หึงจนหน้ามืด

กลิ่นอายความเย็นยะเยือกของน้ำชาดอกหมื่นลี้บนโต๊ะศิลาขาว ไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศรอบตัวของจ้าวเฟยอินผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม ปลายพู่กันในมือของนางกลับสั่นระริกด้วยความหงุดหงิดที่ต้องมานั่งคัดตำราพระสูตรตามคำสั่งเผด็จการของท่านอ๋องผู้เย่อหยิ่ง "ข้าบอกให้เจ้าเขียนด้วยความตั้งใจ มิใช่ให้มานั่งทำหน้าบึ้งตึงใส่กระดาษ" เสียงทุ้มต่ำอันคุ้นเคยดังขึ้นจากด้านหลัง พร้อมกับเงาสูงใหญ่ที่ทาบทับลงมาจนมิดร่างบาง จ้าวเฟยอินชะงักมือน้อยๆ เม้มริมฝีปากแน่นอย่างขัดเคือง นางไม่ได้หันไปมองร่างของหลี่จวินหรงที่ก้าวเข้ามาประชิดตัวตั้งแต่เมื่อใด แต่เลือกที่จะเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อยด้วยความถือดี "หม่อมฉันก็เขียนด้วยความตั้งใจที่สุดแล้วเพคะท่านอ๋อง... หรือหากพระองค์ทรงสายตาไม่สู้ดีนัก ถึงมองไม่เห็นความตั้งใจอันเปี่ยมล้นนี้ ก็คงต้องให้หม่อมฉันช่วยหาหมอหลวงมาตรวจพระเนตรให้เสียหน่อยกระมัง" คำพูดประชดประชันที่แฝงความยียวนท้าทาย ทำให้หลี่จวินหรงแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบราวเหยี่ยวทอดมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก มือหนายื่นเข้ามาฉวยพู่กันออกจากปลายนิ้วเรียวนุ่มอย่างถือวิสาสะ ปลายนิ้วแกร่งเฉียดผ่านฝ่ามือของนางตั้งใจให้เกิดการสัมผัสเสียดสีจนเฟยอินต้องสะดุ้งสุดตัว รีบชักมือกลับราวกับโดนไฟลวก "ปากเก่งนักนะ... เจ้าคิดว่าตัวเองมีค่าพอจะต่อรองกับข้าได้สักกี่น้ำกันเชียว เฟยอิน" หลี่จวินหรงโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับข้างแก้มเนียน กลิ่นกายบุรุษจางๆ ผสมผสานกับกลิ่นอายไม้จันทน์หอมกรุ่นทำเอาหัวใจดวงน้อยเต้นผิดจังหวะ แต่นางจะไม่ยอมแสดงความอ่อนแอออกมาให้เขาเห็นเด็ดขาด จ้าวเฟยอินเบือนหน้าหนีเล็กน้อยเพื่อเว้นระยะห่าง ก่อนจะแย้มยิ้มหวานหยาดเยิ้มที่เคลือบยาพิษ "หม่อมฉันจะมีค่าเท่าใด ย่อมไม่สำคัญเท่ากับว่าท่านอ๋องทรงใช้สายตาเช่นไรมองมา... แต่หากทรงว่างงานถึงขั้นมานั่งจับผิดการคัดอักษรของอนุภรรยาเช่นนี้ เกรงว่าราชกิจบ้านเมืองคงจะว่างเว้นเสียจนน่าเป็นห่วงแล้วกระมังเพคะ" รอยยิ้มเย้ยหยันและวาจาเชือดเฉือนทำเอาอารมณ์ที่พยายามข่มไว้ของท่านอ๋องหนุ่มพุ่งทะยานถึงขีดสุด หลี่จวินหรงกระชากข้อแขนเรียวบางเข้าไปหาตัวอย่างแรงโดยไม่ทันให้อีกฝ่ายตั้งตัว แรงปะทะทำให้ร่างบางเซถลาเข้าแนบชิดแผ่นอกกว้าง ดวงตาสองคู่ประสานกันอย่างดุเดือด ไม่มีใครยอมหลบสายตาให้แก่กัน เคมีอันตรายพวยพุ่งระอุขึ้นกลางห้องหนังสือราวกับมีประกายไฟลุกโชน ทว่า ก่อนที่สงครามประสาทจะได้ลุกลามไปมากกว่านั้น เสียงฝีเท้าเบาหวิวของใครบางคนก็ดังขึ้นที่หน้าประตูเรือน "ท่านอ๋องเพคะ... หม่อมฉันซูเหม่ยเองเพคะ" เสียงหวานหยดย้อยของหลิวซูเหม่ยดังแทรกเข้ามาทำลายบรรยากาศตึงเครียด หลี่จวินหรงขมวดคิ้วมุ่นด้วยความรำคาญใจอย่างปิดไม่มิด ในขณะที่จ้าวเฟยอินกลับฉวยโอกาสนี้ยกยิ้มมุมปากอย่างมีชัย นางออกแรงผลักอกแกร่งเบาๆ พร้อมกับกระซิบเสียงหวานเย้าแหย่ "ดูเหมือนว่า 'คนโปรด' ของพระองค์จะมาขัดจังหวะความสำราญเสียแล้วเพคะท่านอ๋อง... เชิญเสด็จไปทางโน้นเถอะ หม่อมฉันจะได้คัดตำราต่ออย่างสงบเสียที" คำพูดที่เจือความประชดและท่าทีผลักไสไล่ส่งนั่นแหละ ที่กลายเป็นฟางเส้นสุดท้ายที่ทำให้หลี่จวินหรงฟิวส์ขาดสะบั้นลงอย่างสมบูรณ์! ดวงตาคมกริบวับโรจน์ด้วยเพลิงโทสะ เขาไม่เพียงแต่ไม่ปล่อยมือจากข้อแขนของนาง แต่กลับตวัดแขนอีกข้างโอบรัดเอวบางเข้าหาตัวแนบแน่นยิ่งกว่าเดิมจนแทบหลอมรวมเป็นร่างเดียวกัน ใบหน้าคมคายก้มลงกระซิบชิดริมหิมฝีปากอิ่มจนสัมผัสได้ถึงความร้อนผ่าว "เจ้าคิดว่าข้าจะสนใจหญิงอื่นงั้นรึ... จ้าวเฟยอิน เจ้าช่างกล้าดียังไงมาท้าทายอำนาจมืดในตัวข้า" น้ำเสียงทุ้มต่ำแหบพร่าที่เต็มไปด้วยแรงอารมณ์ดิบเถื่อนและหึงหวงอย่างไม่ปิดบัง ทำเอาเฟยอินถึงกับลมหายใจสะดุด สมองขาวโพลนคิดคำพูดโต้เถียงไม่ออกชั่วขณะ เมื่อตระหนักได้ว่าบุรุษผู้นี้กำลังสูญเสียการควบคุมตัวเองเพราะความหึงหวงที่มีต่อนาง! ทว่า ในจังหวะที่หัวใจกำลังเต้นระรัวจนแทบกระเด็นหลุดออกมานอกอกนั้นเอง... ประตูห้องหนังสือที่ปิดสนิทก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาทโดยหลิวซูเหม่ย ที่ถือวิสาสะก้าวเข้ามาพร้อมถาดน้ำชาในมือ นางอ้าปากค้าง ดวงเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงเมื่อเห็นภาพท่านอ๋องผู้สูงศักดิ์กำลังกอดรัดฟัดเหวี่ยงกับอนุภรรยาตัวแสบอย่างแนบชิดสนิทสนมคาตา! "ท่านอ๋อง...! นี่มัน..." ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมฟินไปกับความคลั่งรักของท่านอ๋องกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!