แกล้งดุเพราะหวง

"ท่านอ๋อง...! นี่มัน..." เสียงอุทานที่ค้างอยู่คาลำคอเมื่อครู่ถูกกลืนหายไปอย่างไร้ร่องรอย เมื่อร่างบางของจ้าวเฟยอินถูกดึงเข้าหาด้วยแรงมหาศาล จนแผ่นหลังชนเข้ากับแผงอกกว้างที่กำยำและเต็มไปด้วยกลิ่นอายบุรุษอันทรงอำนาจ หลี่จวินหรงไม่ได้ปล่อยให้ช็อกโกแลตในมือร่วงหล่น ทว่าเขากลับใช้มืออีกข้างรวบเอวคอดกิ่วของนางเอาไว้แน่นราวกับคีมเหล็ก นัยน์ตาคมกริบดั่งพญาราชสีห์จ้องมองนางนิ่งสนิท ทอประกายระยับด้วยความขบขันและดุดันในคราวเดียวกัน "นี่มันอะไรกันอย่างนั้นหรือ พระชายาของเปิ่นหวาง" น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยชิดริมใบหูของนาง ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอระหงจนผิวเนื้อละเอียดลุกชันขึ้นเป็นเม็ดทราย เฟยอินพยายามบิดกายถอยหนี ทว่ายิ่งดิ้นรน วงแขนแข็งแกร่งกลับยิ่งรัดแน่นราวกับต้องการฝังร่างนางให้หลอมรวมเป็นเนื้อเดียวกับเขา ริมฝีปากอิ่มเม้มเข้าหากันอย่างขัดเคือง ดวงตากลมโตตวัดมองค้อนด้วยความไม่ยอมแพ้ "ปล่อยหม่อมฉันนะเพคะ! ท่านอ๋องทรงใช้อำนาจบาทใหญ่เกินไปแล้ว!" "อำนาจบาทใหญ่?" หลี่จวินหรงเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง มุมปากหนากระตุกยิ้มเยือกเย็นแต่กลับทรงเสน่ห์จนน่ากลัว "เปิ่นหวางเป็นสามีของเจ้า เป็นเจ้าแผ่นดินในตำหนักนี้ การที่เปิ่นหวางจะลงโทษสตรีที่บังอาจต่อปากต่อคำกับสามี... เรียกว่าใช้อำนาจบาทใหญ่อย่างนั้นหรือ" "หม่อมฉันไม่ได้ต่อปากต่อคำ หม่อมฉันแค่พูดความจริง!" เฟยอินเชิดหน้าขึ้นสู้สายตาอย่างไม่เกรงกลัว แม้หัวใจในอกจะเต้นรัวระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก เคมีที่พุ่งพล่านระหว่างคนทั้งคู่ในระยะประชิดนี้มันอันตรายเกินไป อันตรายเสียจนนางต้องรีบหาทางถอยร่น "ความจริงหรือ?" ชายหนุ่มแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกวาดมองใบงดงามที่แดงก่ำด้วยความโกรธขัดเคืองอย่างพินิจพิเคราะห์ "ดี... ในเมื่อเจ้าชอบพูดความจริงนัก เปิ่นหวางจะให้โอกาสเจ้าได้พูดความจริงให้หนำใจ" เขาก้าวถอยหลังโดยไม่ยอมปล่อยมือ ลากจูงร่างบางให้ก้าวตามมาจนถึงโต๊ะทรงอักษรตัวใหญ่กลางห้องหนังสือ ก่อนจะกดไหลอมนให้ทรุดกายลงนั่งบนเก้าอี้ไม้แกะสลักอย่างไม่เบามือนัก เฟยอินเบิกตากว้างเมื่อพบว่าตำแหน่งที่นางนั่งอยู่ คือเก้าอี้ทำงานประจำตัวของเขา! และที่แย่ไปกว่านั้น... หลี่จวินหรงกลับไม่ยอมเดินไปนั่งที่อื่น เขากลับก้าวเข้ามาประชิด ใช้แขนทั้งสองข้างท้าวลงกับพนักเก้าอี้ กักขังร่างของนางไว้ตรงกลาง ราวกับกรงข้องที่ไม่มีทางหนีรอด "ท่าน... ท่านจะทำอะไรอีก" เสียงหวานเริ่มสั่นพร่าเล็กน้อยเมื่อใบหน้าคมคายโน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน "ทำโทษอย่างไรเล่า" หลี่จวินหรงเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าแววตากลับระอุไปด้วยประกายบางอย่างที่ทำเอาเฟยอินหายใจไม่ทั่วท้อง "ในเมื่อเจ้าดื้อรั้น ไม่รู้จักเจียมตัว ปฏิเสธการปรนนิบัติในฐานะชายา... ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เจ้าจะต้องมานั่งทำงานที่นี่ คอยฝนหมึกและรินชาให้เปิ่นหวางทุกวัน จนกว่าจะหมดสำรับตำรากองนี้!" เขากวาดสายตาไปยังกองฎีกาและตำราโบราณที่ตั้งสูงท่วมหัวบนโต๊ะ เฟยอินถึงกับอ้าปากค้าง นี่มันไม่ใช่การลงโทษธรรมดา แต่มันคือการทรมานทางอ้อมชัดๆ! "หม่อมฉันไม่ใช่สาวใช้! ท่านไม่มีสิทธิ์มาสั่งให้หม่อมฉันทำเรื่องพวกนี้!" นางโต้กลับทันควัน ดวงตาดอกท้อฉายแวววาวโรจน์ด้วยความพายัพ "ไม่มีสิทธิ์?" หลี่จวินหรงหรี่ตาลงอันตราย ปลายนี้วแกร่งยื่นออกไปเกลี่ยปอยผมที่หลุดลุ่ยข้างแก้มเนียนอย่างถือวิสาสะ สัมผัสอุ่นร้อนนั้นทำให้เฟยอินสะท้านเฮือก "ทะเบียนสมรสอยู่ในมือเปิ่นหวาง เจ้าเป็นคนของเปิ่นหวางทั้งตัวและหัวใจ ไยจะไม่มีสิทธิ์... หรือว่าเจ้ากลัว?" "หม่อมฉันเนี่ยนะกลัว!" เฟยอินกระแทกเสียงปฏิเสธเสียงแข็ง ทั้งที่ในใจเต้นแรงผิดจังหวะ "หม่อมฉันแค่มองว่ามันเสียเวลาอันมีค่า! อนุหลิวผู้นั้นต่างหากที่ควรมาทำหน้าที่นี้ นางว่างงานและคอยแต่จะหาเรื่องใส่ตัวอยู่แล้วมิใช่หรือเพคะ ไยท่านไม่เรียกนางมาเล่า!" ทันทีที่ชื่อของหลิวซูเหม่ยหลุดออกจากปาก บรรยากาศรอบตัวก็ลดฮวบลงจนหนתเหน็บ อุณหภูมิในห้องหนังสือราวกับลดลงหลายองศาเซลเซียส รอยยิ้มเยาะบนริมฝีปากของหลี่จวินหรงหายวับไป เหลือเพียงใบหน้าบึ้งตึงที่แฝงไปด้วยความหึงหวงอันดุร้าย "เจ้ากล้าดียังไงถึงเอาตัวไปเปรียบเทียบกับนาง" น้ำเสียงของเขาเย็นเยียบจนน่ากลัว "หรือว่าเจ้าอยากให้เปิ่นหวางเรียกนางเข้ามาจริงๆ เพื่อที่เจ้าจะได้ไม่ต้องทำอะไรเลย... หืม?" เฟยอินชะงักไปครู่หนึ่ง นางเห็นประกายความไม่พอใจพาดผ่านนัยน์ตาคู่นั้น แม้ปากจะบอกว่าเกลียดชังนาง แต่วิธีการที่เขากักขังนางไว้ตรงนี้ กลับไม่มีทีท่าว่าจะยอมปล่อยให้ผู้หญิงคนอื่นเข้ามาใกล้เลยสักนิด ความคิดบางอย่างผุดขึ้นในหัว นางจึงแกล้งทำเป็นเชิดหน้าขึ้นท้าทาย "ถ้าท่านอ๋องทรงโปรดอนุหลิวมากกว่า ไยไม่ไปหาทางเรือนโน้นเล่าเพคะ จะมาเสียเวลากักขังหม่อมฉันไว้ทำไม หรือว่าท่านอ๋องทรงติดใจ... อุ๊บ!" คำพูดเย้าแหย่ถูกกลืนหายไปในลำคอทันที เมื่อริมฝีปากหนาทาบทับลงมาปิดกลีบปากอิ่มของนางอย่างไร้การเตือนล่วงหน้า! จูบนั้นไม่ใช่การสัมผัสที่อ่อนโยน แต่มันคือการลงทัณฑ์อันเร่าร้อนและดุดัน หลี่จวินหรงขยับริมฝีปากบดขยี้เรียวปากนุ่มตามอำเภอใจ มือหนาข้างหนึ่งเลื่อนขึ้นมาประคองท้ายทอยบังคับให้นางรับรสจูบนี้อย่างจำยอม เฟยอินเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง สมองขาวโพลนไปหมด นางพยายามทุบตีแผงอกเขาเพื่อประท้วง แต่แรงอันน้อยนิดนั้นกลับไม่ระคายเคืองร่างหนาเลยแม้แต่น้อย เนิ่นนานกว่าที่เขาจะยอมผละริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่ง ปล่อยให้หอบหายใจด้วยความเหนื่อยอ่อน นัยน์ตาคมกริบจ้องมองริมฝีปากบวมเจ่อของนางด้วยความพึงพอใจ ก่อนจะกระซิบเสียงพร่าชิดริมฝีปากที่ยังคงสั่นระริก "จำไว้... นี่คือบทลงโทษของคนปากเก่ง และถ้าเจ้ายังกล้าเอ่ยชื่อสตรีอื่นต่อหน้าเปิ่นหวางอีก... จูบครั้งต่อไป จะไม่ใช่แค่การลงทัณฑ์ธรรมดาแน่" เฟยอินหน้าแดงก่ำ ลามเลียไปถึงใบหูและลำคอ นางเม้มปากแน่นด้วยความเขินอายและคับแค้นใจในคราวเดียวกัน คนฉวยโอกาส! คนเอาแต่ใจ! "ท่านมัน..." นางยังไม่ทันได้ต่อว่าเขาประโยคใด ประตูห้องหนังสือไม้แกะสลักก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรงโดยไม่ได้รับอนุญาต เสียงฝีเท้าเร่งรีบพร้อมกับเสียงร้องระงมดังขึ้นขัดจังหวะทันที "ท่านอ๋องเพคะ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วเพคะ! อนุหลิว... อนุหลิวางยาพิษตัวเองในเรือนเพื่อเรียกร้องความสนใจจากท่านอ๋อง นางกำลังจะตายแล้วเพคะ!" ร่างของสาวใช้คนสนิทของหลิวซูเหม่ยพุ่งเข้ามาคุกเข่าลงกับพื้นด้วยความตื่นตระหนก ใบหน้าซีดเผือดหยาดน้ำตาไหลอาบแก้ม หลี่จวินหรงขมวดคิ้วมุ่นทันที ใบหน้าที่หล่อเหลากลับมาเย็นชาและดุดันดังเดิม เขาผละออกจากร่างของเฟยอินอย่างไม่รีบร้อน นัยน์ตาคมปลาดบมองไปที่สาวใช้ ก่อนจะตวัดกลับมามองจ้าวเฟยอินที่นั่งหายใจหอบอยู่บนเก้าอี้ของเขา เฟยอินสบตากับเขา หัวใจที่เคยเต้นรัวด้วยความเขินอายเมื่อครู่ กลับถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกเย็นเยียบและระแวดระวัง นี่มันแผนการ... หรือว่าเรื่องจริงกันแน่? "พาตัวเปิ่นหวางไปดูซิ ว่านางเล่นละครอะไรอีก" หลี่จวินหรงเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าก่อนที่เขาจะก้าวขาเดินออกไป มือเรียวของจ้าวเฟยอินกลับเอื้อมไปควชายเสื้อรบกวนเขาไว้เสียก่อน "ท่านอ๋อง..." นางเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา "ท่านจะไป... หรือจะอยู่ที่นี่กับหม่อมฉัน?" --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาฟินและอินไปกับความดื้อของพระชายานะคะ!