ความลับที่ยังไม่เปิดเผย

กลิ่นอายความเย็นยะเยือกที่แผ่ซ่านออกมาจากร่างสูงสง่าของหลี่จวินหรงราวกับจะแช่แข็งทุกชีวิตในห้องโถงให้แตกสลายเป็นจุล ดวงตาสง่านิ่งคู่นั้นไม่ได้มองผู้มาใหม่ด้วยความตกใจ ทว่ากลับฉายแววอำมหิตดุจพญาเหยี่ยวที่รอขย้ำเหยื่อมาเนิ่นนาน "บังอาจนัก!" เสียงทุ้มต่ำตวาดก้องจนแก้วหูสั่นสะเทือน หลี่จวินหรงก้าวเท้าเข้าประชิดร่างของจ้าวเฟยอินอย่างรวดเร็ว มือหนาคว้าหมับเข้าที่ต้นแขนเรียวบางของนางแล้วดึงเข้ามาหลบอยู่ด้านหลังด้วยสัญชาตญาณการปกป้องที่รวดเร็วยิ่งกว่าความคิด จ้าวเฟยอินสะดุ้งเล็กน้อย นางไม่ได้ขัดขืนแรงดึงนั้น ทว่าดวงตากลมโตกลับกวาดมองร่างของชายวัยกลางคนผู้ก้าวล่วงเข้ามาในเขตพระราชฐานชั้นในด้วยแววตาไหวระริก... นัยน์ตาคู่นั้นช่างคุ้นตาเหลือเกิน คล้ายคลึงกับเงาสะท้อนในความทรงจำอันดำมืดที่นางพยายามฝังกลบมันไว้ก้นบึ้งของหัวใจ "ท่านอ๋อง... หม่อมฉันไม่ได้ตั้งใจจะล่วงเกิน เพียงแต่..." หลิวซูเหม่ยที่ล้มพับอยู่กับพื้นรีบกeyช่องทางเอาตัวรอด นางกะพริบตาเรียกน้ำตาเพื่อเรียกคะแนนความน่าสงสาร ทว่ากลับต้องชะงักงัดเมื่อไม่มีใครชายตาแลนางเลยสักนิด สายตาของทุกคนในห้องถูกตรึงไว้ที่ชายผู้มาใหม่—แม่ทัพเฒ่าเฟยเทียนหยาง ผู้นำตระกูลเฟยอินผู้ร่วงหล่นจากอำนาจ! "หลี่จวินหรง เจ้ากล้ากักขังบุตรสาวของข้าไว้หรือ!" เฟยเทียนหยางแค่น เสียงหัวเราะอย่างไม่เกรงกลัว แม้สภาพของเขาจะดูอิดโรยและสวมชุดคลุมเก่าคร่ำคร่า ทว่ารังสีอำมหิตกลับไม่เป็นรองท่านอ๋องหนุ่มเลยแม้แต่น้อย หลี่จวินหรงเหยียดยิ้มหยันที่มุมปาก รอยยิ้มที่ทำให้บรรยากาศรอบตัวยิ่งลดฮวบลงจนน่ากลัว "บุตรสาว? เจ้ายังมีหน้ามาใช้คำนี้กับนางอีกหรือ เฟยเทียนหยาง? หรือเจ้าลืมไปแล้วว่า 'สินค้า' ชิ้นนี้ ถูกเจ้าเอามาแลกเปลี่ยนกับตั๋วแลกเงินหนึ่งล้านตำลึงเมื่อสามเดือนก่อนเพื่อใช้หนี้พนันเน่าเฟะของเจ้าเอง!" คำพูดนั้นราวกับคมมีดที่กรีดแทงลงกลางใจ จ้าวเฟยอินหลับตาลงชั่วพริบตาเพื่อสะกดกลั้นความเจ็บแปลบที่แล่นริ้วขึ้นมาในอก ถึงนางจะรู้ดีอยู่แล้วว่าตัวเองเป็นเพียงหมากตัวหนึ่งในเกมการเมืองและผลประโยชน์ของตระกูล แต่การถูกนำมาตอกย้ำต่อหน้าศัตรูหัวรุนแรงเช่นนี้ มันก็ยังคงสร้างรอยแผลเป็นให้กรีดลึกอยู่ดี "เจ้าเด็กปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม!" เฟยเทียนหยางตบโต๊ะข้างกายเสียงดังสนั่น "เจ้าคิดว่าแต่งตั้งนางเป็นชายาเอกแล้วจะล้างมลทินตระกูลเฟยอินได้งั้นเรอะ! ความลับที่ตระกูลเจ้าทำไว้กับแคว้นเหนือ... ถ้าข้าแฉออกไป หัวบนบ่าของพวกเจ้าทุกคนก็คงไม่เหลือแม้แต่โคน!" *เปรี้ยง!* ราวกับมีสายฟ้าฟาดผ่าลงกลางห้องโถง จ้าวเฟยอินลืมตาโพลงทันที หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก ความลับเรื่องแคว้นเหนือ? ตระกูลเฟยของนางไปเกี่ยวพันกับกบฏแดนเหนือตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำไมเรื่องนี้ตัวนางที่เป็นบุตรสาวแท้ๆ ถึงไม่เคยล่วงรู้มาก่อนเลยเล่า! "หุบปากเน่าๆ ของเจ้าเสีย!" หลี่จวินหรงตวาดกร้าว แววตาคู่คมวาวโรจน์ด้วยความโกรธเกรี้ยว มือข้างที่ไม่ได้จับแขนเฟยอินกำเข้าหากันแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน "ถ้าไม่อยากให้ตระกูลเฟยสูญพันธุ์ไปจากแผ่นดินนี้ในชั่วข้ามคืน ก็ไสหัวออกไปจากตำหนักของข้าซะ!" "ฮ่าๆๆๆ เจ้าคิดว่าข้ากลัวความตายหรือ?" เฟยเทียนหยางแผดเสียงหัวเราะลั่นอย่างบ้าคลั่ง สายตาฝ้าฟางเหลือบมองมาที่จ้าวเฟยอินด้วยแววตาเย้ยหยัน "นังลูกไม่รักดี เจ้าคิดว่าที่ท่านอ๋องผู้นี้รับเจ้าเข้ามาเพราะความเสน่หาอย่างนั้นรึ? ผิดแล้ว! เขาก็แค่ใช้เจ้าเป็นสะพานเพื่อเข้าถึง 'บัญชีลับ' ที่ปู่ของเจ้าซ่อนไว้ต่างหากล่ะ!" ร่างบางของจ้าวเฟยอินเซถอยหลังไปครึ่งก้าวราวกับถูกค้อนทุบเข้าที่ศีรษะอย่างจัง นางหันขวับไปมองหน้าสามีของตนทันที ดวงตากลมโตฉายแววตัดพ้อ เคลือบแคลง และเจ็บปวดร้าวลึก "จริงหรือ... ที่ท่านทำทั้งหมด ก็เพื่อบัญชีลับนั่น?" น้ำเสียงของจ้าวเฟยอินสั่นเครือเล็กน้อย แต่นางพยายามบังคับให้มันมั่นคงที่สุด ทว่าแววตาที่มองหลี่จวินหรงในยามนี้กลับว่างเปล่าจนน่าใจหาย หลี่จวินหรงชะงักไปชั่วขณะ สันจรามของเขาขบเข้าหากันจนขึ้นสันนูน ดวงตาคมปลาบหันมาสบตากับนาง ความเย็นชาที่เคยมีมลายหายไปในพริบตา เหลือเพียงความร้อนรนที่เขาพยายามปกปิดเอาไว้ไม่ให้ใครล่วงรู้ "เฟยอิน... เจ้าอย่าได้ฟังคำพูดพล่อยๆ ของคนสติฟั่นเฟือน..." หลี่จวินหรงเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ มือหนายื่นออกไปหมายจะประคองแก้มเนียนนุ่มของนาง ทว่าจ้าวเฟยอินกลับเบี่ยงหน้าหลบอย่างไม่ใยดี "อย่าแตะต้องตัวข้า!" นางสะบัดแขนออกจากการเกาะกุม รอยยิ้มหยันผุดขึ้นบนเรียวปากสวย "ที่แท้ข้าก็เป็นเพียงเครื่องมือชิ้นหนึ่ง... ไม่ต่างจากที่ท่านพ่อมองข้าเลยสินะ ท่านอ๋อง!" บรรยากาศในห้องตึงเครียดจนแทบขาดผึ่ง หลิวซูเหม่ยที่นั่งมองเหตุการณ์อยู่มุมห้องลอบยิ้มเยาะด้วยความสะใจที่แผนการยุยงได้ผลเกินคาด ทว่า ในวินาทีที่ทุกคนกำลังจดจ่ออยู่กับความร้าวฉานของคู่พระนาง เฟยเทียนหยางกลับยกย่องมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์ เขาล้วนซ่อนบางสิ่งไว้ในแขนเสื้อ... ประกายแสงวาววับของใบมีดเหล็กกล้าพุ่งตรงเข้าใส่แผ่นหลังของหลี่จวินหรงในพริบตา! "ระวัง!" จ้าวเฟยอินกรีดร้องสุดเสียง ร่างกายเคลื่อนไหวไปตามสัญชาตญาณโดยไม่ทันคิดถึงชีวิต นางโถมตัวเข้าไปผลักร่างสูงของหลี่จวินหรงให้พ้นวิถีคมมีด ทว่า... *ฉึก!* เสียงเนื้อกระทบคมโลหะดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน... เลือดสีแดงฉานสาดกระเซ็นเปรอะเปื้อนอาภรณ์สีเข้มของจ้าวเฟยอินจนน่ากลัว ร่างบางทรุดฮวบลงอ้อมแขนของหลี่จวินหรงที่คว้าตัวนางไว้ได้ทันท่วงที ดวงตาคมกริบของท่านอ๋องผู้เยือกเย็นเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกเป็นครั้งแรกในชีวิต ลมหายใจของเขาติดขัด ร่างกายสั่นเทาขณะก้มลงมองเลือดที่ไหลซึมทะลุเสื้อผ้าของหญิงสาวในอ้อมกอด "เฟยอิน... เฟยอิน! ลืมตาขึ้นมามองข้าเดี๋ยวนี้!" หลี่จวินหรงคำรามลั่นด้วยความคลุ้มคลั่ง สติหลุดกระเจิงราวกับปีศาจไร้หัวใจที่สูญเสียสิ่งสำคัญที่สุดในชีวิต ทว่า จ้าวเฟยอินกลับแย้มยิ้มบางเบาออกมาทั้งที่ริมฝีปากซีดเผือด นางยกมือขึ้นแตะปลายคางของเขาแผ่วเบา ก่อนจะกระซิบเสียงแผ่วพร่าข้างหูว่า... "ข้า... ไม่ได้โง่... อย่างที่ท่านคิดหรอกนะ... ท่านอ๋อง" และแล้ว... มือเรียวที่เอื้อมไปสัมผัสใบหน้าเขาก็ร่วงหล่นลงข้างลำตัว พร้อมกับลมหายใจที่ขาดห้วงไปต่อหน้าต่อตา! --- ฝากติดตามตอนต่อไปด้วยนะคะ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างเสี่ยวเถาฮวาค่ะ!