อุบายของอนุซูเหม่ย

“ท่านอ๋องเพคะ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วเพคะ!” เสียงร้องระคนตื่นตระหนกของหลิวซูเหม่ยแหลมสูงจนบาดแก้วหู ร่างระหงในชุดผ้าไหมปักลายดอกโบตั๋นสีชมพูอ่อนพุ่งพรวดเข้ามาในห้องนอนใหญ่โดยไม่รอให้บ่าวไพร่ขานรับ ประตูไม้แกะสลักถูกผลักจนกระแทกผนังเสียงดังโครม สะท้อนความร้อนรนที่เจ้าตัวจงใจแสดงออกมาอย่างเต็มที่เพื่อทำลายช่วงเวลาความเป็นส่วนตัวของคนทั้งคู่ จ้าวเฟยอินที่กำลังถูกร่างสูงใหญ่ของหลี่จวินหรงตรึงไว้ชิดผนังห้องนอน ชะงักกึกทันที ดวงตากลมโตไหววูบก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นประกายเย็นชา นางไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกหรือรีบร้อนผลักอีกฝ่ายออกเหมือนสตรีทั่วไป ตรงกันข้าม เฟยอินกลับลอบยิ้มมุมปากเล็กน้อยอย่างรู้ทันเกม “ดูท่าทางอนุซูเหม่ยจะร้อนใจยิ่งกว่าไฟลนทานเสียอีกนะคะท่านอ๋อง เกรงว่าเรื่องใหญ่ที่ว่า คงไม่ใช่เรื่องของจวนอ๋อง... แต่เป็นเรื่องที่นาง ‘จงใจ’ ทำให้มันใหญ่โตเสียมากกว่ากระมัง” เฟยอินกระซิบเสียงแผ่วเบa ดวงตาคู่คมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาดำสนิทของบุรุษร่างสูงที่ยังคงทาบทับอยู่เหนือร่างนาง หลี่จวินหรงไม่แม้แต่จะชายตากลัับไปมองผู้มาเยือน ใบหน้าหล่อเหลาคมคายบึ้งตึงขึ้นทันที ความหงุดหงิดฉายชัดผ่านสันกรามที่ขบเข้าหากันแน่น ดวงตาคมกริบกวาดมองหญิงสาวในอ้อมแขนที่ยังคงมีใจฮึกเหิมต่อปากต่อคำกับเขาได้ในสถานการณ์เช่นนี้ ก่อนที่เขาจะค่อยๆ ผละร่างออกอย่างไม่สบอารมณ์นัก พร้อมกับปัดชายเสื้อซatyอย่างรำคาญใจ “เข้ามาโดยไม่ได้รับอนุญาต เจ้ายังมีกฎเกณฑ์ของจวนอ๋องหลงเหลืออยู่บ้างหรือไม่!” เสียงทุ้มต่ำตวาดกร้าว ความเย็นชาแผ่ซ่านไปทั่วห้องจนหลิวซูเหม่ยที่กำลังวิ่งเข้ามาถึงกับชะงักกึก คุกเข่าลงกับพื้นด้วยความหวาดกลัวทันที “ท่านอ๋อง... หม่อมฉันมิได้ ะ... มิได้ตั้งใจจะล่วงเกินเพคะ! แต่ว่าเรื่องนี้... เรื่องนี้มันเกี่ยวกับความปลอดภัยของท่านอ๋องและชื่อเสียงของจวนเรานะเพคะ!” หลิวซูเหม่ยบีบน้ำตาอย่างรวดเร็ว ใบหน้างามฉายแววตื่นตระหนกและหวาดผวาอย่างสมบทบาท นางช้อนสายตาขึ้นมองหลี่จวินหรงด้วยความน่าสงสาร ก่อนจะเหลือบหางตามามองจ้าวเฟยอินที่ยืนกอดอกมองนางด้วยรอยยิ้มเยาะ เฟยอินเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ขยับกายจัดอาภรณ์ของตนให้เรียบร้อยอย่างไม่เร่งรีบ ท่าทีสุขุมนุ่มลึกของนางตัดกับความลนลานของหลิวซูเหม่ยอย่างสิ้นเชิง “อุบายตื้นเขินเพียงนี้... เจ้าไม่กลัวว่าน้ำตาปลอมๆ นั่นจะเลอะเครื่องประดับราคาแพงบนหน้าผากเจ้าหรืออย่างไรกันคะ อนุซูเหม่ย” “เจ้า! จ้าวเฟยอิน เจ้ากล้าดียังไงมากล่าวหาหม่อมฉัน!” หลิวซูเหม่ยหันขวับมาแหวใส่ลืมตัว ก่อนจะรีบหันกลับไปโขกศีรษะกับพื้นห้องเสียงดัง ‘ตุบ’ เมื่อเห็นสายตาดุร้ายดั่งพญาอินทรีของหลี่จวินหรงตวัดกลับมามอง “ท่านอ๋องโปรดให้ความเป็นธรรมด้วยเพคะ! หม่อมฉัน... หม่อมฉันบังเอิญไปพบห่อผ้าที่ซ่อนอยู่ใต้เรือนพักของชายาเฟยอิน เมื่อเปิดออกดูถึงได้รู้ว่า... ข้างในนั้นมีตุ๊กตาอาคมเขียนชื่อและวันเดือนปีเกิดของท่านอ๋อง พร้อมกับเข็มเงินปักอยู่เต็มตัวเพคะ!” สิ้นคำพูดนั้น บรรยากาศภายในห้องนอนใหญ่ก็ดิ่งวูบลงสู่จุดเยือกแข็งทันที หลี่จวินหรงหันขวับกลับมามองจ้าวเฟยอิน ดวงตาคมกริบฉายแวววับด้วยประกายอันตราย ไสยศาสตร์และการทำคุณไสยมนต์ดำเป็นเรื่องต้องห้ามเด็ดขาดในราชสำนัก และมีโทษถึงประหารชีวิต การที่จู่ๆ มีคนพบของต้องสาปเช่นนี้ในเขตเรือนพักของชายาเอก ย่อมไม่ใช่เรื่องบังเอิญอย่างแน่นอน เฟยอินหุบยิ้มทันที หัวใจกระตุกวูบไปชั่วขณะ นางรู้ทันทีว่านี่คือ ‘อุบาย’ ที่ถูกวางแผนไว้อย่างรัดกุมเพื่อกำจัดนางให้พ้นทาง แต่ในเมื่อนางไม่ใช่จ้าวเฟยอินคนอ่อนแอผู้ยอมให้ใครรังแก มีหรือที่นางจะก้มหัวรับเคราะห์กรรมที่คนอื่นสาดโคลนใส่! “ตุ๊กตาอาคมงั้นหรือคะ?” เฟยอินทวนคำ น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงด้วยความเยือกเย็น นางก้าวเท้าเดินเข้าไปใกล้หลิวซูเหม่ยช้าๆ ราวกับพญาเสือสาวที่กำลังย่างสามขุมเข้าหาเหยื่อ “ช่างบังเอิญเสียจริงนะคะอนุซูเหม่ย ที่ห่อผ้าอัปมงคลนั่นไปซ่อนอยู่ใต้เรือนของข้า... ทั้งๆ ที่ตลอดหลายวันมานี้ ข้าแทบไม่ได้ก้าวเท้าออกจากเรือนใหญ่ด้วยซ้ำ ใครกันหนอช่างมีฝีมือย้ายของชิ้นใหญ่เช่นนั้นไปไว้ใต้จมูกข้าได้โดยที่บ่าวไพร่ไม่เห็น หรือว่า... เจ้ามีตาสابعมองทะลุกำแพงได้กันแน่?” “ขะ... ข้าไม่ได้ทำนะ! บ่าวไพร่ในเรือนของเจ้าต่างหากที่มารายงานข้า เพราะพวกเขากลัวความผิดหากปล่อยไว้!” หลิวซูเหม่ยแก้ตัวเสียงสั่น แต่แววตากลับไหวระริกอย่างมีพิรุธ “บ่าวไพร่คนไหนกันคะ? พาตัวมาให้ข้าซักถามต่อหน้าท่านอ๋องเดี๋ยวนี้สิคะ” เฟยอินแย้มยิ้มหวานหยด แต่แววตาคู่นั้นกลับคมกริบราวกับใบมีด “หรือว่า... บ่าวไพร่คนนั้นเป็นคนของเจ้าที่เจ้าส่งไป ‘วางงาน’ เอาไว้ตั้งแต่แรกกันแน่!” “บังج! เจ้ากล้ากล่าวหาข้าหรือท่านอ๋องเพคะ ดูนางสิเพคะ นางทั้งปากกล้าและไม่สำนึกผิด ยังกล้าใส่ร้ายหม่อมฉันกลับอีก!” หลิวซูเหม่ยร้องไห้โฮโถมตัวเข้าเกาะชายเสื้อของหลี่จวินหรงหวังจะให้เขาช่วยปกป้อง หลี่จวินหรงก้มมองหญิงสาวที่กำลังซบหน้าสะอื้นไห้อยู่ที่พื้น ก่อนจะเหลือบสายตากลับมามองภรรยาเอกที่ยืนเชิดหน้าสู้สายตาเขาอย่างไม่เกรงกลัว ท่าทีนิ่งสงบและไร้ความหวาดกลัวของจ้าวเฟยอินทำให้เขาแปลกใจระคนนับถือ นางไม่เคยร้องไห้ฟูมฟาย ไม่เคยอ้อนวอนขอความเห็นใจ มีแต่ความพยศและวาจาเชือดเฉือนที่ทำให้หัวใจของเขาเต้นแรงทุกครั้ง “ลุกขึ้น” หลี่จวินหรงเอ่ยเสียงเรียบ สะบัดชายเสื้อออกจากการเกาะกุมของหลิวซูเหม่ยอย่างไร้เยื่อใย ทำให้อนุสาวซูเหม่ยหน้าเสียไปถนัดใจ “ท่านอ๋อง...” “เรื่องนี้จริงเท็จประการใด ข้าจะเป็นคนตัดสินเอง” หลี่จวินหรงก้าวเข้าไปประชิดตัวจ้าวเฟยอิน กลิ่นกายหอมกรุ่นเฉพาะตัวของนางลอยเข้าแตะจมูก ปลุกเร้าความรู้สึกบางอย่างในใจเขา “ส่วนเจ้า... จ้าวเฟยอิน หากหลักฐานชี้ชัดว่าเจ้าทำจริง เจ้าคิดว่าข้าควรจะจัดการกับเจ้าอย่างไรดี?” เฟยอินเงยหน้าขึ้นสบตาเขา รอยยิ้มท้าทายปรากฏขึ้นที่มุมปาก นางไม่ถอยหลังหนีแม้แต่นินทาเดียว กลับจงใจขยับเข้าไปใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน “ถ้าท่านอ๋อง ‘โง่เขลา’ เชื่อคำพูดของสตรีตลบแตลงผู้นี้... ก็เชิญประหารข้าเสียเถอะค่ะ! แต่ถ้าข้าพิสูจน์ได้ว่านี่คือแผนการสกปรก... คนที่ต้องชดใช้ จะไม่ใช่แค่ตัวการที่กุเรื่องขึ้นมา... แต่ท่านอ๋องจะต้อง ‘ง้อ’ ข้าด้วยวิธีที่ทำให้ข้าพอใจที่สุดด้วย... ท่านกล้าเดิมพันกับข้าหรือไม่เพคะ?” หลี่จวินหรงชะงักไปกับความกล้าหาญและข้อเสนอที่เย้ายวนใจของนาง นัยน์ตาคมเข้มลุกโชนด้วยเปลวเพลิงแห่งความปรารถนาและทيทาย เขากำลังจะเอ่ยปากตอบรับคำท้านั้น ทว่า... “ท่านอ๋องเพคะ! บ่าว... บ่าวพบหลักฐานชิ้นสำคัญอีกอย่างแล้วเพคะ!” เสียงตะโกนพร้อมกับร่างของสาวใช้คนสนิทของหลิวซูเหม่ยที่วิ่งหน้าตาตื่นถือกล่องไม้ใบเล็กเข้ามาในห้อง ทำให้ทั้งคู่ต้องผละออกจากกันอย่างเสียดาย สาวใช้คนนั้นคุกเข่าลงตัวสั่นเทา ยื่นกล่องไม้ให้หลี่จวินหรงด้วยมือที่สั่นระริก “บ่าว... บ่าวพบคองคำตลับนี้ในสำรับยาของชายาเฟยอินเพคะ! มันคือ... ยาพิษชนิดเดียวกับที่ใช้ลอบปลิดชีพพระชายารองในอดีตเพคะ!” จ้าวเฟยอินหรี่ตามองกล่องไม้ในมือของหลี่จวินหรงทันที หัวใจกระตุกวาบเมื่อตระหนักว่าเกมนี้... อนุซูเหม่ยไม่ได้มาเล่นๆ แต่นางตั้งใจจะเอาชีวิตนางให้พ้นทางในคืนนี้ให้จงได้! ติดตามตอนต่อไปก่อนใครได้ที่ readAwrite นะคะ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่สนับสนุน "เสี่ยวเถาฮวา" เสมอมาค่ะ!