ห้ามใจไม่ไหว

กลิ่นอายกำยานหมื่นลี้ลอยวนอบอวลอยู่ในห้องทรงอักษรที่เงียบงัด จนแทบจะได้ยินเสียงจังหวะหัวใจที่เต้นโครมครามแข่งกับสายฝนที่โปรยปรายกระหน่ำอยู่ด้านนอก "เจ้ากล้าดียังไงถึงขัดคำสั่งข้า" น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ หลี่จวินหรงก้าวเข้ามาประชิดตัวจนจ้าวเฟยอินแทบจะถอยหลังชนเข้ากับชั้นตำรา Ruyi ที่ตั้งตระหง่านอยู่ด้านหลัง ดวงตาคมกริบดั่งพญาเหยี่ยวคู่นั้นกวาดมองนางตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าด้วยความไม่พอใจระคนความปรารถนาที่ซ่อนเร้นอย่างแนบเนียน จ้าวเฟยอินเชิดหน้าขึ้นอย่างไม่เกรงกลัว แม้แผ่นหลังจะแนบชิดกับไม้เย็นเฉียบ แต่นางหาได้ถอยหนีความกดดันนั้นไม่ ปลายนิ้วเรียวเล็กกำชายเสื้อแขนยาวของตนเองแน่นเพื่อสะกดกลั้นความสั่นไหวในอก "หม่อมฉันเพียงแต่ทำในสิ่งที่ท่านอ๋องทรงมองข้าม... หรือว่าการที่หม่อมฉันช่วยปกป้องเรือนหลังให้สงบสุขจากอนุหลิว เป็นความผิดมหันต์ในสายตาพระองค์กันเพคะ" นางย้อนถาม เสียงใสไพเราะแต่เฉียบคมดั่งอาวุธเคลือบยาพิษ หลี่จวินหรงแค่นหัวเราะในลำคอ ร่างสูงใหญ่โน้มตัวลงมาใช้มือข้างหนึ่งยันชั้นตำราไว้เหนือศีรษะของนาง เป็นการกักขังเรือนร่างบอบบางให้อยู่ในอาณัติของเขาโดยสมบูรณ์ กลิ่นกายบุรุษหนุ่มและไอร้อนที่แผ่ออกมาจากตัวเขาลอยเข้ามาปะทะจนลมหายใจของจ้าวเฟยอินสะดุด "เจ้าช่างปากเก่งขึ้นทุกวัน จ้าวเฟยอิน... อย่าคิดว่าการที่เจ้าจัดการนังซูเหม่ยได้ แล้วข้าจะปล่อยเจ้าไปตามอำเภอใจ" "หม่อมฉันไม่เคยคิดว่าตัวเองมีอภิสิทธิ์เหนือใคร แต่หม่อมฉันก็ไม่ใช่เบี้ยล่างให้ผู้ใดมาเหยียบย่ำศักดิ์ศรีเช่นกันเพคะ!" นางสวนกลับทันควัน ดวงตากลมโตจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่คมของเขาอย่างไร้ความหวาดหวั่น ความดื้อรั้นที่ฉายชัดอยู่ในแววตานั้นกลับทำให้หัวใจของท่านอ๋องผู้เยือกเย็นกระตุกวูบ หลี่จวินหรงไม่เคยเจอสตรีใดกล้าต่อปากต่อคำกับเขาด้วยท่าทีเย่อหยิ่งทระงนตนเช่นนี้ ยิ่งนางพยายามผลักไส เขากลับยิ่งอยากเข้าใกล้ ยิ่งนางทำตัวพยศ เขากลับยิ่งอยากปราบให้จำนนต่อหัวใจ บรรยากาศรอบตัวราวกับมีประกายไฟประทุขึ้นเงียบๆ ความใกล้ชิดทำให้ทั้งคู่ได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกันที่เริ่มติดขัด ดวงตาของหลี่จวินหรงเลื่อนต่ำลงมองริมฝีปากอิ่มสีชาดที่กำลังขยับเถียงเขาอย่างไม่ลดละ ความรู้สึกบางอย่างที่สะกดกลั้นมานานเริ่มปะทุขึ้นจนยากจะควบคุม "ถ้าเช่นนั้น... ข้าควรลงโทษความปากเก่งของเจ้าอย่างไรดีเล่า" เสียงกระซิบพร่าต่ำดังชิดริมใบหูขาวผ่อง ทำเอาขนลุกซู่ไปทั้งร่าง จ้าวเฟยอินสะท้านเฮือกเมื่อปลายนิ้วอุ่นจัดของเขาเอื้อมมาแตะที่ปลายคางมนแล้วบังคับให้เงยหน้าขึ้นรับสัมผัส หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก นางพยายามจะเบือนหน้าหนี แต่เรียวแขนแกร่งอีกข้างกลับโอบกระชับเอวบางเข้ามาแนบชิดอย่างไร้ช่องว่าง "ปล่อยนะเพคะ..." เสียงของนางเบาหวิวลงอย่างเห็นได้ชัด ความมั่นใจทั้งหมดเริ่มสลายหายไปเมื่อเผชิญหน้ากับความเร่าร้อนที่จู่โจมอย่างกะทันหัน "ข้าบอกตั้งแต่เมื่อไหร่ว่าจะปล่อย" หลี่จวินหรงโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน สติสัมปชัญญะของจ้าวเฟยอินหลุดลอยไปชั่วขณะเมื่อเงยหน้าขึ้นสบเข้ากับดวงตาที่เต็มไปด้วยความลึกซึ้งและร้อนแรงจนน่ากลัวของเขา จังหวะเวลานั้นหยุดนิ่ง ราวกับโลกทั้งใบเหลือเพียงแค่คนสองคน ลมหายใจอุ่นร้อนผสานเข้าหากันในระยะประชิด ความสั่นคลอนในหัวใจของหญิงสาวเด่นชัดจนปิดไม่มิด ขณะที่ริมฝีปากหยักของเขากำลังเคลื่อนเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ... ปัง! เสียงประตูด้านนอกถูกผลักเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับเสียงร้องตื่นตระหนกของหลิวซูเหม่ยที่ดังแทรกเข้ามาในความเงียบ "ท่านอ๋องเพคะ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วเพคะ!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาฟินจิกหมอนด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!