แผลที่หัวใจ

“ถ้าคิดจะมาเพื่อตบหน้าข้าแทน ‘ตัวจริง’ ของท่าน ก็เชิญลงมือได้เลยค่ะท่านอ๋อง แต่อย่าหวังว่าข้าจะยืนเฉยให้ตบเหมือนอนุภรรยาไร้สมองพวกนั้น” เสียงของจ้าวเฟยอินดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในห้องอักษร กลิ่นกำยานไม้จันทน์ที่เคยให้ความรู้สึกผ่อนคลาย บัดนี้กลับอบอวลไปด้วยไอความกดดันที่แผ่ออกมาจากร่างสูงใหญ่ของหลี่จวินหรง เขานิ่งไปนาน แววตาคมกริบดั่งใบมีดที่เคยใช้พิฆาตศัตรูในสนามรบ บัดนี้กลับสั่นไหววูบหนึ่งเมื่อสบเข้ากับดวงตากลมโตที่จ้องมองมาอย่างไม่เกรงกลัว มือหนาที่กำจอกสุราแน่นจนเส้นเลือดปูดโปนสั่นระริก ก่อนที่เขาจะปัดจอกสุราทิ้งจนแตกกระจายบนพื้นหินอ่อน เสียงเพล้งดังสนั่นหวั่นไหว แต่ทว่า... มันกลับกลบเสียงลมหายใจที่ขัดจังหวะของชายหนุ่มไม่ได้ “เจ้า... กล้าดียังไงถึงพูดถึงนางด้วยน้ำเสียงดูหมิ่นเช่นนั้น” เสียงของเขาแหบพร่าผิดปกติ ไม่ใช่ความเกรี้ยวกราดอย่างที่ควรจะเป็น แต่มันกลับมีความร้าวรานที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากแห่งอำนาจ เฟยอินก้าวเข้าไปใกล้ ลืมความระแวงเรื่อง ‘ตัวจริง’ ที่เพิ่งก้าวเข้าสู่ตำหนักไปชั่วขณะ นางเห็นแววตาที่เจ็บปวดนั้นชัดเจน ท่านอ๋องผู้สูงศักดิ์ที่ใครๆ ต่างเกรงกลัว บัดนี้ดูเหมือนเด็กชายที่กำลังหลงทางอยู่ในพายุฝน “นางไม่ได้สำคัญกับข้าเท่ากับตัวของท่านเองหรอกค่ะ” เฟยอินลดโทนเสียงลงอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน นางเอื้อมมือไปคว้าข้อมือที่สั่นเทาของเขาไว้ “ท่านก็น่าจะรู้ว่าสิ่งที่ท่านกำลังแบกรับอยู่ มันหนักเกินกว่าที่ใจดวงเดียวจะรับไหว อย่าได้ฝืนแสร้งทำเป็นแข็งกร้าวกับข้าเลยค่ะ เพราะข้าไม่ใช่ศัตรูของท่าน” หลี่จวินหรงกระชากแขนกลับเหมือนถูกไฟลวก เขาทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ไม้แกะสลักราวกับไร้เรี่ยวแรง ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยเรียบเฉยบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวดจากบาดแผลในใจที่ไม่มีใครมองเห็น “เจ้าไม่เข้าใจหรอกเฟยอิน... อดีตที่ตามหลอกหลอน ความผิดบาปที่ข้าก่อไว้เพื่อรักษาบัลลังก์นี้ไว้ให้ผู้ที่ข้าเคยรัก นางกลับมาเพื่อทวงคืนทุกอย่าง... แม้กระทั่ง ‘หัวใจ’ ที่ข้าไม่ควรมีตั้งแต่แรก” เฟยอินนิ่งอึ้ง คำสารภาพนั้นเหมือนค้อนที่ทุบลงบนอกนาง ความสัมพันธ์ของพวกเขาที่กำลังก่อตัวขึ้นเหมือนจะพังทลายลงในพริบตา ความรู้สึกเจ็บจี๊ดที่แล่นพล่านในใจทำให้นางรู้ตัวในวินาทีนั้นว่า ตนเองเริ่มถลำลึกเกินกว่าที่คิดไว้เสียแล้ว “ท่านอ๋อง... หากความรักที่ท่านมีต่อนางคือสิ่งที่ฉุดรั้งให้ท่านเป็นทุกข์ขนาดนี้ ทำไมไม่ลองปล่อยวางดูบ้างคะ? โลกนี้ไม่ได้มีเพียงสิ่งที่ท่านสูญเสียไป แต่ยังมีสิ่งที่ท่านกำลังจะได้รับ... ถ้าท่านเพียงแค่ยอมเปิดใจมองคนที่อยู่ตรงหน้า” หลี่จวินหรงเงยหน้าขึ้นมองนาง ดวงตาคู่นั้นแดงก่ำและเปี่ยมไปด้วยความโหยหาที่ยากจะบรรยาย เขาดึงตัวนางเข้าไปกอดแนบอก ความอบอุ่นจากร่างกายของเขาส่งผ่านไปยังนาง ทว่ามันกลับเต็มไปด้วยความสับสนและหวาดกลัว “ข้ากลัว... กลัวว่าหากข้ายอมรับว่าข้ามีเจ้าอยู่ในใจ ข้าจะเป็นคนสุดท้ายที่ต้องเจ็บปวด” เขาพึมพำชิดใบหูนาง “ท่านจะไม่เจ็บปวดถ้าท่านเชื่อใจข้า...” เฟยอินกระซิบตอบ พลางยกมือขึ้นลูบแผ่นหลังกว้างของเขาอย่างปลอบโยน เคมีที่รุนแรงและเร่าร้อนในยามปกติ บัดนี้กลับแปรเปลี่ยนเป็นความหน่วงลึกที่ชวนให้หัวใจเต้นผิดจังหวะ ทั้งสองจมดิ่งลงสู่ห้วงอารมณ์ของกันและกันจนลืมโลกภายนอก ทว่า... บรรยากาศแสนหวานชวนใจสั่นกลับต้องสะดุดลง เมื่อเสียงฝีเท้าหนักๆ ของผู้มาเยือนดังขึ้นที่หน้าประตู ปัง! ประตูไม้แกะสลักถูกผลักเปิดออกอย่างแรง หลิวซูเหม่ยยืนตระหง่านอยู่ตรงนั้น ใบหน้างดงามบิดเบี้ยวด้วยความโกรธแค้น ดวงตาจ้องมองภาพที่ท่านอ๋องกำลังโอบกอดจ้าวเฟยอินด้วยความรังเกียจ “ท่านพี่! ท่านทำเช่นนี้ได้อย่างไรคะ? ในเมื่อผู้หญิงที่ท่านรักที่สุดกลับมาถึงตำหนักแล้ว!” หลี่จวินหรงผละออกจากเฟยอินทันที ดวงตาของเขากลับมาเย็นชาดั่งน้ำแข็งในชั่วพริบตา เขาหันไปมองร่างที่สั่นเทาของอนุภรรยาที่หน้าประตู ก่อนจะหันกลับมามองเฟยอินด้วยสายตาที่นางอ่านไม่ออก “นางมาแล้วจริงๆ ด้วยสินะ...” เขาพึมพำ ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ประกายความลังเลหายไปสิ้น เหลือเพียงความเด็ดขาดที่ยากจะคาดเดา เขาเดินผ่านหน้าเฟยอินไปราวกับนางเป็นเพียงอากาศธาตุ ก่อนจะหยุดอยู่ที่หน้าหลิวซูเหม่ยแล้วเอ่ยประโยคที่ทำให้นางแทบหยุดหายใจ “ถ้าเช่นนั้น... ก็ถึงเวลาที่ต้องจัดการเรื่องทุกอย่างให้จบเสียที” เขาก้าวออกไปพร้อมหลิวซูเหม่ย ทิ้งให้เฟยอินยืนนิ่งอยู่กลางห้องที่อ้างว้าง ทว่าก่อนที่เขาจะลับตาไป เขาก็หยุดชะงักและหันกลับมาเพียงเล็กน้อย แววตานั้นวูบไหวราวกับจะบอกอะไรบางอย่างที่ไม่มีใครได้ยิน ก่อนจะก้าวจากไปพร้อมกับความลับที่อาจเปลี่ยนชะตาชีวิตของนางไปตลอดกาล! หวังว่าตอนที่สิบสี่นี้จะทำให้รี้ดเดอร์ของเสี่ยวเถาฮวาทุกคนลุ้นจนนั่งไม่ติดเก้าอี้เลยนะคะ!