้ และเต็มไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความโล่งอกที่ปะปนกับความโกรธเกรี้ยว หลี่จวินหรงมาถึงแล้ว... และเขากำลังพุ่งตรงเข้ามาต้อนนางให้จนมุม! เฟยอินผละถอยหลังด้วยความตกใจ ทว่าม้าของนางกลับสะดุดก้อนหินใหญ่จนเสียหลักล้มลง นางหลับตาปี๋เตรียมรับความเจ็บปวดจากการกระแทกพื้น แต่ทว่า... สัมผัสที่โอบกอดเอวบางไว้แน่นจนแทบจมหายกลับไม่ใช่พื้นดินที่เย็นเฉียบ วงแขนแกร่งที่คุ้นเคยรวบร่างนางขึ้นมาแนบอกอย่างรวดเร็ว กลิ่นกายบุรุษผสมกลิ่นฝนและควันไฟปะทะเข้าจมูก ทันทีที่ตั้งหลักได้ นางก็ถูกเหวี่ยงให้แนบชิดกับแผงอกของม้าตัวใหญ่ โดยมีร่างสูงของท่านอ๋องผู้สละบัลลังก์กักขังนางไว้ในอ้อมแขนอย่างแน่นหนาจนขยับเขยื้อนไม่ได้ "คิดจะหนีไปตายจากข้า... เจ้ากล้าหาญนักนะ จ้าวเฟยอิน!" เสียงกระซิบพร่าเลือนดังอยู่ข้างใบหู ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดต้นคอระหงจนนางสั่นสะท้าน "ท่าน... ท่านบ้าไปแล้วหรือไร! ข้าสละสิทธิ์ทุกอย่าง... ข้าเป็นคนทรยศต่อราชสำนักนะ ท่านอ๋องผู้ทรงคุณธรรม ท่านควรจะอยู่จัดการบ้านเมือง ไม่ใช่มาตามรังควานข้าที่นี่!" นางตวาดกลับเสียงสั่น พยายามผลักไดอกแกร่งออก แต่แรงของนางหรือจะสู้แรงของพยัคฆ์คลั่งที่ถูกพรากคู่ได้ หลี่จวินหรงแค่นหัวเราะในลำคอ ใบหน้าคมคายโน้มลงมาจนปลายจมูกเกือบชิดริมฝีปากอิ่มที่เม้มเข้าหากันแน่น แววตาคมกริบฉายประกายความคลั่งรักแบบไร้ขีดจำกัด จนสตรีพยศอย่างนางยังต้องผวา "คุณธรรมหรือ? บัลลังก์หรือ? ต่อให้ใต้หลานี้ลุกเป็นไฟ หรือข้าต้องกลายเป็นกบฏชั่วช้าที่ถูกประณามไปชั่วกัลปวรรษ..." ปลายนิ้วแข็งแรงเชยคางมนขึ้นบังคับให้นางสบตา ดวงตาคู่นั้นลẫกดูลึกซึ้งและดุดันในคราวเดียวกัน ก่อนที่เขาจะกระซิบถ้อยคำที่ทำให้ลมหายใจของนางสะดุดกึก "ข้าก็ไม่มีวันปล่อยเจ้าไปเด็ดขาด... เตรียมตัวรับโทษทัณฑ์ฐานที่บังอาจทิ้งสามีเช่นข้าไปซะ, พระชายาตัวแสบ!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและสนับสนุนเสี่ยวเถาฮวามาโดยตลอดนะคะ!