ลอบสังหาร

ลูกธนูอาบยาพิษดอกแรกเจาะทะลุกรอบหน้าต่างกระดาษ เสียงแหวกอากาศหวีดหวิวมาพร้อมกับกลิ่นคาวเลือดที่ลอยมาแตะจมูกก่อนที่เสี้ยววินาทีแห่งความเป็นตายจะมาถึงเสียอีก จ้าวเฟยอินไม่แม้แต่จะกรีดร้อง สัญชาตญาณการเอาตัวรอดในจวนอ๋องที่เต็มไปด้วยคมดาบสอนให้นางพุ่งตัวหมุนหลบไปด้านข้างอย่างคล่องแคล่ว ปลายลูกศรพุ่งเฉียดกลุ่มผมของนางไปปักฝังลึกลงบนเสาไม้เนื้อแข็งจนเนื้อไม้ปริแตกเป็นเสี่ยงๆ "อารักขา!" เสียงคำรามต่ำทุบทำลายความเงียบสงบยามวิกาลของหลี่จวินหรงดังขึ้นทันที ร่างสูงสง่าในอาภรณ์สีเข้มพลิ้วไหวตามการเคลื่อนไหวอันรวดเร็ว เขาไม่ได้แสดงความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย ดวงตาคมกริบดุจพญาอินทรีทอประกายสังหารที่น่ากลัวยิ่งกว่าคมดาบของมือสังหารภายนอกเสียอีก เพล้ง! หน้าต่างบานใหญ่ถูกกระแทกจนแตกละเอียด เงาร่างสีดำนับสิบพุ่งทะยานเข้ามาในห้องบรรทมราวกับฝูงกาเหว่ากระหายเลือด ประกายวาววับของคมดาบสะท้อนกับแสงจันทร์สลัว กลิ่นอายความตายแผ่ซ่านกดดันจนแทบหายใจไม่ออก จ้าวเฟยอินถูกดึงเข้าไปประชิดพระSuiเอวอย่างรวดเร็วด้วยมือหนาเพียงข้างเดียว หลี่จวินหรงเหวี่ยงนางมาหลบอยู่ด้านหลังแผ่นอกกว้างของเขา ในขณะที่มืออีกข้างชักกระบี่ออกจากฝักด้วยเสียงกรีดร้องเสียดแก้วหู ประกายไฟสهปะทะกันทันทีที่เขาปัดป้องคมดาบของมือสังหารคนแรกที่พุ่งเข้ามาหมายปลิดชีพ "อยู่ข้างหลังเปิ่นหวัง... อย่าแม้แต่จะคิดขยับไปไหน" น้ำเสียงของเขาเย็นเยียบและทรงอำนาจ แฝงไปด้วยความห่วงใยที่ถูกกลบไว้ภายใต้ความเกรี้ยวกราด "ถ้าเจ้าตายก่อนใช้หนี้หมด เปิ่นหวังจะตามไปรื้อหลุมศพเจ้าขึ้นมาลงทัณฑ์แน่!" ในสถานการณ์คับขันเช่นนี้ รอยยิ้มเยาะหยันก็ยังผุดขึ้นที่มุมปากของจ้าวเฟยอิน นางคว้าแจกันหยกโบราณบนโต๊ะข้างเตียงปาใส่หน้ามือสังหารที่เลี่ยงเข้ามาทางด้านข้างอย่างแม่นยำจนอีกฝ่ายชะงัก "หม่อมฉันยังมีชีวิตอยู่อีกนาน หม่อมฉันไม่ยอมให้ท่านอ๋องต้องเป็นพ่อหม้ายหนุ่มรูปงามที่มีแต่หนี้สินหรอกเพคะ!" การปะทะกันดำเนินไปอย่างดุเดือด เสียงเหล็กกระทบกันดังสนั่นหวั่นไหว เลือดสีแดงสดสาดกระเซ็นเปรอะเปื้อนผ้าม่านปักลายวิจิตร แม้ฝ่ายมือสังหารจะมีจำนวนมากกว่าและฝึกฝนมาอย่างดี แต่ภายใต้การนำของหลี่จวินหรงที่มีฝีมือดาบลึกล้ำไร้ผู้ต่อต้าน พวกมันกลับถูกเด็ดหัวร่วงลงทีละคนอย่างรวดเร็วราวกับผักปลา ทว่า... ท่ามกลางความชุลมุนนั้น สายตาคมของจ้าวเฟยอินกลับเหลือบไปเห็นความผิดปกติบางอย่างที่ลานด้านนอก เงาร่างหนึ่งที่แต่งกายแตกต่างจากมือสังหารทั่วไปกำลังยืนสงบนิ่งอยู่บนหลังคา ห่างออกไปไม่ไกล มือของมันง้างคันธนูเหล็กกล้า ศรดอกสุดท้ายที่สะท้อนแสงจันทร์เป็นสีม่วงเข้มบ่งบอกถึงพิษร้ายแรงถึงชีวิต ปลายลูกศรไม่ได้เล็งมาที่หลี่จวินหรง... แต่มันกำลังพุ่งเป้าตรงมาที่แผ่นหลังของนาง! "ระวัง!" จ้าวเฟยอินไม่คิดชีวิต นางพุ่งเข้าชนร่างของหลี่จวินหรงเต็มแรงเพื่อผลักเขาให้พ้นวิถีลูกศร ฉึก! เสียงเนื้อถูกเจาะทะลุผ่านดังขึ้นเบาๆ แต่บาดลึกเข้าไปในความรู้สึกของคนทั้งห้อง หลี่จวินหรงเบิกกว้างด้วยความตกใจเมื่อร่างบางที่ควรจะอยู่ข้างหลัง กลับทรุดฮวบลงมาสู่อ้อมอกของเขาแทนที่ แรงกระแทกทำให้เขาก้าวถอยหลังไปสองก้าว กลิ่นคาวเลือดที่เข้มข้นกว่าเดิมลอยคละคลุ้ง เมื่อเขาก้มลงมอง มือหนาที่เปื้อนเลือดสัมผัสได้ถึงความเปียกชื้นบริเวณหัวไหล่ของหญิงสาว ลูกศรอาบยาพิษดอกนั้นปักคาอยู่บนร่างของจ้าวเฟยอิน! "จ้าวเฟยอิน!" น้ำเสียงของหลี่จวินหรงสั่นเทาเป็นครั้งแรกในชีวิต ดวงตาที่เคยเยือกเย็นและดุดันบัดนี้มีแต่ความตื่นตระหนกสุดขีด ใบหน้าหล่อเหลาซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัด ความโกรธเกรี้ยวพวยพุ่งขึ้นจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน "ใครอนุญาตให้เจ้าเอาตัวมาบังศพเปิ่นหวัง! ใครสั่งให้เจ้ารนหาที่ตายแบบนี้!" จ้าวเฟยอินกัดริมฝีปากจนห่อเลือด ใบหน้าหวานซีดเซียวแต่รอยยิ้มฝืนๆ ยังคงประดับอยู่ที่มุมปาก นางหายใจหอบถี่ พิษร้ายเริ่มลุกลามทำให้ริมฝีปากของนางเปลี่ยนเป็นสีม่วงคล้ำ "หม่อมฉัน... แค่ไม่อยากให้... ท่านอ๋องตาย... ก่อนจ่ายเบี้ยหวัดให้หม่อมฉันค่ะ..." นางกระซิบเสียงแผ่วเบา ร่างกายเริ่มไร้เรี่ยวแรงจนต้องทิ้งน้ำหนักทั้งหมดลงบนอ้อมกอดที่แข็งแกร่งของเขา "หุบปาก! ห้ามตายเด็ดขาด!" หลี่จวินหรงตวาดกร้าวด้วยความเจ็บปวดที่เสียดแทงลึกถึงขั้วหัวใจ เขาอุ้มร่างบางขึ้นแนบอกด้วยความร้อนรน ลืมสิ้นทุกกฎระเบียบ ลืมสิ้นมาดของท่านอ๋องผู้สูงศักดิ์ ทว่า ในวินาทีที่เขากำลังจะอุ้มนางทะยานออกไปตามหาหมอหลวง เสียงตบมือเบาๆ จากด้านนอกก็ดังแทรกขึ้นท่ามกลางความอลหม่าน เงาร่างของอนุภรรยาหลิวซูเหม่ยค่อยๆ ก้าวเท้าออกมาจากความมืดของระเบียงทางเดิน ใบหน้าที่เคยงดงามอ่อนหวานบัดนี้บิดเบี้ยวด้วยรอยยิ้มอำมหิต ดวงตาเต็มไปด้วยความสะใจอย่างไม่ปิดบัง นางมองภาพคนทั้งสองด้วยแววตาราวกับผู้ชนะ "ช่างเป็นภาพที่น่าประทับใจเสียจริงเพคะ ท่านอ๋อง..." หลิวซูเหม่ยเอ่ยด้วยน้ำเสียงหวานหยด ทว่าเย็นเยียบถึงกระดูก "น่าเสียดาย... ที่พิษดอกนั้น ไม่ได้มีไว้สำหรับนางคนเดียวตั้งแต่แรก... แต่มันคือของขวัญที่หม่อมฉันเตรียมไว้ให้ท่านต่างหากเล่าเพคะ!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามอ่านและเป็นกำลังใจให้เสี่ยวเถาฮวาเสมอนะคะ