หึงโหด

ห่อผ้าไหมปักลายดอกเหมยถูกโยนลงบนพื้นหินอ่อนเสียงดังสนั่น เศษหยกห้อยพู่กระเป๋าเงินกระจัดกระจายไปคนละทิศละทาง จ้าวเฟยอินสะดุ้งสุดตัว นางเงยหน้าขึ้นสบกับดวงตาคมกริบราวนedeเหยี่ยวของหลี่จวินหรงที่ยืนจังก้าอยู่หน้าประตูเรือน รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจากร่างสูงใหญ่จนบรรยากาศรอบกายหนתทึบขึ้นถนัดตา "ท่านอ๋อง... เกิดสติวิปลาสอันใดขึ้นมา ถึงได้บุกเข้ามาพังข้าวของในเรือนของข้าเช่นนี้!" เฟยอินเชิดหน้าขึ้นทันที แม้ในใจจะแอบหวั่นไหวกับใบหน้าถมึงทึงที่บึ้งตึงยิ่งกว่าก้นหม้อของคนตรงหน้า แต่นางหาใช่คนที่ยอมก้มหัวให้ความไร้เหตุผลไม่ หลี่จวินหรงแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นเย็นเยียบเสียจนคนฟังรู้สึกหนสันหลังวาบ ร่างสูงก้าวเท้าเข้าประชิดตัวนางในสามก้าว กลิ่นอายบุรุษผสมกลิ่นสุราจางๆ ลอยเข้าแตะจมูก มือหนาเอื้อมมากระชากคอเสื้อสตรีตรงหน้าเข้าหาตัวอย่างแรงจนเฟยอินต้องใช้วาระสุดท้ายคว้าข้อมือเขาไว้เพื่อทรงตัว "วิปลาส? หึ เจ้าต่างหากที่กำลังจะหนีตามชู้รัก!" สุ้มเสียงทุ้มต่ำรอดไรฟันออกมาด้วยความโกรธเกรี้ยว ดวงตาคมเข้มแดงก่ำด้วยเพลิงโทสะที่กำลังแผดเผา "เงินตั๋วแลกเงินห้าพันตำลึงในห่อผ้านี่... เจ้าเตรียมไว้เพื่อไปเริ่มต้นชีวิตใหม่กับคุณชายรองสกุลหลี่ผู้นั้นสินะ จ้าวเฟยอิน!" เฟยอินเบิกตากว้างด้วยความตกใจระคนโกรธ นางออกแรงผลักอกแกร่งเต็มแรงแต่เขากลับยืนหยัดมั่นคงราวกับภูเขาหิน "ท่านพูดเพ้อเจ้ออันใด! เงินนี่คือ... คือ..." นางชะงักไปชั่วขณะ สมองหมุนเร็วจี๋เพื่อหาคำอธิบาย เงินก้อนนี้เป็นเงินที่นางแอบขายเครื่องประดับบางส่วนเพื่อเตรียมสำรองไว้ใช้ยามฉุกเฉิน หากวันหนึ่งนางต้องหลุดพ้นจากกรงทองแห่งนี้ หาใช่เงินที่จะหนีไปกับคุณชายหลี่จวินหลางตามที่เขากล่าวหาไม่ แต่จะให้บอกความจริงได้อย่างไรว่านางเตรียมตัว "หย่า" และ "หนี" จากเขาจริงๆ! "พูดไม่ออกแล้วล่ะสิ" หลี่จวินหรงยิ้มเยาะ หยาดน้ำตาแห่งความคับแค้นใจแล่นริ้วขึ้นมาในอกของเขาโดยที่เจ้าตัวไม่รู้ตัว บุรุษผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ผู้ใด กลับรู้สึกเจ็บแปลบที่กลางอกยามคิดว่าสตรีในอ้อมแขนกำลังจะหันหลังให้ "ข้าปฏิบัติกับเจ้าไม่ดีตรงไหน? ตำแหน่งชายาอ๋องที่สตรีทั้งเมืองหลวงใฝ่ฝัน เจ้ากลับเหยียบย่ำมันเพื่อไปเป็นภรรยาไร้ชื่อเสียงของไอ้คุณชายสำมะเลเทเมาผู้นั้นน่ะหรือ!" "ท่านมันบ้า! เอาแต่ใจตัวเองเป็นที่สุด ใครอยากเป็นชายาอ๋องโรคจิตของท่านกัน!" เฟยอินตวาดกลับเสียงสั่น น้ำตาแห่งความคับแค้นเริ่มคลอหน่วย นางเกลียดนักเวลาที่เขาใช้อำนาจและความคิดไปเองมาตัดสินนางเช่นนี้ "ปล่อยข้าเดี๋ยวนี้!" "ฝันไปเถอะ!" หลี่จวินหรงคำรามต่ำ เขาไม่ฟังคำปฏิเสธใดๆ ทั้งสิ้น ความหวาดกลัวลึกๆ ที่จะสูญเสียนางไปทำให้เขากลายร่างเป็นซาตานไร้ความปรานี มือหนารวบร่างบางขึ้นแนบอกในท่าอุ้มเจ้าสาวท่ามกลางเสียงร้องตกใจของนาง เฟยอินทุบอกเขาอั่กๆ แต่ร่างสูงไม่สะทกสะท้านเลยสักนิด เขาสั่งเสียงกร้าวกับบ่าวไพร่ที่ยืนตัวสั่นอยู่ด้านนอก "ปิดประตูกักบริเวณชายาเอกไว้! ห้ามผู้ใดเข้าออกเด็ดขาด หากใครปล่อยให้นางหนีไปได้ หัวพวกเจ้าหลุดจากบ่าแน่!" ร่างของเฟยอินถูกโยนลงบนเตียงนอนนุ่มอย่างไม่เบามือเท่าไหร่นัก นางรีบพลิกตัวลุกขึ้นหมายจะวิ่งหนีออกทางหน้าต่าง ทว่าหลี่จวินหรงเร็วกว่า เขาทาบทับลงมาคร่อมร่างนางไว้ทั้งตัว แขนแกร่งกักขังนางไว้ใต้ร่างราวกับกรงขังเหล็กที่ไม่มีวันหลุดรอด ดวงตาคู่งามจ้องมองบุรุษเบื้องบนด้วยความโกรธจัด ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันจนรับรู้ถึงความสั่นไหวในอารมณ์ หลี่จวินหรงก้มหน้าลงมาจนปลายจมูกแทบจะชนกัน แววตาของเขาไม่ได้มีเพียงความโกรธเกรี้ยวอีกต่อไป แต่มันเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความโหยหาที่ซ่อนเร้นจนน่ากลัว "เจ้าเกลียดข้าขนาดนั้นเชียวหรือ... ถึงขั้นอยากหนีไปให้พ้นหน้า" น้ำเสียงของเขาอ่อนลงเล็กน้อย แต่แฝงความตัดพ้อที่ทำเอาหัวใจของเฟยอินกระตุกวูบ "ใช่! ข้าเกลียดท่าน! เกลียดความเผด็จการ เกลียดสายตาที่ท่านมองข้าเหมือนของเล่น!" เฟยอินสวนกลับเสียงแข็ง ทั้งที่ขอบตาร้อนผ่าว นางไม่อ่อนแอให้น้ำตาหยดนี้ร่วงหล่นเด็ดขาด หลี่จวินหรงจ้องมองริมฝีปากอิ่มที่ยังคงเถียงฉอดๆ ไม่หยุด ความอดกลั้นเส้นสุดท้ายขาดผึ่งลงในวินาทีนั้น เขาประกบจูบลงมาปิดริมฝีปากที่ดื้อรั้นนั้นทันทีอย่างไร้ความปรานี จุมพิตที่เริ่มต้นด้วยความโกรธเกรี้ยวและลงทัณฑ์ ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นความเร่าร้อนและดุดันราวกับต้องการสูบวิญญาณของคนใต้ร่าง เฟยอินเบิกตากว้างด้วยความตกใจ นางพยายามทุบตีและเบือนหน้าหนี แต่เรียวปากแกร่งกลับบดขยี้ลงมาหนักหน่วงขึ้น จนรสคาวสนิมเลือดจางๆ คละคลุ้งในโพรงปาก ในจังหวะที่นางกำลังจะขาดใจตายและสมองขาวโพลน หลี่จวินหรงก็ผละใบหน้าออกช้าๆ หน้าผากของเขายังคงแนบชิดอยู่กับหน้าผากของนาง ลมหายใจหอบกระชั้นเป่ารดแก้มเนียน "จำไว้... จ้าวเฟยอิน" เสียงกระซิบแหบพร่าข้างใบหูเต็มไปด้วยความเยียบเย็นและคำประกาศิตที่ปฏิเสธไม่ได้ "ต่อให้เจ้าต้องตาย... เจ้าก็ต้องตายในฐานะชายาของข้า ห้ามไปจากข้าเด็ดขาด!" ยังไม่ทันที่เฟยอินจะได้อ้าปากด่าทอต่อ เสียงทุบประตูด้านนอกก็ดังขึ้นพร้อมกับเสียงร้องตะโกนด้วยความตื่นตระหนกของสาวใช้คนสนิทที่ฝ่าวงล้อมเข้ามา "ท่านอ๋องเพคะ!แย่แล้วเพคะ! เกิดเรื่องใหญ่ที่เรือนรับรอง... คุณชายหลี่จวินหลาง... เขาถูกลอบสังหารสิ้นใจแล้วเพคะ!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาฟินและจิกหมอนไปกับความคลั่งรักแบบดุดันของท่านอ๋องนะคะ!