แผนซ้อนแผน

"ให้ตายสิ..." หลี่จวินหรงแค่นยิ้มมุมปาก น้ำเสียงเยือกเย็นจนน่าขนลุก "ดูท่าคืนนี้... จะยังอีกยาวไกลนักนะชายาของข้า" ประโยคท้ายของเขาจากเหตุการณ์ก่อนหน้ายังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท ทว่าจ้าวเฟยอินหาได้สะท้านสะเทือนไม่ นางแค่นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ดวงตากลมโตคู่สวยไหวระริกด้วยประกายแห่งความท้าทาย ในเมื่อหมากกระดานนี้ถูกเดินมาถึงจุดที่ต้องเลือกชูดาบฟาดฟันเข้าใส่กันอย่างเลี่ยงไม่ได้ มีหรือที่นาง... สตรีผู้กุมความลับครึ่งค่อนจวนอ๋องไว้ในกำมือ จะยอมตกเป็นฝ่ายเพลี่ยงพล้ำให้เขาข่มเหงรังแกอยู่ฝ่ายเดียว "ยาวไกลหรือไม่ หาใช่ท่านเป็นผู้กำหนดแต่เพียงผู้เดียวหรอกเพคะ ท่านอ๋อง" เฟยอินเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าเฉียบคม นางก้าวถอยหลังหนึ่งก้าวเพื่อเว้นระยะห่าง ก่อนจะส่งยิ้มหวานหยาดเยิ้มแต่ทว่าอาบยาพิษให้สามีในนาม ร่างระหงในชุดคลุมผ้าไหมปักลายหงส์หรูหราขยับตัวอย่างคล่องแคล่ว แววตาของนางกวาดมองเอกสารลับจำนวนมากที่เพิ่งถูกค้นพบในห้องหนังสือลับของหลิวซูเหม่ย อนุภรรยาผู้ทะเยอทะยานที่หมายจะโค่นล้มอำนาจของนางและฮุบตำแหน่งชายาเอกแต่เพียงผู้เดียว ค่ำคืนนี้ไม่ใช่คืนแห่งการเกี้ยวพาราสีอันหวานชื่น แต่เป็นสมรภูมิรบย่อมๆ ที่ทั้งสองต้องร่วมมือกัน... โดยที่ต่างฝ่ายต่างก็ระแวงซึ่งกันและกันอย่างถึงที่สุด หลี่จวินหรงหรี่ตาลงเล็กน้อย รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกจากร่างสูงใหญ่จนบรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงหลายองศา เขาก้าวเข้าไปประชิดตัวนางอย่างรวดเร็วราวกับพยัคฆ์ตะครุบเหยื่อ ปลายจมูกโด่งเป็นสันแทบจะชนเข้ากับแก้มเนียนนุ่มของคนตัวเล็กที่ยืนหยัดสู้สายตาเขาอย่างไม่ลดละ กลิ่นกายบุรุษผสมผสานกับกลิ่นอายสงครามและจันทร์เพ็ญโชยเข้าแตะนาสิก เฟยอินใจกระตุกวูบไปชั่วขณะ ยอมรับตามตรงว่าความใกล้ชิดนี้มักจะสร้างความปั่นป่วนให้หัวใจเจ้ากรรมของนางได้ทุกครั้งสิน่า! "เจ้ากล้าดีอย่างไรถึงแอบเข้าไปค้นเรือนของซูเหม่ยตามลำพัง รู้หรือไม่ว่ามันอันตรายแค่ไหน" น้ำเสียงของเขาดุดัน ทว่าเจือไปด้วยความหงุดหงิดระคนห่วงใยที่เจ้าตัวพยายามซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากเยือกเย็น "แล้วท่านอ๋องผู้ปรีชาสามารถเล่าเพคะ? รู้ทั้งรู้ว่าซูเหม่ยซ่อนหลักฐานการสมคบคิดกับกบฏแคว้นหลินเอาไว้ เหตุใดจึงยังปล่อยให้นางลอยนวลอยู่จนถึงตอนนี้ หรือว่า... ท่านยังตัดใจจากอนุรักคนโปรดผู้นั้นไม่ลงกันแน่" เฟยอินย้อนถามทันควัน ดวงตากลมโตฉายแววเยาะหยันอย่างไม่ปิดบัง นางเอียงคอเล็กน้อยอย่างท้าทาย หลี่จวินหรงแค่นเสียง "หึ" ในลำคอ ฝ่ามือหนายื่นออกไปรวบเอวคอดกิ่วของนางเข้าหาตัวอย่างถือสิทธิ์ แรงปะทะทำให้ร่างบางแนบชิดติดกับแผงอกแกร่งอย่างไร้รอยต่อ จนเฟยอินต้องรีบใช้มือสองข้างดันอกเขาไว้ แต่ทว่ามันกลับยิ่งทำให้ท่าทีของพวกเขายิ่งดูพลอดรักกันเสียมากกว่าการเจรจาธุรกิจการเมือง "ปากเก่งนักนะ... อยากลองดีกับข้าถึงเพียงนี้เชียวหรือ" เขาโน้มใบหน้าลงกระซิบข้างใบหูของนาง ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอระหงจนเฟยอินขนลุกซู่ "ข้าจะเก็บซูเหม่ยไว้ทำไมในเมื่อหมากตัวนั้นหมดประโยชน์แล้ว... สิ่งที่ข้าสนใจในตอนนี้ คือตัวเจ้าต่างหาก จ้าวเฟยอิน" หัวใจของนางกระหน่ำเต้นรัวรากลองศึก แต่ภายนอกนางกลับเชิดหน้าขึ้นอย่างถือดี "อย่ามาเปลี่ยนเรื่องนะเพคะ! หลักฐานพวกนี้ชี้ชัดว่าซูเหม่ยกำลังส่งข่าวให้พวกกบฏลอบปลงพระชนม์ท่าน หากเราไม่รีบจัดการถอนรากถอนโคนขั้วอำนาจตระกูลหลิวในราชสำนักตอนนี้ เกรงว่าท่านคงจะได้นั่งบัลลังก์แบบไร้ศีรษะในเร็ววันแน่" คำพูดตรงไปตรงมาและคมกริบราวกับใบมีดทำให้แววตาของหลี่จวินหรงเปลี่ยนไป ชายหนุ่มจ้องมองสตรีในอ้อมกอดด้วยความรู้สึกที่ยากจะหยั่งถึง หญิงสาวผู้นี้ไม่เพียงแต่มีความงดงามที่ทำให้บุรุษทั่วหล้าลุ่มหลง แต่นางยังมีสมองที่เฉียบแหลมและหัวใจที่กล้าหาญยิ่งกว่าบุรุษบางคนเสียอีก นี่แหละ... ชายาที่คู่ควรกับเขาอย่างแท้จริง "เจ้าวางแผนไว้ว่าอย่างไร" น้ำเสียงของเขาจริงจังขึ้น ไม่มีทีเล่นทีจริงหลงเหลืออยู่ เฟยอินยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ทำให้หลี่จวินหรงรู้ทันทีว่ากำลังจะมีใครบางคนโชคร้ายในเร็วๆ นี้ "คืนนี้ ตระกูลหลิวจะส่งคนมารับเอกสารลับฉบับนี้คืนที่เรือนพัก เราจะใช้แผน 'ซ้อนแผน' ปล่อยให้พวกมันขโมยเอกสารปลอมไป ในขณะเดียวกัน เราจะนำหลักฐานตัวจริงส่งตรงถึงมือฮ่องเต้ พร้อมกับหลักฐานการทุจริตของขุนนางฝ่ายเหนือที่หนุนหลังพวกมันอยู่... ถอนรากถอนโคนทีเดียว ไม่ให้เหลือแม้แต่ตอ!" แผนการที่รัดกุมและเด็ดขาดนี้ทำให้หลี่จวินหรงถึงกับมุมปากกระตุกขึ้นเป็นรอยยิ้มพึงพอใจ ร้ายกาจ... ชายาของเขาร้ายกาจยิ่งนัก! "ดี งั้นเรามาดูกันว่าสุนัขจนตรอกอย่างตระกูลหลิว จะดิ้นรนได้สักแค่ไหน" หลี่จวินหรงกระชับวงแขนให้แน่นขึ้นอีกนิด ก้มลงกระซิบชิดริมฝีปากนุ่ม "แต่ก่อนจะถึงเวลานั้น... เรามาเคลียร์เรื่องของเราก่อนดีกว่า ชายาข้า เจ้ากล้าดีอย่างไรถึงแอบเข้าเรือนอันตรายโดยไม่บอกข้า... คืนนี้ เจ้าต้องถูกลงโทษ!" "ท่านอ๋อง! อื้อ..." คำประท้วงของนางถูกกลืนหายไปในลำคอเมื่อริมฝีปากหนาประกบจูบลงมาอย่างหนักหน่วงและเอาแต่ใจ เป็นการลงโทษที่ร้อนแรงและหวานล้ำจนเฟยอินแทบละลายคาอ้อมอก มือเล็กที่เคยดันอกเขาเปลี่ยนเป็นจิกทึ้งเสื้อผ้าของเขาแทนเพื่อระบายความวาบหวามที่แล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์กาย เคมีอันร้อนแรงระหว่างทั้งคู่แผดเผาความหนาเหน็บของค่ำคืนเหมันต์ให้มลายหายไปสิ้น ทว่าในขณะที่ทั้งสองกำลังดื่มด่ำกับบรรยากาศอันเร่าร้อนอยู่นั้น... ปัง! ประตูห้องนอนใหญ่ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท เสียงฝีเท้าเร่งรีบพร้อมกับเสียงร้องตะโกนด้วยความตื่นตระหนกของสาวใช้คนสนิทก็ดังขึ้นขัดจังหวะทันที "ท่านอ๋อง! พระชายาเพคะ!แย่แล้วเพคะ! เกิดเรื่องใหญ่ที่ห้องโถงหน้าแล้วเพคะ!" หลี่จวินหรงผละออกจากริมฝีปากอิ่มด้วยความหงุดหงิดระคนขัดใจ นัยน์ตาคมกริบฉายแววดุดันขึ้นมาทันทีเมื่อถูกขัดจังหวะสำคัญ ในขณะที่เฟยอินหน้าแดงก่ำ หอบหายใจถี่กระชั้น นางรีบจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่อย่างรวดเร็ว ทว่า... เมื่อได้ยินชื่อผู้ที่มาเยือนยามวิกาลจากปากของสาวใช้ หัวใจของนางก็กระตุกวูบ "คนที่มา... ไม่ใช่ใครอื่นเพคะ แต่เป็น... ไทเฮาเสด็จมาถึงจวนแล้วเพคะ!" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและฟินไปกับความเจ้าเล่ห์ของท่านอ๋องและพระชายาคนเก่งของเรานะคะ!