บทลงโทษที่เร่าร้อน

"ท่านอ๋องเพคะ! แย่แล้วเพคะ! เกิดเรื่องใหญ่ที่เรือนรับรอง... คุณชายหลี่จวินหลาง... เขาถูกลอบสังหารสิ้นใจแล้วเพคะ!" เสียงกรีดร้องของบ่าวรับใช้ที่ดังแหบพร่าแหวกลงมากลางดึกสงัด ราวกับฟ้าผ่าลงกลางตำหนักอ๋องที่กำลังเงียบงัน ทว่าในห้องบรรทมส่วนตัวของท่านอ๋องหลี่จวินหรง บรรยากาศกลับไม่ได้ตื่นตระหนกตามข่าวร้ายนั้นเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม... มันกลับระอุร้อนยิ่งกว่าเตาหลอมเหล็ก จ้าวเฟยอินถูกดันจนแผ่นหลังบอบบางแนบติดกับบานหน้าต่างไม้แกะสลักอย่างแรง ลมหายใจอุ่นร้อนของบุรุษร่างสูงที่คร่อมทับอยู่เบื้องหน้าปัดป่าkลงบนซอกคอขาวผ่องจนนางต้องห่อไหล่ด้วยความสะท้าน ความตึงเครียดจากข่าวการตายของหลี่จวินหลางกลายเป็นเรื่องไร้สาระไปทันที เมื่อเทียบกับดวงตาคมกริบดั่งพญาเหยี่ยวที่กำลังจ้องมองนางด้วยเพลิงโทสะและประกายความต้องการที่ซ่อนไว้ไม่มิด "เจ้ายังกล้าส่งสายตาไปหาผู้อื่นอีกหรือ... เฟยอิน" น้ำเสียงทุ้มต่ำพร่าเลือนดังชิดริมใบหู ลมหายใจร้อนผ่าวของหลี่จวินหรงรดรินอยู่บนพวงแก้มเนียน ปลายนิ้วแกร่งบีบคางฉ่ำน้ำของนางไว้แน่นพอดีมือ ไม่ให้เบือนหนีไปทางอื่น ดวงตาดุจเหยี่ยวคู่นั้นกวาดมองริมฝีปากอิ่มที่ยังคงต่อปากต่อคำกับเขาไม่เลิกด้วยความหมั่นไส้ระคนคลั่งรัก "ปล่อยหม่อมฉันนะเพคะ ท่านอ๋องบ้าอำนาจ! ข่าวใหญ่โตที่ด้านนอก... คุณชายหลี่สิ้นใจแล้วนะเพคะ พระองค์ไม่คิดจะออกไปดูหน้าเขาสتหน่อยหรือไง!" จ้าวเฟยอินกัดฟันกรอด พยายามเบี่ยงหน้าหนีสัมผัสวาบหวาบที่ทำให้หัวใจในอกเต้นรำอย่างบ้าคลั่ง แต่มือหนาอีกข้างกลับรวบเอวบางของนางเข้ามาแนบชิด จนไม่มีช่องว่างระหว่างเรือนร่างทั้งสอง "ตายก็ดี... ข้าเกะกะลูกตากับมันมานานแล้ว" หลี่จวินหรงแค่นหัวเราะในลำคออย่างไม่ยี่หระ สายตาคมกราบกรานสำรวจเรือนร่างอรชรที่สั่นเทิ้มด้วยความโกรธของนาง "แต่ตอนนี้ สิ่งที่ข้าควรสนใจ ไม่ใช่ศพไร้ค่าพวกนั้น... แต่เป็นเจ้าต่างหาก จ้าวเฟยอิน" "ท่านมัน... อื้อ!" คำพูดประชดประชันถูกกลืนหายไปในลำคอทันที เมื่อริมฝีปากหยักลึกทาบทับลงมาอย่างไร้ความปรานี จังหวะการจูบดุดัน รุกไล่ และเอาแต่ใจจนจ้าวเฟยอินแทบหายใจไม่ทัน รสชาติความหวานล้ำที่เขาปรารถนาจะตักตวงถูกส่งผ่านสัมผัสที่ร้อนระอุ ราวกับต้องการลงทัณฑ์นางให้เข็ดหลาบที่บังaniอาจไปยิ้มแย้มให้คุณชายหลี่จวินหลางผู้นั้นในงานเลี้ยงเมื่อหัวค่ำ มือเล็กทุบลงบนอกแกร่งเบาๆ เพื่อประท้วง แต่อีกฝ่ายกลับยิ่งได้ใจ มือหนาเลื่อนมาโอบท้ายทอยของนางไว้ บังคับให้รับสัมผัสที่ลึกล้ำและวาบหวาบยิ่งขึ้น ความเย็นชาที่เขามักใช้สวมหน้ากากเข้าหาผู้คนมลายหายสิ้น เหลือเพียงสัญชาตญาณดิบเถื่อนของบุรุษที่กำลังหึงหวงจนแทบคลั่ง ลิ้นร้อนกวาดต้อนความหวานภายในโพรงปากนุ่มอย่างเอาแต่ใจ จ้าวเฟยอินพยายามตั้งสติ ทว่าเคมีที่รุนแรงและสัมผัสอันช่ำชองของเขากลับทำให้เข่าของนางอ่อนยวบลงอย่างช่วยไม่ได้ กลิ่นอายบุรุษผสมผสานกับกลิ่นจันทร์หอมจางๆ บนตัวเขาช่างมึนเมาเสียยิ่งกว่าสุราพันจอก เนิ่นนานกว่าหลี่จวินหรงจะยอมผละริมฝีปากออกอย่างเสียดาย ปล่อยให้นางได้สูดอากาศบริสุทธิ์เข้าปอด ขณะที่ริมฝีปากอิ่มบวมเจ่อและแดงก่ำราวกับผลท้อสุกงอม ดวงตากลมโตฉ่ำน้ำค้อนขวับใส่เขาอย่างเอาเรื่อง "ท่าน... ท่านมันเผด็จการที่สุด!" นางหอบหายใจตัวโยน เอ่ยตัดพ้อด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า "ถ้าไม่เผด็จการกับเจ้า... ป่านนี้เจ้าคงวิ่งหนีตามผู้ชายอื่นไปครึ่งเมืองแล้ว" หลี่จวินหรงกระิบเสียงพร่า ปลายนิ้วโป้งเกลี่ยไล่ริมฝีปากแดงก่ำของนางเบาๆ อย่างหลงใหล แววตาที่มองมาเต็มไปด้วยความอ่อนโยนที่หาดูได้ยากยิ่ง "จำไว้... เจ้าเป็นของข้า จ้าวเฟยอิน ต่อให้เป็นตาย ข้าก็ไม่ยอมปล่อยให้ใครหน้าไหนมาแย่งเจ้าไปจากอ้อมแขนนี้เด็ดขาด" หัวใจของจ้าวเฟยอินกระตุกวูบ คำพูดเอาแต่ใจแต่แฝงความหวงแหนอย่างล้นพ้นนั้นทำเอาความโกรธเคืองเมื่อครู่ระเหยกลายเป็นไอ นางเม้มปากแน่น ซ่อนรอยยิ้มที่เกือบจะหลุดออกมา ความรู้สึกอุ่นวาบแผ่ซ่านไปทั่วอกจนน่าประหลาด ทว่า... ก่อนที่บรรยากาศหวานล้ำจะดำเนินไปมากกว่านั้น เสียงฝีเท้าเร่งรีบและเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นอย่างรัวเร็ว ทำลายความเงียบในยามวิกาลลงทันที! "ท่านอ๋องเพคะ! แย่แล้วเพคะ!" เสียงหวานใสที่คุ้นเคยดังแทรกเข้ามาด้วยความตื่นตระหนก "หม่อมฉันหลิวซูเหม่ยเองเพคะ! เกิดเรื่องใหญ่ที่ห้องสมุด... มีคนพบหลักฐานการลอบสังหารซ่อนอยู่ และ... และมีตราประทับของคุณหนูจ้าวตกอยู่ในที่เกิดเหตุเพคะ!" หลี่จวินหรงชะงัก ร่างสูงตระหง่านผละออกจากตัวจ้าวเฟยอินช้าๆ นัยน์ตาคมกริบที่เมื่อครู่ยังเต็มไปด้วยประกายเสน่หา กลับแปรเปลี่ยนเป็นเย็นเยียบและคมกราบดึงดูดใจดั่งคมดาบในชั่วพริบตา จ้าวเฟยอินเบิกตากว้างเล็กน้อย รอยยิ้มเยาะหยันผุดขึ้นที่มุมปากทันที นางหันไปสบตากับท่านอ๋องที่หันกลับมามองนางพอดี เกมตบตาเริ่มต้นขึ้นแล้วสินะ... อนุซูเหม่ยผู้นี้ช่างใจร้อนเสียจริง! "ให้ตายสิ..." หลี่จวินหรงแค่นยิ้มมุมปาก น้ำเสียงเยือกเย็นจนน่าขนลุก "ดูท่าคืนนี้... จะยังอีกยาวไกลนักนะชายาของข้า" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "เสี่ยวเถาฮวา" เสมอมานะคะ!