เถียงคำไม่ตกฟาก

"กฎสามข้อที่ว่า... เปิ่นหวางเห็นทีจะต้องเปลี่ยนเป็น 'สามสิบข้อ' เสียแล้วกระมัง" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เจือไปด้วยความกรุ่นโกรธระคนขบขันดังขึ้นในความมืดสลัวของห้องนอน หลี่จวินหรงไม่เพียงแต่ไม่ถอยห่าง แต่เขายิ่งก้าวล้ำเข้าไปจนแผ่นหลังบางของจ้าวเฟยอินแนบชิดกับบานหน้าต่างไม้แกะสลัก ความอบอุ่นจากร่างกายของบุรุษผู้ทรงอำนาจแผ่ซ่านทะลุกิโมโนเนื้อดีเข้ามาราวกับเปลวไฟที่พร้อมจะแผดเผาทุกสิ่งที่ขวางหน้า เฟยอินเม้มริมฝีปากแน่น ดวงตากลมโตฉายแวววาวด้วยความไม่ยอมแพ้ แม้หัวใจในอกจะเต้นรัวรากับกลองเพลจนแทบกระเด็นออกมาหลุดรอดจากซี่โครง แต่นางไม่ใช่สตรีที่จะยอมก้มหัวให้ใครพร่ำเพรื่อ โดยเฉพาะกับท่านอ๋องผู้เอาแต่ใจผู้นี้! "ท่านอ๋องทรงตรัสวาจาเลื่อนลอยอันใดเพคะ?" นางเชิดหน้าขึ้นสู้ สายตาคมกริบราวกับลูกธนูพุ่งตรงไปยังดวงตาคมปลาบของอีกฝ่าย "หม่อมฉันเป็นเพียงอนุภรรยาที่ถูกซื้อมาด้วยตั๋วเงินสี่หมื่นตำลึงตามสัญญาซื้อขาย หาใช่ทาสในเรือนเบี้ยที่จะให้ท่านมาพลิกแพลงกฎเกณฑ์ตามอำเภอใจได้! สามข้อที่หม่อมฉันร่างขึ้น... คือสิทธิ์อันชอบธรรมในการรักษาพื้นที่ส่วนตัวของตนเองเพคะ!" "พื้นที่ส่วนตัว?" หลี่จวินหรงทวนคำ เสียงหัวเราะในลำคอของเขาน่าหมั่นไส้เสียจนเฟยอินอยากจะยกเท้าขึ้นมาประทับรอยเกือกม้าลงบนใบหน้าหล่อเหลานั้นให้รู้แล้วรู้รอด "ในจวนอ๋องแห่งนี้... ใต้หล้าผืนนี้ ไม่มีสิ่งใดที่เป็นของเจ้า หรือแม้แต่ตัวของเจ้าเอง... ก็เป็นของเปิ่นหวางตั้งแต่หมึกบนสัญญาจดทะเบียนแห้งสนิทแล้ว จ้าวเฟยอิน!" บรรยากาศในห้องร้อนระอุขึ้นมาทันตาเห็น ไดอะล็อกเชือดเฉือนพ่นใส่กันราวกับประกายไฟกระทบกับน้ำมัน สองร่างยืนประจันหน้ากันอย่างไม่มีใครยอมใคร รัศมีกดดันจากตัวท่านอ๋องแผ่ขยายจนคนรับใช้ที่ยืนเฝ้าอยู่หน้าเรือนถึงกับสะดุ้งเฮือกด้วยความหวาดผวา เสียงฝีเท้าและเสียงกระซิบกระซาบของสาวใช้ที่ยืนตัวสั่นงกอยู่ด้านนอกดังลอดเข้ามา "ทะ... ท่านอ๋องกับฮูหยินทรงกริ้วอันใดกันอีกแล้วเจ้าคะ? เสียงดังลั่นถึงเรือนด้านนอกเชียว" สาวใช้อีกคนหน้าซีดเผือก รีบยกมือขึ้นปิดปากเพื่อนร่วมงาน "เจ้าอย่าพูดมาก! อยากหัวหลุดจากบ่าหรืออย่างไร? ตั้งแต่ฮูหยินท่านนี้ก้าวเข้าจวนมา ท่านอ๋องของเราก็ไม่เคยสงบสุขเลยสักวัน สตรีอื่นในจวนต่างพากันยอมจำนนต่ออำนาจ แต่แม่นางท่านนี้กลับ... กลับเถียงฉอดๆ ไม่หยุดปากเลยนะสิ!" ภายในห้อง... สงครามน้ำลายยังคงดำเนินต่อไปอย่างดุเดือด "หม่อมฉันหาได้เถียงคำไม่ตกฟากเสียหน่อยเพคะ!" เฟยอินสวนกลับทันควัน ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างด้วยความเหลืออด "แต่หม่อมฉันกำลังอธิบายความจริงให้บุรุษสมองทึบเช่นท่านฟังต่างหากเล่า! หากท่านมีความสามารถมากนัก ไฉนจึงไม่ไปจัดการกับอนุหลิวและเหล่าคุณชายตระกูลหลิวที่คอยสร้างความปั่นป่วนในเรือนหลังเสียเล่า มายืนต่อปากต่อคำกับสตรีตัวเล็กๆ เช่นหม่อมฉัน มันน่าภาคภูมิใจนักหรือเพคะ ท่านอ๋องผู้ยิ่งใหญ่!" หลี่จวินหรงชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาคมกริบหรี่ลง รังสีความเย็นชาที่เคยมีกลับถูกแทนที่ด้วยประกายความสนเท่ห์และ... ความหลงใหลที่ซ่อนไว้อย่างแนบเนียน ไม่มีสตรีคนใดกล้าใช้คำว่า 'สมองทึบ' กับเขามานานนับสิบปีแล้ว ยิ่งเป็นสตรีที่เขานำเข้ามาเพื่อตบตาฮ่องเต้ด้วยแล้ว นางควรจะหวาดกลัวจนตัวสั่น ไม่ใช่มายืนเท้าสะเอวต่อปากต่อคำด้วยท่าทีพยศเช่นนี้! "เจ้ากล้าดียังไงมาว่าเปิ่นหวางว่าสมองทึบ?" น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นกระซิบแผ่วเบา ทว่าอันตรายยิ่งนัก ใบหน้าหล่อเหลาโน้มต่ำลงมาจนปลายจมูกเกือบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนรดรินอยู่บนพวงแก้มเนียนนุ่มจนเฟยอินต้องผงะถอยหลังหนี "ปากเก่งนักนะ... เจ้าคิดว่าวาจาเผ็ดร้อนพวกนี้จะทำให้เปิ่นหวางเกลียดเจ้าลงอย่างนั้นหรือ?" "หม่อมฉันมิได้คาดหวังให้ท่านรักหรือเกลียดเพคะ หม่อมฉันเพียงแต่ต้องการ 'อิสรภาพ' หลังจากครบกำหนดสัญญา!" เฟยอินกัดฟันกรวด แม้หัวใจจะเต้นระรัวจนแทบกระเด็นเมื่อใบหน้าของเขาเข้ามาใกล้ในระยะประชิด แต่นางก็ยังคงรักษาความแข็งกร้าวไว้ได้อย่างเหนียวแน่น มือเรียวเล็กยกขึ้นดันแผงอกกว้างของเขาเอาไว้ ทว่ามันกลับให้ความรู้สึกราวกับกำลังผลักกำแพงเหล็กที่มั่นคง "อิสรภาพงั้นหรือ?" หลี่จวินหรงแค่นยิ้มหยัน นัยน์ตาคู่นั้นลุ่มลึกราวกับหลุมพรางที่พร้อมจะดูดกลืนวิญญาณของผู้ที่มองเข้าไป "ฝันไปเถอะ... จ้าวเฟยอิน ตั้งแต่วินาทีที่เจ้าก้าวเข้ามาในห้องนี้ เจ้าก็หมดสิทธิ์แม้แต่จะคิดถึงอิสรภาพแล้ว!" "ท่านมัน... คนเผด็จการ! คนพาล! คนไร้เหตุผล!" เฟยอินระเบิดอารมณ์ออกมาในที่สุด นางไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหมอีกต่อไปแล้ว ความอึดอัดคับข้องใจตลอดหลายวันที่ผ่านมาถูกระบายออกมาผ่านวาจาเชือดเฉือนที่รวดเร็วดั่งสายน้ำไหล "คิดว่ามีอำนาจล้นฟ้าแล้วจะทำกับใครก็ได้หรือเพคะ? หม่อมฉันไม่ใช่ตุ๊กตาบนหิ้งของท่านนะ!" "ใช่... เจ้าไม่ใช่ตุ๊กตา" หลี่จวินหรงตอบกลับด้วยน้ำเสียงพร่าต่ำ สายตาคมกวาดมองริมฝีปากอิ่มที่ขยับเถียงเขาไม่หยุดด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ยากจะควบคุม "เจ้าคือ 'ภัยพิบัติ' ที่เข้ามาปั่นป่วนหัวใจเปิ่นหวางต่างหาก... และเปิ่นหวางก็ไม่เคยมีนิสัยปล่อยให้ภัยพิบัติลอยนวลเสียด้วยสิ" สิ้นคำพูดนั้น มือหนาก็เอื้อมไปคว้าเอวบางเข้าหาตัวอย่างรวดเร็วจนเฟยอินอุทานออกมาด้วยความตกใจ ร่างทั้งร่างปลิวไปปะทะกับแผงอกแกร่งอย่างไร้ทางสู้ ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตระหนกเมื่อตระหนักว่าระยะห่างระหว่างเขากับนางในตอนนี้แทบไม่เหลือช่องว่างเลยแม้แต่น้อย "ปล่อยนะเพคะ! ท่านจะทำ..." คำพูดทั้งหมดถูกกลืนหายไปในลำคอทันที เมื่อริมฝีปากหนาโน้มลงมาปิดกลีบปากนุ่มของนางอย่างไร้การเตือนล่วงหน้า! สัมผัสอุ่นร้อนที่ทาบทับลงมาไม่ได้นุ่มนวลอ่อนหวาน แต่มันเต็มไปด้วยความดุดัน รุกเร้า และการลงโทษที่ทำให้สตรีปากเก่งอย่างจ้าวเฟยอินถึงกับสมองขาวโพลนไปชั่วขณะ นางเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง พยายามจะทุบอกเขาและเบือนหน้าหนี ทว่ามือใหญ่อีกข้างกลับตรึงท้ายทอยของนางไว้มั่น บังคับให้ต้องรับรสจูบที่ทั้งเอาแต่ใจและเร่าร้อนจนแทบหลอมละลาย ข้างนอกประตู... สาวใช้ทั้งสองคนที่ยืนเงี่ยหูฟังอยู่ถึงกับอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง เมื่อจู่ๆ เสียงเถียงกันอย่างดุเดือดเมื่อครู่ก็เงียบหายไปอย่างไร้ร่องรอย แทนที่ด้วยความเงียบงันชวนจินตนาการ ในขณะที่บรรยากาศภายในห้องกำลังหวานปนดุเดือดจนปรอทแทบแตก จู่ๆ เสียงทุบประตูด้านนอกก็ดังปึงปังขึ้น พร้อมกับเสียงแหลมสูงของอนุภรรยาหลิวซูเหม่ยที่ตะโกนแทรกเข้ามาทำลายความเงียบ "ท่านอ๋องเพคะ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วเจ้าค่ะ! ทางเรือนหลักมีคนพบจดหมายลับ... อ๊ะ!" หลี่จวินหรงผละริมฝีปากออกจากร่างบางอย่างไม่สบอารมณ์นัก ดวงตาคมปลาบหันขวับไปมองประตูห้องด้วยแววตาดุดันราวกับพญาราสีที่ถูกขัดจังหวะเวลาล่าเหยื่อ ส่วนจ้าวเฟยอินหอบหายใจตัวโยน ใบหน้าแดงก่ำไปด้วยความโกรธและ... ความเขินอายที่พุ่งพล่าน ทว่ายังไม่ทันที่ท่านอ๋องจะได้เอ่ยปากสั่งลงโทษผู้ที่มารบกวน บานประตูไม้ก็ถูกผลักเปิดผางเข้ามาโดยอนุหลิวผู้หน้าไม่อาย พร้อมกับข้อความในกระดาษแผ่นหนึ่งที่ถูกชูขึ้นสูงด้วยมืออันสั่นเทา— "ท่านอ๋องเจ้าคะ... จดหมายนี่... เป็นลายมือของฮูหยินที่แอบติดต่อกับสายสืบของแคว้นศัตรูเจ้าค่ะ!" -------------------------------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาจิกหมอนและฟินไปด้วยกันนะคะ!