ใครอนุ ใครนาย?

"ถอยออกไปนะเพคะ..." เสียงกระซิบที่ลอดผ่านไรฟันของจ้าวเฟยอินไม่ได้มีความสั่น เครือแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม มันกลับเต็มไปด้วยความถือดีที่ท้าทาย อำนาจมืดในสายตาของบุรุษผู้ขึ้นชื่อว่าสูงส่งที่สุดในแผ่นดิน หลี่จวินหรงไม่ขยับ เขายังคงตรึงร่างของนางไว้ระหว่างแผงอก แกร่งกับกรอบประตูไม้แกะสลัก ปลายนิ้วเรียวยาวที่เคยแตะปลายคาง มนยังคงค้างอยู่กลางอากาศ กลิ่นอายความเยียบเย็นที่แผ่ออกมาจาก ตัวเขายิ่งทำให้บรรยากาศรอบกายกดดันจนแทบหายใจไม่ออก ทว่า เบื้องหลังแผ่นหลังกว้างของท่านอ๋อง หลิวซูเหม่ยที่ยืนแข็งค้าง อยู่กลางห้องนอนของเรือนรับรองถึงกับหน้าถอดสี ดวงตากลมโต ที่เคยพกความมั่นใจมาเต็มเปี่ยมบัดนี้เบิกกว้างด้วยความริษยา จนแทบจะลุกเป็นไฟ ภาพที่นางเห็นเมื่อครู่... ภาพที่ท่านอ๋องผู้ไม่เคยชาย ตาแลสตรีใด ยอมก้มตัวลงแนบชิดกับบ่าวรับใช้ที่ตกอับเช่นนี้ มันกรีดแทงหัวใจของอนุภรรยาผู้ทะเยอทะยานจนเจ็บแปลบไปหมด! "ท่านอ๋อง..." เสียงหวานที่พยายามบีบให้สั่นเครือเอ่ยขึ้นทำลาย ความเงียบ หลิวซูเหม่ยรีบก้าวเข้ามาใกล้ด้วยฝีเท้าที่ร้อนรน นางพยายามปั้นสีหน้าให้ดูน่าสงสารที่สุด ดวงตาคลอด้วยหน่วยน้ำตา ที่พร้อมจะรินไหล "หม่อมฉันได้ยินเสียงเอะอะ... เกรงว่าสตรีชั้นต่ำผู้นี้ จะสร้างความรำคาญให้พระองค์ จึงรีบมาดูด้วยความเป็นห่วงเพคะ" หลี่จวินหรงเหลือบสายตาคมกริบกลับไปมองเพียงเล็กน้อย นัยน์ตาสสีดำสนิทไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ เช่นเคย แต่มันกลับทำให้ คนที่ถูกมองรู้สึกหนาวสะท้านไปถึงกระดูกดำ "ใครอนุญาตให้เจ้าเข้ามาในเรือนนี้" น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น เรียบๆ ไร้ซึ่งความอบอุ่น แต่มันกลับทรงพลังพอที่จะทำให้ หลิวซูเหม่ยต้องสะดุ้งเฮือก "มะ... หม่อมฉันแค่วิตกแทนพระองค์นะเพคะ ท่านอ๋องทรงประทับ อยู่กับสตรีไร้หัวนอนปลายเท้าเช่นนาง สองต่อสอง... มันอาจจะ เสื่อมเสียพระเกียรติ..." หลิวซูเหม่ยรีบแก้ตัว เสียงของนางเริ่มสั่น พร่าเมื่อเห็นว่าท่านอ๋องยังคงนิ่งเฉย นางจึงหันมาเล่นงานเป้าหมาย หลักแทน ดวงตาคู่คมที่เต็มไปด้วยความดูถูกเหยียดหยามตวัด มองจ้าวเฟยอินหัวจรดเท้า "เจ้าสตรีไร้ยางอาย! ยังไม่รีบก้มหัว คำนับขอขมาท่านอ๋องอีก! คิดว่าเกาะแข้งเกาะขาบุรุษสูงศักดิ์แล้ว จะยกระดับตัวเองขึ้นมาได้หรือไง เจ้าก็เป็นได้แค่ของเล่นแก้เบื่อ ที่รอวันถูกเขี่ยทิ้งเท่านั้นแหละ!" จ้าวเฟยอินเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มเยาะหยันผุดขึ้นที่มุมปาก อย่างไม่เกรงกลัว นางไม่ได้ขยับหนีจากอ้อมแขนของหลี่จวินหรง แม้แต่น้อย กลับกัน นางเชิดหน้าขึ้นสู้สายตากับอนุภรรยาผู้ พยายามประกาศศักดาอย่างไม่ลดละ "ของเล่นแก้เบื่อ?" เฟยอินทวนคำ น้ำเสียงราบเรียบแต่เชือดเฉือน ราวกับใบมีดที่อาบยาพิษ "แล้วอนุเช่นเจ้าเล่า มีสถานะอันใดในจวนนี้? ต่อให้ข้าจะเป็นแค่บ่าว หรือต่อให้ข้าจะเป็นแค่นางบำเรอชั่วคราว... อย่างน้อยในตอนนี้ ข้าก็ยืนอยู่ *ข้างกาย* ท่านอ๋อง ในขณะที่เจ้า... ต้องยืนแหกปากส่งเสียงกรี๊ดๆ อยู่ *เบื้องหลัง* ประตูห้องนอนของเขา" เปรี้ยง! ประโยคเดียวเหมือนสายฟ้าฟาดลงกลางใจของหลิวซูเหม่ย ใบหน้าที่เคยงดงามบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยวจนแทบเสียอาการ "นัง... นังสารเลว! เจ้ากล้าดีอย่างไรมาสามหามต่อหน้าข้า! ข้าเป็น ถึงอนุภรรยาเอกที่มีชื่อในทะเบียนราษฎร์ เจ้าเป็นแค่คนสกุลจ้าว ที่ถูกส่งมาขัดดอก! มีสิทธิ์อะไรมาเทียบชั้นกับข้า!" "อนุ ก็คืออนุ" เฟยอินสวนกลับทันควัน น้ำเสียงเนิบนาบแต่บาดลึก ถึงกระดูก "ต่อให้เจ้าจะมีชื่อในทะเบียนราษฎร์ หรือต่อให้เจ้าจะพยายาม เอาอกเอาใจเจ้านายมากแค่ไหน คำว่า 'อนุ' ก็ไม่มีวันเทียบเท่า คำว่า 'นายหญิง' ได้หรอกนะ เจ้าว่าจริงไหมเพคะ... ท่านอ๋อง" ประโยคสุดท้ายนางจงใจเบนสายตาขึ้นไปมองสบตากับบุรุษ ที่ยังคงกักขังร่างของนางไว้ หลี่จวินหรงนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ นัยน์ตาคมกริบไหววูบเล็กน้อย เขามองหญิงสาวในอ้อมแขนที่กล้าดีเอาเขามาเป็นเครื่องมือ ในการตบหน้าอนุภรรยาของตนเองอย่างหน้าตาเฉย รอยยิ้ม จางๆ ที่หาดูได้ยากปรากฏขึ้นที่มุมปากของท่านอ๋องผู้เยือกเย็น แต่มันกลับทำให้หลิวซูเหม่ยใจหายวาบ "บังอาจ!" หลิวซูเหม่ยทนไม่ไหวอีกต่อไป นางก้าวพรวดพราด เข้ามาหมายจะเงื้อมือตบหน้าจ้าวเฟยอินให้หายแค้น "ข้าจะสั่งสอนแทนท่านอ๋องเองว่าควรรู้จักที่ต่ำที่สูงอย่างไร!" หมับ! ทว่า ปลายนิ้วยังไม่ทันได้สัมผัสโดนผิวของเฟยอิน ข้อมือเรียว ของหลิวซูเหม่ยก็ถูกมือหนาคว้าเอาไว้กลางอากาศอย่างแรง! แรงบีบที่หนักหน่วงราวกับคีมเหล็กทำให้หลิวซูเหม่ยต้องร้อง ออกมาด้วยความเจ็บปวด นางเงยหน้าขึ้นมองด้วยความตกตะลึง และหวาดกลัว ใบหน้าหล่อเหลาของหลี่จวินหรงยามนี้มืดมน จนน่ากลัว บรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงจนแทบกลายเป็นน้ำแข็ง "ท่านอ๋อง..." นางครางเสียงสั่น น้ำตาไหลพรูด้วยความเจ็บ ทั้งข้อมือและหัวใจ "ท่าน... ท่านปกป้องมันหรือเพคะ?" "ใครอนุญาตให้เจ้าแตะต้องนาง" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยออกมาทีละคำ ช้าๆ แต่ทรงพลังกดดันจนหลิวซูเหม่ยเข่าอ่อนทรุดลงไปกองกับพื้น "ในจวนนี้ ใครคือนาย... เจ้าคงลืมไปแล้วกระมัง หลิวซูเหม่ย" จ้าวเฟยอินมองภาพนั้นด้วยแววตานิ่งสงบ นางไม่ได้รู้สึกสะใจ หรือหวาดกลัว ทว่า ในจังหวะที่นางกำลังจะเบือนหน้าหนีจาก ความวุ่นวายนี้ หลี่จวินหรงกลับก้มตัวลงกระซิบชิดริมใบหูของนาง ด้วยน้ำเสียงที่ทำให้ขนลุกซู่ไปทั้งร่าง "ส่วนเจ้า... จ้าวเฟยอิน... อย่าคิดว่าใช้ข้าเป็นโล่แล้วจะรอดตัวไปได้ คืนนี้ เรายังมี 'บัญชี' ที่ต้องสะกดรักษากันอีกยาว" ยังไม่ทันที่เฟยอินจะทันได้อ้าปากเถียง ประตูใหญ่ด้านนอก ก็ถูกถีบกระเด็นเปิดผางด้วยแรงมหาศาล พร้อมกับเสียงรายงาน ร้อนรนจากองครักษ์เอกที่วิ่งหน้าตื่นเข้ามาคุกเข่าลงแทบเท้า "ท่านอ๋องแย่แล้วพ่ะย่ะค่ะ! ทางชายแดนเหนือส่งม้าเร็วมาแจ้ง... กองกำลังปริศนาบุกเข้าเผาคลังเสบียงหลวง และพวกมัน... กำลังมุ่งหน้ามาที่จวนนี้พ่ะย่ะค่ะ!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาจิกหมอนและฟินไปด้วยกันนะคะ!