ข้าปกป้องเจ้าเอง

กลิ่นหอมหวานอันเป็นพิษจากกำยานในกล่องไม้แกะสลักลอยอวลอยู่ปลายจมูก ทว่าสิ่งที่บาดลึกยิ่งกว่าความตายคือรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมบนริมฝีปากของอนุซูเหม่ย หลิวซูเหม่ยขยับเข้าใกล้เรือนร่างระหงของจ้าวเฟยอินทีละก้าว ยามเมื่อปลายนิ้วเรียวยาวเอื้อมมาหมายจะบังคับให้หญิงสาวดื่มยาพิษที่ซ่อนอยู่ในถ้วยกระเบื้องเคลือบ จ้าวเฟยอินกลับไม่ถอยหลังหนีแม้แต่ครึ่งก้าว นัยน์ตาดอกท้อคู่สวยหรี่ลงอย่างอันตราย สมองของนางหมุนวนรวดเร็วยิ่งกว่ากระแสลมพายุ เกมนี้อนุซูเหม่ยไม่ได้เพียงแค่ต้องการกำจัดนางให้พ้นทาง... แต่หล่อนต้องการใช้ความตายของนางเป็นเครื่องสังเวยเพื่อสร้างความดีความชอบต่อหน้าท่านอ๋อง! "ดื่มเสียเถอะพี่หญิง... ถือว่าข้าเมตตาช่วยให้ท่านไม่ต้องทนทรมานกับความอัปยศที่กำลังจะตามมา" เสียงหวานหยดย้อยที่เคลือบยาพิษดังขึ้นข้างใบหู พร้อมกับแรงบีบที่ต้นแขนของซูเหม่ยที่พยายามฝืนบังคับให้เฟยอินอ้าปาก "เมตตาหรือ? ของต่ำทรามเช่นเจ้าใช้คำนี้เป็นด้วยหรือ อนุซูเหม่ย" จ้าวเฟยอินเค้นเสียงหัวเราะในลำคอ นัยน์ตาวาววับด้วยประกายความดื้อรั้นที่ไม่เคยลดทอนลงแม้ในยามคับขัน นางสะบัดแขนหลุดจากการจับกุมอย่างรวดเร็ว พร้อมกับใช้ปลายนิ้วเรียวปัดถ้วยกระเบื้องในมืออีกฝ่ายจนแตกกระจาย เสียงเพชรพลอยและกระเบื้องเคลือบแตกดังเพล้ง! น้ำยาสีม่วงเข้มไหลนองลงบนพื้นเรือนไม้ ส่งกลิ่นฉุนรุนแรงจนน่าสะอิดสะเอียน "เจ้า! นังสารเลว กล้าดียังไงถึงทำลายของข้า!" ซูเหม่ยกรีดร้องด้วยความโกรธเกรี้ยว หน้าตาที่เคยงดงามบิดเบี้ยวจนแทบดูไม่ได้ นางเงื้อมมือขึ้นหมายจะตบหน้าอีกฝ่ายให้หายแค้น จ้าวเฟยอินเตรียมจะเอี้ยวตัวหลบและสวนกลับด้วยฝ่ามืออย่างสาส姆 ทว่า... วินาทีที่ฝ่ามือนั้นกำลังจะเหวี่ยงเข้ามา อากาศรอบกายกลับพลันเย็นเยียบลงอย่างฉับพลัน ราวกับอุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลงจนติดลบ เสียงฝีเท้าหนักแน่นมั่นคงก้าวเข้ามาหยุดอยู่ที่หน้าประตูเรือน ร่างสูงสง่าในอาภรณ์สีดำสนิทปักลายมังกรดิ้นเงินปรากฏขึ้นราวกับเทพเจ้าแห่งความตาย หลี่จวินหรงยืนตระหง่านอยู่ที่นั่น ดวงตาคมกริบดั่งเหยี่ยวทอดมองเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยรังสีอำมหิตที่แผ่พุ่งออกมารอบตัวจนทุกคนในห้องต้องหยุดหายใจ "พวกเจ้า... กำลังทำอะไรกันอยู่?" น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่เย็นเยียบจนกระดูกสันหลังวาบตกลงมาทีละนิด หลี่จวินหรงไม่ได้ตะโกน ทว่าอำนาจกดดันมหาศาลกลับทำให้ทุกคนทรุดตัวลงคุกเข่าด้วยความหวาดกลัวทันที อนุซูเหม่ยเปลี่ยนสีหน้าเป็นตื่นตระหนกในพริบตา น้ำตาคลอเบ้าอย่างน่าสงสารราวกับนางเป็นฝ่ายถูกรังแกเสียเอง "ท่านอ๋อง... หม่อมฉันถูกใส่ร้ายเพคะ!" ซูเหม่ยรีบคลานเข้าไปหาชายหนุ่ม ควชายชายเสื้อรบกวนพร้อมกับสะอื้นไห้ "นัง... พี่หญิงเฟยอินนางริษยาหม่อมฉัน นางไม่เพียงแต่ไม่ยอมรับความหวังดี แต่นางยังทำลายข้าวของและพยายามจะทำร้ายหม่อมฉันก่อนนะเพคะ ท่านอ๋องต้องให้ความเป็นธรรมแก่หม่อมฉันด้วย!" จ้าวเฟยอินลอบเบ้ปากด้วยความหมั่นไส้จนแทบจะกลอกตาขึ้นฟ้า อนุผู้นี้มีความสามารถในการแสดงละครตบตาคนเก่งเสียยิ่งกว่างิ้วหลวง เสียดายที่นางเกิดมาผิดยุค ไม่อย่างนั้นคงคว้าถ้วยรางวัลนักแสดงนำยอดเยี่ยมไปครองนานแล้ว เฟยอินเชิดหน้าขึ้น เลิกคิ้วมองร่างสูงของท่านอ๋องที่ยังคงยืนนิ่งสนิท นางไม่คิดจะเอ่ยปากแก้ตัวน้ำเน่าเช่นนั้น เพราะรู้ดีว่าคนอย่างหลี่จวินหรงหากไร้ซึ่งปัญญาแยกแยะความจริง เขาก็คงไม่สมควรนั่งอยู่ในตำแหน่งท่านอ๋องผู้ทรงอำนาจ หลี่จวินหรงกวาดสายตาคมกริบจากร่างที่สั่นเทาด้วยความเสแสร้งของซูเหม่ย ไปยังเศษกระเบื้องแตกบนพื้น และหยุดนิ่งอยู่ที่ใบหน้าหวานดื้อรั้นของจ้าวเฟยอินที่ไม่มีร่องรอยของความหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย มีเพียงประกายความท้าทายในดวงตาดอกทู่นั้นที่กำลังจ้องตอบเขากลับมาอย่างไม่เกรงกลัว หัวใจของท่านอ๋องกระตุกวูบอย่างแรง ความโกรธเกรี้ยวที่แล่นพล่านเมื่อครู่เปลี่ยนทิศทางไปในพริบตา เมื่อเขาสังเกตเห็นรอยแดงจางๆ ที่ข้อมือเรียวของหญิงสาว... นางถูกทำร้ายก่อนจริงๆ "ซูเหม่ย..." เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นเรียบเรื่อย แต่กลับทำให้คนที่กำลังร้องไห้ฟูมฟายสะดุ้งเฮือก "เจ้าบอกว่านางทำร้ายเจ้า?" "เพคะ! นาง... นางใจคอโหดเหี้ยมยิ่งนัก" ซูเหม่ยรีบพยักหน้ารัวๆ "แต่เท่าที่ตาข้าเห็น..." หลี่จวินหรงก้าวเท้าเข้ามาใกล้ทีละก้าว แรงกดดันมหาศาลบีบให้ซูเหม่ยต้องหมอบกราบลงกับพื้น "คนที่คุกคามผู้อื่น และบังคับให้คนดื่มของเหลวแปลกปลอม... ดูเหมือนจะเป็นเจ้ามากกว่านะ" "ทะ... ท่านอ๋อง หม่อมฉันไม่กล้า! หม่อมฉันเพียงแค่..." ซูเหม่ยหน้าซีดเผือด ละล่ำละลักแก้ตัวไม่ออก "เจ้ากล้าดียังไง ถึงกล้าเข้ามาวุ่นวายในเรือนของชายาข้า" หลี่จวินหรงเน้นย้ำคำว่า 'ชายาข้า' ทีละคำอย่างชัดถ้อยชัดคำ ดวงตาคมกริบกวาดมองอนุภรรยาด้วยความรังเกียจเดียดฉันท์ "รนหาที่ตายนักใช่ไหม?" จ้าวเฟยอินชะงักไปเล็กน้อยยามที่ได้ยินคำว่า 'ชายาข้า' จากปากของคนปากร้าย นางหรี่ตามองเขาอย่างระแวงระวัง ไม่รู้ว่าตาบ้านี่นึกครึ้มอกครึ้มใจอะไร ถึงได้ยอมออกหน้าปกป้องนางต่อหน้าอนุคนโปรดของตัวเองเสียได้ "ท่านอ๋องจะลงโทษนางอย่างไรก็เชิญตามสบายเพคะ หม่อมฉันเหนื่อยแล้ว และไม่ต้องการเห็นหน้าสุนัขรับใช้ที่เห่าหอนไม่เลือกที่ในเรือนของตัวเองอีก" เฟยอินเชิดหน้าพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความหวาดหวั่น ก่อนจะหมุนตัวเตรียมเดินกลับเข้าไปด้านในห้อง "จ้าวเฟยอิน!" หลี่จวินหรงขมวดคิ้วมุ่นทันทีเมื่อเห็นท่าทีเย่อหยิ่งไม่แยแสของนาง ปากเก่งไม่ยอมใครเช่นนี้... ให้ตายเถอะ ช่างน่าหยิกนัก! เขาสบถในใจอย่างหงุดหงิด ก่อนจะก้าวฉับๆ เข้าไปคว้าข้อมือเรียวของนางไว้ไม่ให้เดินหนี แรงดึงนั้นทำให้ร่างบางเซถลาเข้าไปปะทะกับแผงอกกว้างของเขาอย่างจัง กลิ่นอายบุรุษเฉพาะตัวผสมผสานกับกลิ่นไม้จันทน์หอมกรุ่นโชยเข้าแตะจมูกจนเฟยอินต้องสูดลมหายใจเข้าลึกๆ "ปล่อยนะท่านอ๋อง! ข้าบอกว่าข้าจะไปพักผ่อน" เฟยอินเงยหน้าขึ้นต่อว่าเขาทันที ดวงตากลมโตฉายแววขุ่นเคือง รlศมีดื้อรั้นพุ่งชนเข้ากับสายตาคมดุของเขาอย่างไม่มีใครยอมใคร "พักผ่อนงั้นรึ?" หลี่จวินหรงโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน ลลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดริมฝีปากอิ่มของนางอย่างจงใจ "เกือบถูกคนวางยาพิษตายคาเรือนอยู่รอมร่อ ยังจะมีหน้ามาทำเป็นเก่งกล้าไม่ยอมใครอีกหรือ หืม... เจ้ามันโง่เขลาหรือรนหาที่ตายกันแน่?" "ข้าจะตายหรือรอด มันก็เรื่องของข้า ไม่หนักหัวท่านอ๋องหรอกค่ะ!" เฟยอินสวนกลับทันควันอย่างเจ็บแสบ ไม่ยอมอ่อนข้อให้แม้แต่นิด "เรื่องของเจ้า?" หลี่จวินหรงแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมเข้มลึกล้ำราวกับห้วงมหาสมุทรที่ยากจะหยั่งถึง มือหนาเอื้อมไปเกลี่ยปอยผมที่หลุดลุ่ยข้างแก้มเนียนอย่างแผ่วเบา สัมผัสที่อ่อนโยนขัดกับวาจาร้ายกาจโดยสิ้นเชิง "จำใส่สมองอันน้อยนิดของเจ้าไว้... ในจวนอ๋องแห่งนี้ ไม่มีใครหน้าไหนกล้าแตะต้องคนของข้า แม้กระทั่งตัวเจ้าเอง... ก็ไม่มีสิทธิ์ทำร้ายตัวเองเด็ดขาด เข้าใจไหม?" หัวใจของจ้าวเฟยอินกระตุกวูบอย่างรุนแรง คำพูดเผด็จการแต่แฝงไปด้วยความห่วงใยระคนหงุดหงิดนั้นทำเอาสติของนางกระเจิงไปชั่วขณะ นางเงยหน้าสบตากับเขา หมายจะเอάวาจาเผ็ดร้อนตอกกลับไปให้สมอยาก ทว่า... ทันทีที่สบเข้ากับดวงตาคู่คมที่ฉายแววคลั่งรักอย่างปิดไม่มิด คำพูดทั้งหมดก็พลันติดอยู่ที่ลำกอ ในจังหวะที่หัวใจกำลังเต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะ สายตากลับเหลือบไปเห็นเงาร่างคุ้นเคยสายหนึ่งที่ยืนอยู่ตรงมุมมืดนอกหน้าต่าง ประกายแสงสะท้อนจากคมดาบวับวาบขึ้นพร้อมกับเสียงกระซิบแผ่วเบาที่ดังลอดเข้ามาในโสตประสาท— "ท่านอ๋องระวัง... ตัวจริงมาแล้ว!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาจิกหมอนและฟินไปด้วยกันนะคะ เจอกันตอนหน้าค่ะ!