อนุขัดดอก

กลิ่นอายของเหล้าหมักชั้นดีและกลิ่นอายความอับชื้นของห้องใต้ดินตระกูลจ้าว ยังติดตรึงอยู่ปลายจมูกของจ้าวเฟยอินราวกับมันเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน ทว่าเวลานี้ เบื้องหน้าของนางไม่ใช่กองฟางเน่าเฟะหรือเสียงร่ำไห้ของมารดาอีกต่อไป หากแต่เป็นความเงียบงันอันน่าสะพรึงกลัวของ ‘เรือนอัสดง’ จวนอ๋องผู้ขึ้นชื่อว่าเหี้ยมเกรียมที่สุดในแคว้นหลี่ ร่างบางในชุดผ้าดิบสีขาวสะอาดตา—อาภรณ์ราคาถูกที่ถูกยัดเยียดให้สวมแทนสินเจ้าสาว—ยืนตรงแน่วอยู่กลางห้องโถงกว้าง แผ่นหลังของนางเหยียดตรงราวกับกระดูกเหล็ก แม้ปลายคางมนจะยังมีร่องรอยคราบน้ำตาที่ถูกปล่อยให้แห้งกรังไปเองตามธรรมชาติ ทว่าดวงตากลมโตคู่สวยกลับฉายแววทระนงและเย่อหยิ่งเสียจนบ่าวไพร่รอบกายไม่กล้าแม้แต่จะสบตา “คิดไม่ถึงเลยนะเพคะว่าตระกูลจ้าวที่เคยยิ่งใหญ่ จะส่ง ‘สินค้า’ ลดราคามาชดใช้หนี้สินก้อนโตได้หน้าตาเฉยเช่นนี้” น้ำเสียงหวานหยดย้อยทว่าแฝงไว้ด้วยพิษสงดังขึ้นจากมุมห้อง หลิวซูเหม่ย ในชุดผ้าแพรต่วนสีชมพูอ่อนปักลายดอกโบตั๋นก무ยกยิ้มมุมปาก นางก้าวเท้าเข้ามาใกล้เฟยอินช้าๆ สองมือเรียวประสานกันไว้ที่หน้าท้อง ท่าทีนั้นดูคล้ายฮูหยินผู้เฒ่าสั่งสอนบ่าวไพร่ มากกว่าจะเป็นเพียงอนุภรรยาที่เพิ่งไต่เต้าขึ้นมา เฟยอินปรายตามองอีกฝ่ายแวบหนึ่ง มุมปากบางเฉียบยกยิ้มหยันขึ้นมาทันที นางไม่แม้แต่จะย่อกายคารวะตามธรรมเนียมของอนุชั้นต่ำ “สินค้าลดราคาหรือเจ้าคะ? อย่างน้อยข้าก็ยังเป็นตัวแทนที่ถูกส่งมาถูกต้องตามสัญญา ไม่ได้ไต่เต้าขึ้นมาจากห้องซักล้างจนลืมกำพืดตัวเองเช่นใครบางคน” “เจ้า!” หลิวซูเหม่ยหน้าถอดสี รอยยิ้มเสแสร้งแตกกระจายในพริบตา นิ้วเรียวยาวชี้หน้าอีกฝ่ายด้วยความโกรธเกรี้ยว “สามหาว! นึกว่าตัวเองยังเป็นคุณหนูใหญ่ตระกูลจ้าวอยู่หรือไง! ตอนนี้เจ้าเป็นแค่ ‘อนุขัดดอก’ ไร้ค่าที่ท่านอ๋องทรงซื้อมาด้วยเศษเงินจากบ่อนการพนันของบิดาเจ้าเท่านั้น!” “ถ้าข้าไร้ค่า แล้วท่านพี่อ๋องต้องเสียเวลาเอาตัวข้าเข้ามาไว้ในจวนทำไมกันเล่าเจ้าคะ หรือเพราะกลัวว่าเก้าอี้อนุของท่านจะสั่นคลอนจนนอนไม่หลับ?” เฟยอินสวนกลับทันควันอย่างไร้ความเกรงกลัว ความฉลาดและฝีปากกล้าคือเกราะป้องกันเดียวที่นางเหลืออยู่ นางยอมเอาศักดิ์ศรีมาแลกกับการปลดหนี้ให้ครอบครัวก็จริง แต่นั่นไม่ได้หมายความว่านางจะยอมก้มหัวให้ผู้หญิงหน้าตัวเมียที่จ้องจะเหยียบย่ำนางให้จมดิน! “ปากดีนักนะ! เดี๋ยวเจ้าจะได้รู้ว่านรกบนดินมันหน้าตาเป็นอย่างไร…” “เอะอะโهاดอะไรกัน เสียงดังรบกวนเวลาพักผ่อนของเปิ่นหวาง!” เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจดังแทรกขึ้นCutขัดจังหวะความเดือดดาลของหลิวซูเหม่ยราวกับอสุนีบาต หลิวซูเหม่ยสะดุ้งสุดตัว สีหน้าที่เคยเกรี้ยวกราดเปลี่ยนเป็นตื่นตระหนกและออดอ้อนในเสี้ยววินาที นางรีบทรุดกายลงคุกเข่า น้ำตาคลอเบ้าอย่างน่าสงสารทันทีที่เงาของร่างสูงใหญ่ทอดทับลงมาบริเวณประตู หลี่จวินหรงก้าวเข้ามาด้วยฝีเท้าหนักแน่น ร่างสูงสง่าในอาภรณ์สีดำสนิทปักลายมังกรดิ้นเงินเคลื่อนไหวราวกับพญาเสือดาวที่พร้อมขย้ำเหยื่อ ใบหน้าคมคายหล่อเหลาราวกับเทพเซียนสลัก ทว่าแววตากลับเย็นชาดุจน้ำแข็งขั้วโลก ปรอทความกดอากาศรอบตัวลดฮวบลงจนทุกคนในห้องแทบไม่กล้าหายใจ “ท่านอ๋องเพคะ! น้องหญิงผู้นี้… นางปากคอเราะร้ายเหลือเกินเพคะ บ่าวแค่มาต้อนรับนางตามมารยาท แต่น นางกลับตบหน้าหม่อมฉันทางวาจาอย่างไร้มารยาทเพคะ!” หลิวซูเหม่ยฟ้องเสียงสั่นเครือ ซบหน้าลงกับพื้นพรมเพื่อซ่อนรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ หลี่จวินหรงไม่ได้ก้มลงมองอนุคนโปรดแม้แต่น้อย สายตาคมกริบราวใบมีดกวาดมองผ่านร่างของหลิวซูเหม่ย ก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ที่ร่างระหงของจ้าวเฟยอินที่ยังคงยืนหยัดทระนง ไม่ยอมคุกเข่าลงแม้แต่นิ้วเดียว ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ บรรยากาศกดดันจนบ่าวไพร่ต่างพากันหมอบราบกับพื้นด้วยความหวาดกลัว ทว่าเฟยอินกลับเชิดหน้าขึ้นสบตากับท่านอ๋องผู้เลื่องชื่อโดยไม่หลบสายตา ดวงตากลมโตคู่นั้นท้าทายและดื้อรั้นจนน่าประหลาดใจ ในสายตาของหลี่จวินหรง ผู้หญิงทุกคนที่ถูกส่งเข้ามาในจวนนี้ ไม่กราบกรานร้องขอความเมตตา ก็หวังใช้มารยาหญิงปีนป่ายขึ้นเป็นใหญ่ แต่ผู้หญิงตรงหน้า… กลับมองเขาด้วยสายตาราวกับกำลังประเมินราคาหินประดับสวน “บังอาจ” น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเรียบๆ ทว่ากดดันจนหัวใจคนฟังกระตุกวูบ “เจ้าเป็นใคร กล้าดียังไงถึงไม่คุกเข่าคารวะเปิ่นหวาง?” “หม่อมฉันเป็นภรรยาที่ท่านอ๋อง ‘ซื้อ’ มาด้วยสัญญาเงินกู้เพคะ” เฟยอินเชิดหน้าตอบ น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคมบาดลึก “ในเมื่อเป็นการซื้อขาย ข้าคือสินค้า ไม่ใช่ทาส ข้าไม่มีความจำเป็นต้องก้มหัวให้คนที่เห็นชีวิตคนอื่นเป็นแค่ตัวเบี้ยในกระดาน” *พรึบ!* สิ้นคำพูดนั้น หลี่จวินหรงก็เคลื่อนกายเข้ามาประชิดตัวนางด้วยความเร็วที่แทบมองไม่ทัน! กลิ่นอายบุรุษอันตรายและกลิ่นสนจันทน์จางๆ พุ่งเข้าปะทะนาวิกโยธินของเฟยอินทันที มือหนาคว้าหมับเข้าที่คางมนของนาง บังคับให้แหงนเงยขึ้นรับสัมผัสอันทรงพลัง ดวงตาคมกริบหรี่ลงอย่างอันตราย นิ้วหัวแม่มือหยาบกร้านลูบไล้ริมฝีปากอิ่มสีระเรื่อของนางอย่างจงใจ “กล้าดีนี่…” หลี่จวินหรงโน้มใบหน้าลงกระซิบชิดริมฝีปาก ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดพวงแก้มเนียน “ปากเก่งนักนะ จ้าวเฟยอิน… เจ้าคิดว่าแลกกับการเป็นอนุขัดดอกแล้ว ข้าจะปล่อยให้เจ้าลอยชายทำตัวเป็นแม่เสือสาวอยู่ในจวนของข้าได้นานแค่ไหนกัน?” เฟยอินเจ็บแปลบที่คางแต่นางไม่ยอมร้องสักแอะ มือเล็กเอื้อมขึ้นไปบีบข้อมือหนาที่ตรึงนางไว้อย่างไม่ยอมแพ้ “ถ้าท่านอ๋องคิดว่าข้าเป็นแค่ของเล่นแก้เบื่อ ก็เตรียมตัวรับมือกับความน่าเบื่อที่จะทำให้ท่านประสาทกินได้เลยเพคะ!” “หึ…” หลี่จวินหรงแค้นหัวเราะในลำคอ แววตาคมปลาบฉายประกายระยับด้วยความถูกใจที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้ความเย็นชา “ดี… ปากดีแบบนี้ ข้าอยากรู้นักว่าเวลาอยู่ใต้ร่างของข้า เจ้าจะยังอวดเก่งได้อีกกี่น้ำ!” หัวใจของเฟยอินกระตุกวาบกับคำพูดจาไร้ยางอายและแววตาร้อนแรงที่เปลี่ยนไปเป็นคนละคน นางเบิกตากว้างด้วยความตกใจเมื่อร่างสูงใหญ่โอบเอวคอดกิ่วของนางเข้าหาตัวอย่างแรงจนแทบจมหายไปในอกแกร่ง ระยะห่างระหว่างทั้งคู่แทบไม่เหลือช่องว่าง ลมหายใจร้อนผ่าวรดรินกันจนรู้สึกได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นระรัวของกันและกัน หลิวซูเหม่ยที่แอบมองอยู่ด้านหลัง กำมือแน่นจนเล็บจิกเข้า ทว่าก่อนที่เฟยอินจะได้อ้าปากด่าทอคนฉวยโอกาส จู่ๆ ประตูห้องโถงด้านนอกก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับเสียงรายงานตื่นตระหนกขององครักษ์ประจำตัวที่วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามา “ท่านอ๋องพ่ะย่ะค่ะ! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว! ทางราชสำนักส่งราชองการด่วน… พระสนมเอกส่งคนมาเชิญตัวท่านอ๋องเข้าวังหลวงทันทีพ่ะย่ะค่ะ!” หลี่จวินหรงชะงัก สายตาที่กำลังจดจ่ออยู่กับริมฝีปากอิ่มของเฟยอินตวัดกลับไปมองที่ประตูทันที แววตาเย็นชาฉายประกายอำมหิตขึ้นวูบหนึ่ง ก่อนที่เขาจะก้มลงกระซิบข้างหูเฟยอินด้วยน้ำเสียงแหบพร่าที่ทำเอาขนลุกซู่ “จำเอาไว้… เกมนี้เพิ่งเริ่มต้น เจ้าหนีไม่พ้นเงื้อมมือข้าหรอก ยัยตัวแสบ” แล้วเขาก็สะบัดชายเสื้อเดินผละออกไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้เฟยอินยืนหอบหายใจรดต้นทุนความโกรธอยู่กลางห้อง ทว่าหัวใจดวงน้อยกลับเต้นระรัวแปลกๆ อย่างควบคุมไม่ได้ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาเปิดประตูเรือนอัสดงร่วมเดินทางไปกับความแซ่บครั้งนี้นะคะ!