ในคืนฝนตก

“ข้าบอกแล้วไง... ว่าต่อให้ต้องพลิกแผ่นดิน ข้าก็จะมารับตัวเจ้ากลับไปให้ได้... พี่หญิงรอง” เสียงทุ้มต่ำที่ยังก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท คล้ายรอยประทับร้อนๆ ที่ยังหลงเหลืออยู่บนผิวเนื้อ บรรยากาศภายในเรือนพักหลังเล็กยามนี้อلبอ้าวและเงียบงันจนน่าประหลาด มีเพียงเสียงเม็ดฝนที่โหมกระหน่ำซัดสาดกระทบหลังคาเรือนกระเบื้องเคลือบดังสนั่น ราวกับฟ้าดินจงใจปิดกั้นโลกทั้งใบให้เหลือเพียงคนสองคนในพื้นที่จำกัดแห่งนี้ จ้าวเฟยอินถอยหลังกรูดจนแผ่นหลังบอบบางแนบชิดติดกับผนังห้องเย็นเยียบ นางสูดลมหายใจเข้าปอดลึกเพื่อเรียกสติที่กำลังกระเจิดกระเจิง ดวงตากลมโตจ้องมองบุรุษตรงหน้าอย่างไม่ยอมแพ้ แม้หัวใจในอกจะเต้นโครมครามจนแทบทะลุออกมานอกซี่โครงก็ตาม “ท่านอ๋องโปรดสำรวมด้วยค่ะ” เฟยอินเค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตาคมกริบกวาดมองร่างสูงใหญ่ที่ก้าวเข้ามาประชิดจนแทบไม่มีช่องว่าง “ที่นี่ไม่ใช่ห้องนอนส่วนพระองค์ และหม่อมฉันก็ไม่ใช่สิ่งของที่ท่านจะนึกอยากหยิบจับวางไว้ตรงไหนก็ได้ตามอำเภอใจ” หลี่จวินหรงไม่ถอยหนี เขากลับโน้มตัวลงต่ำ กักขังร่างระหงไว้ด้วยท่อนแขนแกร่งที่ยันกำแพงไว้ทั้งสองข้าง กลิ่นอายบุรุษผสมผสานกับกลิ่นอายฝนจางๆ ลอยกรุ่นอยู่ปลายจมูก ดวงตาคมปลาบดุจพญาอินทรีหรี่มองนางอย่างพิจารณา มุมปากหยักลึกยกยิ้มเยارร้ายกาจที่ทำให้นางหมั่นไส้จนอยากจะยกเท้าขึ้นถีบยอดอกเขาสักที “ปากเก่งนักนะ... หญิงสาม” น้ำเสียงนุ่มทุ้มแต่เย็นเยียบเอ่ยชิดริมหใบหูนาง จนเฟยอินต้องเอטיอคอหนีด้วยความจั๊กจี้และขัดขืน “ยามอยู่ต่อหน้าคนนอก เจ้าทำตัวสงบเสี่ยมเจียมตัวราวกับลูกแมวป่วยไข้ แต่พอลับหลัง... กลับกล้าต่อปากต่อคำกับเปิ่นหวางจนหน้าดำหน้าแดงทุกครั้งสินะ” “หม่อมฉันหาได้ต่อปากต่อคำ แต่กำลังพูดความจริงที่ท่านอ๋องมักจะหลงลืมต่างหากเล่า!” เฟยอินเชิดหน้าขึ้นสู้ สายตาเฉี่ยวคมตวัดมองตอบอย่างไม่เกรงกลัวศักดิ์ศรี “ท่านอ๋องทรงมีชายาเอกและอนุภรรยาคอยปรนนิบัติเอาใจไม่ขาดสาย ไฉนจึงยังทรงว่างนัก ถึงได้เสด็จมาหาเรื่องสตรีตกอับเช่นหม่อมฉันถึงเรือนพักโทรมๆ นี้ได้เล่าเพคะ?” คำประชดประชันนั้นไม่ได้ทำให้หลี่จวินหรงโกรธเกรี้ยวอย่างที่ควรจะเป็น ตรงกันข้าม... แววตาคมกริบคู่นั้นกลับพราวระยับด้วยความสนุกสนานระคนเอ็นดู มือหนาข้างหนึ่งยกขึ้นไล้ปอยผมที่เปียกชื้นแนบแก้มเนียนของนางอย่างถือวิสาสะ ปลายนิ้วหยาบกร้านสัมผัสถูกผิวแก้มนวลจนเฟยอินสะดุ้งเฮือก รีบเบือนหน้าหนีสัมผัสวาบหวิวนั้นทันที “เจ้าหึงหรือ?” น้ำเสียงของเขาเจือแววเย้าหยอกอย่างชัดเจน “ฝันไปเถอะเพคะ!” เฟยอินสวนกลับทันควัน หน้าหวานขึ้นสีแดงจัดด้วยความเคืองขัด “หม่อมฉันจะไปหึงบุรุษมักมากอย่างท่านอ๋องด้วยเหตุผลใดกัน? ต่อให้ในจวนนี้จะมีสนิมสร้อยร้อยนาง หม่อมฉันก็มีแต่จะอนุโมทนาบุญและภาวนาให้พวกนางปรนนิบัติท่านจนอกแตกตายกันไปข้างหนึ่ง!” “ปากคอเราะรายนัก... สมควรโดนลงทัณฑ์ให้เข็ดหลาบเสียจริง” หลี่จวินหรงหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นสะเทือนอยู่ในอกจนเฟยอินที่แนบชิดอยู่ใกล้สัมผัสได้ ระยะห่างที่ลดลงจนเหลือเพียงลมหายใจกั้นทำให้บรรยากาศรอบตัวแปรเปลี่ยนเป็นความร้อนรุ่มที่ไม่อาจต้านทาน ฝนด้านนอกยังคงตกหนัก แต่วินาทีนี้ในห้องกลับอบอุ่นจนคล้ายมีเปลวไฟแผดเผา สายตาของท่านอ๋องผู้เยือกเย็นเลื่อนลงมองริมฝีปากอิบอิ่มที่ขยับเถียงเขาไม่หยุด นัยน์ตาคมเข้มดุจห้วงมหาสมุทรลึกล้ำวับ ภายใต้ความดุดันและท่าทีเย่อหยิ่ง กลับซ่อนความโหยหาบางอย่างที่แม้แต่ตัวเขาเองก็เพิ่งตระหนักรู้ เฟยอินชะงักงันเมื่อเห็นประกายในแววตานั้น หัวใจที่เต้นรัวอยู่แล้วยิ่งทวีความเร็วขึ้นไปอีกเมื่อใบหน้าหล่อเหลาคมคายโน้มต่ำลงมาเรื่อยๆ จนหน้าผากของเขากับนางแทบจะชนกัน ลลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดพวงแก้มจนขนลุกชัน สมองที่เคยฉลาดเฉลียวและทันคนเริ่มปั่นป่วนจนคิดคำพูดโต้เถียงไม่ออก “จะ... จะทำอะไรเพคะ ถอยไปนะ!” นางใช้มือเล็กดันแผงอกกว้างของเขาไว้ แต่แรงแค่นี้มีหรือจะต้านทานแรงของบุรุษผู้ฝึกยุทธ์ได้ หลี่จวินหรงรวบข้อมือทั้งสองข้างของนางขึ้นรวบไว้ด้วยมือเดียวเหนือศีรษะอย่างง่ายดาย ส่วนมืออีกข้างเอื้อมไปโอบเอวคิ้วคราดของนางเข้าหาตัวจนแนบชิดสนิท “ข้าบอกแล้ว... ว่าต่อให้เจ้าพยายามดิ้นรนหนีห่างแค่ไหน สุดท้ายเจ้าก็หนีไม่พ้นเงื้อมมือเปิ่นหวางหรอก” น้ำเสียงพร่าต่ำกระซิบชิดริมฝีปาก ความใกล้ชิดที่ระอุอวลไปด้วยเคมีอันตรายทำให้สติของเฟยอินหลุดลอย นางเงยหน้าขึ้นสบตาเขา หมายจะเอמהด่าทอด้วยถ้อยคำเจ็บแสบเพื่อเรียกความได้เปรียบกลับคืนมา แต่ทว่า... ทันทีที่สบเข้ากับแววตาที่เต็มไปด้วยความลุ่มหลงและจริงจังคู่นั้น คำพูดทั้งมวลก็ติดอยู่แค่ลำคอ ริมฝีปากหยักลึกเคลื่อนเข้ามาใกล้จนเกือบจะสัมผัสกัน เฟยอินหลับตาปี๋โดยอัตโนมัติ ลมหายใจสะดุดกึกด้วยความตื่นตระหนกและคาดไม่ถึง หัวใจเต้นระรัวราวกับกลองศึก ความรู้สึกประหม่าปะปนกับความวาบหวาบแผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กาย ทว่า... ในจังหวะที่ริมฝีปากของทั้งคู่กำลังจะแนบชิดสนิทเป็นเนื้อเดียวกันนั้นเอง! *ปัง!* เสียงประตูห้องถูกถีบเปิดผางออกอย่างแรง พร้อมกับสายลมฝนที่พัดกรูดเข้ามาพร้อมกับเสียงกรีดแหลมสูงที่ทำลายบรรยากาศโรแมนติกพังทลายลงในพริบตา “ท่านอ๋องเพคะ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วเพคะ! สนมซูเหม่ย... สนมซูเหม่ยเกิดอาการปวดท้องอย่างรุนแรง หมอหลวงแจ้งว่านางอาจจะ... กำลังจะเสียลูกในท้องเพคะ!” เสี่ยวฮุ่ย นางกำนัลคนสนิทของหลิวซูเหม่ยพุ่งเข้ามาคุกเข่าลงกับพื้นด้วยความตื่นตระหนก ใบหน้าซีดเผือด เนื้อตัวเปียกโชกไปด้วยหยาดฝน หลี่จวินหรงผละออกจากร่างของเฟยอินอย่างไม่สบอารมณ์ ใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึงขึ้นมาทันที แววตาที่เคยมีความอ่อนโยนเมื่อครู่กลับแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชาดั่งน้ำแข็งขั้วโลกในชั่วพริบตา เฟยอินหอบหายใจถี่รัว รีบดึงข้อมือตนเองกลับแล้วถอยหลังกรูดไปตั้งหลักอีกมุมหนึ่งของห้อง พวงแก้มสองข้างแดงก่ำด้วยความอับอายและโล่งอกในเวลาเดียวกัน หลี่จวินหรงปรายตามองนางแวบหนึ่งด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา ก่อนจะสะบัดชายเสื้อคลุมแล้วหันหลังก้าวออกไปจากห้องอย่างรวดเร็ว โดยทิ้งท้ายประโยคเย็นเยียบไว้เบื้องหลัง “เรื่องของเรา... ยังไม่จบแค่นี้แน่ หญิงสาม” _________ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาฟินและอินไปกับความปากแข็งของท่านอ๋องนะคะ! หวังว่าจะจิกหมอนกันจนขาดไปข้างหนึ่งแล้ว เจอกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!