กฎสามข้อในจวน

"ถ้าท่านอ๋องยังทรงก้าวเข้ามาอีกก้าวเดียว หม่อมฉันจะถือว่าพระองค์ทรงละเมิดข้อตกลง... และเราคงต้องมาตกลงกันใหม่ด้วยสัญญาลอยแพชีวิตคู่!" น้ำเสียงใสกระจ่างแต่ทว่าเฉียบคมดุจใบมีดโกนของจ้าวเฟยอิน ดังสะท้อนก้องไปทั่วห้องบรรทมส่วนตัว ร่างระหงถอยร่นจนแผ่นหลังชนเข้ากับเสาไม้แกะสลักลายมังกร ทว่าแววตาคู่คมกลับไม่มีความหวาดกลัวเจืออยู่เลยแม้แต่น้อย มีเพียงความดื้อรั้นที่เปล่งประกายท้าทาย จนคนมองนึกอยากจะจับตีมือสั่นๆ ให้นักเสียจริง หลี่จวินหรงหยุดฝีเท้าลงทันทีตามคำบัญชา ร่างสูงใหญ่ในอาภรณ์ปักดิ้นทองหรูหราขยับเข้าใกล้เพียงนิด แต่รัศมีกดดันและความเยียบเย็นที่แผ่ออกมาจากตัวเขากลับทำให้บรรยากาศรอบกายพลันลดฮวบลงหลายองศา ดวงตาคมกริบดั่งพญาเหยี่ยวหรี่ลงมองสตรีตรงหน้าอย่างพิจารณา เมื่อครึ่งัชกาลก่อนหน้านี้ เพิ่งจะมีราชโองการด่วนเรียกตัวเขาเข้าวังหลวงด้วยเรื่องปัญหาชายแดนตะวันตกที่กำลังลุกเป็นไฟ เขาควรจะต้องรีบควบม้าออกเดินทางในทันทีตามวิสัยแม่ทัพผู้รักชาติ แต่ทว่า... ทันทีที่ก้าวพ้นประตูห้องบรรทมเพื่อจะหยิบกระบี่ประจำตัว เขากลับพบว่าภรรยาเอกหมาดๆ ของตนกำลังนั่งตบโต๊ะเขียน "ข้อตกลงการใช้ชีวิตคู่" รออยู่ด้วยสีหน้าจริงจังยิ่งกว่าฎีกาถวายรายงานราชการแผ่นดิน! "เจ้ากล้าดียังไงมาตั้งเงื่อนไขกับสามี?" หลี่จวินหรงเค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตาดำมืดจับจ้องริมฝีปากอิ่มที่เอาแต่ต่อล้อต่อเถียงเขาไม่หยุดตั้งแต่วันแรกที่แต่งเข้าจวน "จำไม่ได้หรือไงว่าเจ้าถูกซื้อมาด้วยตั๋วเงินห็อตหมื่นตำลึงเพื่อทำหน้าที่อะไรในจวนอ๋องแห่งนี้?" "หม่อมฉันจำได้แม่นยำเพคะว่าท่านอ๋องทรงจ่ายเงินก้อนโตเพื่อซื้อตัวหม่อมฉันมาพยุงหน้าตาให้สกุลหลี่..." เฟยอินเชิดคางขึ้นอย่างไม่เกรงกลัว นางหยิบแผ่นกระดาษม้วนเล็กที่เขียนด้วยลายมือตวัดพู่กันอย่างงดงามขึ้นมาโบกไปมาเบาๆ ก่อนจะไล่สายตาอ่านข้อความในนั้นด้วยน้ำเสียงกังวานใส "แต่ในเมื่อราชโองการเรียกตัวท่านด่วนจี๋ ป่านนี้ม้าศึกที่หน้าจวนคงจะรอจนเบื่อหญ้าแล้วกระมังเพคะ? ถ้าไม่อยากให้อาลักษณ์ในวังต้องรอนานจนหัวเสีย เชิญท่านอ๋องทรงฟัง 'กฎสามข้อในจวน' ของหม่อมฉันให้จบเสียก่อน..." จ้าวเฟยอินยื่นข้อเสนอด้วยรอยยิ้มหวานหยดที่เคลือบยาพิษ นางก้าวเท้าขยับออกมาจากมุมเสาเล็กน้อย เพื่อแสดงให้เห็นว่านางไม่ได้จนมุม แต่เป็นผู้ถือไพ่เหนือกว่าต่างหาก "ข้อที่หนึ่ง... ห้ามแตะเนื้อต้องตัวหม่อมฉันโดยไม่ได้รับอนุญาต ยกเว้นในยามที่มีคนนอกอยู่และจำเป็นต้องแสดงละครตบตา!" หลี่จวินหรงแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมฉายแววกรุ่นโกรธระคนขัน "ห้ามแตะต้อง? เจ้าเป็นชายาของเปิ่นหวางนะเฟยอิน คิดจะให้เปิ่นหวางนอนกอดหมอนข้างแทนเมียออกเรือนหรือไง?" "ถ้าท่านอ๋องเหงา นักระบำในหอคณิกาอาจจะตอบโจทย์ได้ดีกว่าหม่อมฉันเพคะ!" เฟยอินสวนกลับทันควันโดยไม่ต้องคิด สีหน้าของนางนิ่งสงบแต่คำพูดเชือดเฉือนทำเอาหลี่จวินหรงถึงกับคิ้วกระตุก "ส่วนข้อที่สอง... ห้ามก้าวก่ายความเป็นส่วนตัวและพื้นที่ส่วนตัวของกันและกัน ท่านอ๋องมีอนุซูเหม่ยคอยปรนนิบัติเอาใจอยู่แล้ว คงไม่ต้องการให้หม่อมฉันไปวุ่นวายเรื่องในเรือนชั้นในหรอกกระมังเพคะ?" พอได้ยินชื่อของหลิวซูเหม่ยหลุดออกมาจากริมฝีปากบาง รังสีความหึงหวงที่ถูกเก็บงำไว้ก็ฉายวาบขึ้นในแววตาของท่านอ๋องหนุ่มทันที ทว่าเขาเลือกที่จะกลบเกลื่อนมันด้วยรอยยิ้มเยาะหยัน "หึงหรือ?" เขาแกล้งก้าวเข้าไปประชิดตัวนางอีกครั้งด้วยความรวดเร็ว จนเฟยอินผะหนีแทบไม่ทัน ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับพวงแก้มเนียนนุ่มเมื่อเขาก้มตัวลงกระซิบชิดริมใบหู "เจ้ากำลังร้อนรนเพราะกลัวว่าอนุซูเหม่ยจะได้ส่วนแบ่งความโปรดปรานมากกว่างั้นสินะ?" หัวใจของเฟยอินกระตุกวูบ ความหอมสะอาดเจือกลิ่นอายบุรุษเพศที่โอบล้อมนางไว้ทำให้สติที่กำลังตั้งกำแพงสูงลิ่วเริ่มสั่นคลอน แต่นางจะไม่ยอมแสดงความอ่อนแอออกมาเด็ดขาด! มือเรียวเล็กยกขึ้นดันแผงอกกว้างของเขาไว้สุดแรง พร้อมกับเชิดหน้าขึ้นสู้สายตา "หม่อมฉันมิได้หึงหวง! แต่หม่อมฉันรักความสงบสุขและเกลียดความวุ่นวาย!" นางเถียงเสียงแข็ง กลบเกลื่อนความตื่นตระหนกในอก "และข้อสุดท้าย ข้อที่สาม..." เฟยอินเว้นจังหวะสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ เพื่อเรียกความมั่นใจ ก่อนจะเอ่ยประโยคเผด็จศึกที่คิดมาอย่างดี "ห้ามหึงหวง ห้ามก้าวก่าย และห้าม... ห้ามตกหลุมรักหม่อมฉันเด็ดขาด!" สิ้นคำประกาศิตนั้น ความเงียบงันก็เข้าปกคลุมทั่วห้องบรรทมชั่วขณะ หลี่จวินหรงนิ่งค้างไปในวินาทีแรก ก่อนที่มุมปากหยักลึกจะกระตุกยิ้มขึ้นอย่างน่ากลัว ดวงตาคมกริบกวาดมองสตรีตรงหัวด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก ทั้งฉุนเฉียว ทั้งทึ่ง และ... หัวใจที่เต้นผิดจังหวะอย่างรุนแรง "ห้ามตกหลุมรัก?" หลี่จวินหรงทวนคำ เสียงทุ้มต่ำพร่าพร่าอันตราย เขายื่นมือหนาออกไปหมายจะคว้าคางสมาคมของนางให้เงยขึ้นมาสบตาตรงๆ "เจ้าคิดว่าตัวเองเป็นใครกัน จ้าวเฟยอิน... ถึงได้กล้าบัญชาแม้กระทั่งหัวใจของเปิ่นหวาง?" "หม่อมฉันเป็นแค่สตรีที่ท่านซื้อมาไงเพคะ!" เฟยอินปัดมือเขาออกอย่างไม่แยแส นางถอยหลังไปหนึ่งก้าวพร้อมกับยื่นกระดาษข้อตกลงยัดใส่มือแกร่งทันที "ในเมื่อท่านอ๋องต้องรีบเสด็จเข้าวัง ก็โปรดทรงลงพระนามในสัญญานี้เสียให้เรียบร้อย หม่อมฉันจะได้นอนหลับอย่างเป็นสุขโดยไม่ต้องระแวงว่าจะมีใครมาพังประตูห้องนอนตอนดึกๆ อีก!" หลี่จวินหรงก้มมองแผ่นกระดาษในมือสลับกับใบหน้าเชิดรั้นที่เต็มไปด้วยความมั่นใจของภรรยาจำเป็น ความรู้สึกอยากเอาชนะพุ่งพล่านขึ้นมาจนแทบจะสะกดกลั้นไว้ไม่อยู่ ท่านอ๋องผู้ที่ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใครผู้นี้ กำลังรู้สึกว่าการสَرบสู้กับสตรีตรงหน้าสนุกเร้าใจยิ่งกว่าการนำทัพจับศึกเสียอีก "ดี..." หลี่จวินหรงแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมวาวโรจน์ด้วยประกายความท้าทาย "ในเมื่อเจ้ากล้าตั้งกฎสามข้อนี้ขึ้นมา เปิ่นหวางก็จะสนองให้..." เขายื่นหน้าเข้าไปใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน ลมหายใจร้อนผ่าวรดรินอยู่บนกลีบปากอิ่มที่กำลังเม้มเข้าหากันแน่น "แต่จำเอาไว้ให้ดี... กฎมีไว้แหก และคนอย่างหลี่จวินหรง ไม่เคยพ่ายแพ้ให้กับเกมที่ตัวเองเป็นคนเริ่ม!" ปัง! เสียงทุบประตูห้องด้านนอกดังขึ้นขัดจังหวะความตึงเครียดระอุในห้องบรรทม ตามมาด้วยเสียงร้อนรนของพ่อบ้านหลี่ที่ตะโกนเข้ามาด้วยความตื่นตระหนกจนเสียงหลง "ท่านอ๋องเพคะ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วเพคะ! สนองพระราชโองการด่วนจากฮองเฮา... จู่ๆ อนุซูเหม่ยก็เกิดอาการตกเลือดกระทันหัน หมอหลวงแจ้งว่าเด็กในครรภ์กำลังจะหลุด นางร่ำไห้เรียกหาแต่ท่านอ๋องให้รีบเสด็จไปเรือนหลังด่วนเลยเพคะ!" สีหน้าของหลี่จวินหรงเปลี่ยนสีไปในพริบตาทันที รังสีความเย็นชาและเกรี้ยวกราดตวัดกลับมาเข้าครอบงำร่างสูงใหญ่อีกครั้ง เขาละสายตาจากจ้าวเฟยอินช้าๆ ดวงตาคมกริบฉายแววซับซ้อนยากจะคาดเดา เฟยอินชะงักไปเล็กน้อย หัวใจที่พองโตด้วยความชนะเมื่อครู่กลับหล่นวูบลงไปอยู่ที่ตาตุ่มอย่างห้ามไม่อยู่ นางเม้มปากแน่น มองตามแผ่นหลังกว้างที่หมุนตัวกลับและก้าวเดินออกไปทางประตูด้วยความเร่งรีบโดยไม่แม้แต่จะชายตามองนางอีก ทว่า... ก่อนที่หลี่จวินหรงจะก้าวพ้นขอบประตูห้อง เขาหยุดชะงักฝีเท้าลงเล็กน้อย ปรายหางตาหันกลับมามองสตรีที่ยืนนิ่งอยู่ริมเสาด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก "ส่วนกฎสามข้อของเจ้านั้น..." น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยลอดไรฟันด้วยความหมายที่ลึกซึ้งเกินคาดเดา "เก็บไว้ใช้คืนนี้เถอะ... เพราะทันทีที่เปิ่นหวางจัดการเรื่องในเรือนหลังเรียบร้อย ข้าจะกลับมา 'ทบทวน' มันกับเจ้าทีละข้อ... จนกว่าเจ้าจะลืมวิธีตั้งกฎไปเลยทีเดียว!" -------------------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาฟินและร่วมจิกหมอนไปกับความแซ่บของท่านอ๋องและพระชายานะคะ!