ท่านอ๋องปากปีจอ

"กราบทูลท่านอ๋อง... สตรีสามหาวนางนี้ไม่มีสัมมาคารวะเลยเพคะ! เข้าจวนมาวันแรกก็ทำตัวกระด้างกระเดื่อง ไม่ยอมคุกเข่าคำนับท่าน แถมยังกล้าต่อปากต่อคำกับบ่าวไพร่จนจวนแทบแตก!" เสียงแหลมสูงของหลิวซูเหม่ยดังแทรกขึ้นมาทันทีที่หลี่จวินหรงก้าวเข้ามาในห้องโถงใหญ่ ร่างระหงของอนุภรรยาผู้ทะเยอทะยานรีบโถมตัวเข้าไปเกาะแขนแกร่งทันที ใบหน้าที่แต่งแต้มอย่างประณีตฉาบไว้ด้วยหยาดน้ำตาปลอมๆ เพื่อฟ้องร้องความผิดของคู่กรณี จ้าวเฟยอินยืนกอดอกเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย ดวงตากลมโตคู่สวยจ้องมองฉากละครฉากใหญ่ตรงหน้าด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ยระคนสมเพช นางไม่ได้ขยับตัวคุกเข่าหรือแม้แต่จะโค้งคำนับตามธรรมเนียมปฏิบัติของสตรีผู้ต่ำต้อยกว่า สำหรับนางแล้ว ศักดิ์ศรีไม่ได้มีไว้แลกด้วยการก้มหัวให้สตรีหน้าหนาและบุรุษปากจัดเช่นนี้ หลี่จวินหรงปรายตามองอนุซูเหม่ยแวบหนึ่ง ก่อนจะสะบัดแขนออกอย่างไม่ไยดีจนหญิงสาวเซถอยหลัง ใบหน้าคมคายดั่งสลักของท่านอ๋องผู้เยือกเย็นหันมาหยุดนิ่งอยู่ที่ร่างเพรียวบางของเฟยอิน นัยน์ตาสีดำสนิทดุจเหยี่ยวคู่นั้นหรี่แคบลงอย่างอันตราย รังสีความกดดันแผ่ซ่านออกมาจนบรรยากาศในห้องลดฮวบลงหลายองศา "บังجอาจนัก..." น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจเอ่ยขึ้นอย่างเย็นชา "เข้ามาเหยียบเรือนชินอ๋อง แต่กลับทำตัวราวกับเป็นนายหญิงผู้สูงศักดิ์ ไร้ซึ่งกฎระเบียบเช่นนี้ ข้าควรจะสั่งโบยเจ้าสักกี่ไม้ดี ถึงจะรู้จักสำนึก?" "ท่านอ๋องจะสั่งโบยข้าด้วยความผิดอันใดเล่าเพคะ?" เฟยอินสวนกลับทันควัน น้ำเสียงของนางราบเรียบ ทว่าเฉียบคมจนคนฟังต้องชะงัก "ความผิดฐานที่ไม่ยอมก้มหัวให้สตรีที่ไร้ศักดิ์ศรีมาเที่ยวเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของผู้อื่น หรือความผิดฐานที่ข้าไม่ยอมสยบให้บุรุษผู้เอาแต่ใช้อำนาจกดขี่ข่มเหงผู้อื่นตามอำเภอใจกันแน่?" สิ้นคำพูดของนาง ห้องโถงทั้งห้องก็ตกอยู่ในความเงียบงันชั่วขณะ บ่าวไพร่ต่างพากันสูดลมหายใจเข้าลึกด้วยความตกใจ ไม่เคยมีใครกล้าพูดจาท้าทายท่านอ๋องผู้เหี้ยมโหดเช่นนี้มาก่อนในชีวิต มีหวังหัวของนางคงหลุดจากบ่าในอีกไม่กี่ลมหายใจนี้แน่ หลี่จวินหรงขบกรามแน่นจนสันกรามขึ้นเป็นนสันชัด เขาไม่คาดคิดว่าสตรีที่ซื้อตัวมาด้วยเบี้ยหวัดราคาถูกนางนี้จะมีฝีปากกล้าหาญถึงเพียงนี้ ดวงตาคมกริบกวาดมองสำรวจเรือนร่างอรชรตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ความโกรธเกรี้ยวระคนความรู้สึกแปลกใหม่บางอย่างตีรวนอยู่ในอกอย่างน่าหงุดหงิด "ปากเก่งนักนะ..." เขาก้าวเท้าช้าๆ เดินเข้าไปหาเฟยอินทีละก้าว แรงกดดันจากร่างสูงใหญ่ทำให้เฟยอินต้องถอยหลังโดยอัตโนมัติ ทว่าขาทั้งสองข้างกลับชนเข้ากับเสาไม้สลักลายด้านหลังเสียแล้ว "เจ้าคิดว่ามีใบหน้างดงามเท่านี้ แล้วข้าจะไม่กล้าทำอะไรเจ้าอย่างนั้นหรือ?" "ข้าไม่เคยคิดว่าตัวเองงดงามจนท่านอ๋องต้องไว้ชีวิตหรอกเพคะ..." เฟยอินเชิดหน้าสู้ สายตาดุดันไม่ยอมแพ้แม้แผ่นหลังจะชนเสาจนไร้ทางถอย ระยะห่างระหว่างพวกเขาลดลงจนแทบจะแนบชิด ลมหายใจอุ่นร้อนที่ปะทะกันทำให้หัวใจดวงน้อยของนางเต้นระรัวอย่างควบคุมไม่ได้ "แต่ข้าขอบอกท่านไว้ตรงนี้เลยนะเพคะ... ต่อให้ท่านจะฆ่าข้าให้ตายคามือ ข้าก็ไม่มีวันก้มหัวอ้อนวอนขอความเมตตาจากท่านเด็ดขาด!" หลี่จวินหรงชะงักไปชั่วขณะเมื่อได้สบตาคู่สวยที่เต็มไปด้วยประกายทิฐิและหยาดความดื้อรั้น ความใกล้ชิดนี้ทำให้เขาได้กลิ่นหอมอ่อนๆ คล้ายดอกเหมันต์จากตัวนาง มันไม่ใช่กลิ่นฉุนของเครื่องประทินโฉมราคาแพงอย่างที่อนุซูเหม่ยชอบใช้ แต่เป็นกลิ่นหอมธรรมชาติที่ชวนให้รู้สึกปั่นป่วนในท้องอย่างประหลาด นิ้วแกร่งยื่นออกไปหมายจะเชยคางมนขึ้นมาบังคับให้รอดูกลัวเกรง แต่เฟยอินกลับไวกว่า นางปัดมือเขาออกอย่างไม่เกรงกลัว พร้อมกับส่งค้อนวงใหญ่ให้ด้วยความหมั่นไส้ "ท่านอ๋องปากปีจอ!" นางพึมพำเบาๆ แต่ดังพอให้เขาได้ยินชัดเจน "ชอบขู่คนอื่นไปวันๆ แท้จริงแล้วก็แค่บุรุษขี้เหงาที่ไม่มีใครเอาต่างหาก!" "เจ้าว่ากระไรนะ?!" หลี่จวินหรงหน้าตึงขึ้นมาทันที คำว่า 'ปากปีจอ' และ 'ขี้เหงา' ถูกพ่นออกมาจากปากสตรีสามหาวนางนี้อย่างไม่กลัวตาย เขาไม่เคยถูกใครหยามเกียรติเช่นนี้มาก่อนในรอบสิบปี! มือหนาคว้าหมับเข้าที่ข้อมือเล็กของนางทันทีแรงบีบไม่ได้รุนแรงจนเจ็บ แต่กักขังนางไว้ไม่ให้ขยับหนีไปไหนได้ ใบหน้าคมคายโน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดริมฝีปากอิ่มที่ยังคงขยับเถียงไม่หยุด "อยากลองดีกับข้ามากนักใช่ไหม เฟยอิน..." เสียงกระซิบต่ำรอดไรฟัน เต็มไปด้วยความอันตรายที่สั่นประสาท "คืนนี้... ข้าจะทำให้เจ้าลืมวิธีพูดจาอวดดีแบบนี้ไปตลอดชีวิต!" หัวใจของเฟยอินกระตุกวูบ ความหวาดหวั่นสายหนึ่งแล่นริ้วขึ้นมาในอกเมื่อเห็นประกายตาคมปลาบที่เต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์ของเขา นางพยายามบิดข้อมือออกจากการเกาะกุม ทว่ายิ่งดิ้น ร่างกายก็ยิ่งแนบชิดติดกับแผงอกแกร่งของเขามากขึ้นเรื่อยๆ เคมีประหลาดบางอย่างกำลังแผดเผารอบตัวจนแทบหายใจไม่ออก ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังระอุถึงขีดสุดและริมฝีปากของทั้งคู่ห่างกันเพียงคืบเดียว ประตูไม้บานใหญ่ของห้องโถงก็ถูกกระชากเปิดออกอย่างไร้มารยาท! "ท่านอ๋องเพคะ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วเพคะ!" เสียงร้อนรนของนางกำนัลคนสนิทวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาขัดจังหวะ พร้อมกับข่าวสารที่ทำให้สีหน้าของหลี่จวินหรงเปลี่ยนสีไปในพริบตา "องค์ฮ่องเต้... มีราชโองการด่วนให้ท่านอ๋องเสด็จเข้าวังหลวงทันทีเพคะ!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาจิกหมอนด้วยกันนะคะ เดี๋ยวตอนหน้ามาลุ้นกันต่อค่ะ!