อย่าทำตัวน่ารักได้ไหม

"ถ้าเจ้าก้าวออกไปอีกก้าวเดียว ข้าจะหักขาเจ้าทิ้งเสีย เดี๋ยวนี้!" เสียงตวาดกร้าวของหลี่จวินหรงดังกึกก้องไปทั่วโถงเรือน กลิ่นคาวเลือดจางๆ ลอยมาพร้อมกับเสียงดาบปะทะกันภายนอก แต่ในห้องนอนชั้นในที่ถูกปิดตาย กลับมีเพียงความเงียบงันที่กดดันจนแทบหายใจไม่ออก จ้าวเฟยอินชะงักฝีเท้าที่กำลังจะมุ่งไปทางหน้าต่าง ดวงตากลมโตวาวโรจน์ด้วยความโกรธจัด นางหันกลับมาเผชิญหน้ากับท่านอ๋องผู้ที่บัดนี้อาภรณ์สีเข้มมีรอยฉีกขาดจากการต่อสู้เมื่อครู่ "ท่านจะบ้าไปแล้วหรือไรหลี่จวินหรง! ข้างนอกนั่นกองกำลังขององค์ชายรองล้อมไว้หมดแล้ว หากข้าไม่หนีไปตอนนี้ เราก็ตายกันทั้งคู่!" นางตะคอกกลับ ไม่มีความเกรงกลัวในแววตา มีเพียงความเดือดดาลที่อีกฝ่ายเอาชีวิตมาทิ้งไว้ที่นี่เพียงเพราะต้องการกักขังนางไว้ หลี่จวินหรงก้าวเข้ามาประชิดตัวนางในพริบตาเดียว กลิ่นอายบุรุษที่แผ่ออกมาจากตัวเขาร้อนแรงจนน่าใจหาย ฝ่ามือแกร่งกระชากต้นแขนนางเข้าหาตัวจนร่างบางปะทะกับแผงอกแข็งแกร่ง "ตาย? เจ้าคิดว่าข้าจะปล่อยให้ใครหน้าไหนมาแตะต้องเจ้าได้หรือไง!" "แล้วท่านจะให้ข้าทำอย่างไร? ยืนมองท่านถูกรุมสังหารหรือนั่งรอความตายในห้องนี้?" เฟยอินเงยหน้าสบตาเขา แววตานางสั่นไหวเล็กน้อยเมื่อเห็นรอยเลือดซึมที่หัวไหล่ของเขา ทว่านางก็ยังเชิดหน้าท้าทาย "ข้าบอกให้นั่งลง!" เขาคำรามต่ำ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นน้ำเสียงสั่นพร่าที่ทำให้นางชะงัก "อย่าทำตัวน่ารักได้ไหม... เจ้าจะดื้อไปถึงไหนกัน ในเมื่อข้าอุตส่าห์ส่งคนไปคุ้มกันเจ้าออกไปทางลับแล้ว เจ้ายังจะย้อนกลับมาหาความตายที่นี่อีก!" เฟยอินนิ่งไปชั่วครู่ ลมหายใจของนางสะดุดเมื่อเห็นความเจ็บปวดลึกซึ้งในดวงตาคมกริบคู่นั้น มันไม่ใช่ความโกรธ แต่มันคือ 'ความกลัว' กลัวว่านางจะเป็นอะไรไป "ท่านอ๋อง... ท่านทำแบบนี้ทำไม?" น้ำเสียงของนางอ่อนลงโดยไม่รู้ตัว หลี่จวินหรงแค่นยิ้มขมขื่น เขาเชยคางนางขึ้น บังคับให้สบตา "ทำไมงั้นรึ? เจ้ายังไม่รู้อีกหรือว่าเหตุใดข้าถึงยอมให้คนขององค์ชายรองรุกคืบเข้ามาใกล้ขนาดนี้ ก็เพื่อให้เจ้าออกไปได้ไงเล่า... เจ้านี่มันโง่หรือซื่อบื้อกันแน่จ้าวเฟยอิน" "ข้าไม่ได้อยากหนีไปคนเดียว" นางพึมพำ ใจที่เคยแข็งกร้าวอ่อนยวบยาบราวกับถูกน้ำร้อนลวก ความดื้อรั้นทั้งหมดมลายหายไป เหลือเพียงความหวั่นไหวที่ทวีคูณ เขาก้มลงมาจนหน้าผากเกือบจะชิดกัน ลมหายใจอุ่นร้อนรินรดใบหน้านาง "ข้าไม่ได้ต้องการให้เจ้ามาตายเคียงข้างข้า ข้าต้องการให้เจ้ามีชีวิตอยู่... อยู่ในที่ที่ปลอดภัย ต่อให้ข้าต้องลากสังขารไปเฝ้าเงาเจ้าจนวันตาย ข้าก็ยอม" "นี่ท่าน... สารภาพรักกับข้าในสภาพปางตายแบบนี้เนี่ยนะ?" เฟยอินหัวเราะออกมาทั้งน้ำตา มือบางเอื้อมไปแตะแผลที่หัวไหล่เขาเบาๆ "ข้าไม่ได้สารภาพ... ข้าแค่รำคาญที่เห็นเจ้าดื้อ" เขาตอบเสียงอ้อมแอ้ม ใบหน้าที่มักจะนิ่งเฉยกลับขึ้นสีระเรื่ออย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน บรรยากาศรอบกายพลันเปลี่ยนจากความตึงเครียดของสมรภูมิ เป็นความหวานล้ำที่อบอวลไปทั่วห้อง เฟยอินขยับกายเข้าไปใกล้จนแทบไม่มีช่องว่างให้นางได้หายใจ นางมองลึกเข้าไปในดวงตาที่บ่งบอกความจริงใจทั้งหมดของบุรุษที่ได้ชื่อว่าเย็นชาที่สุดในแผ่นดิน "ถ้าท่านรอดไปได้... ข้าจะยอมให้ท่านดุข้าทุกวันเลย" นางกระซิบเบาๆ หลี่จวินหรงชะงักไป เขาก้มหน้าลงใกล้ริมฝีปากบางหมายจะประทับจูบเพื่อปิดคำสัญญาที่อาจกลายเป็นคำสั่งเสีย ทว่าในวินาทีที่เรียวปากกำลังจะแตะกัน... *ปัง!* ประตูห้องถูกถีบพังเข้ามาพร้อมกับร่างของหลิวซูเหม่ยที่ถือกระบี่สั่นระริก ใบหน้านางบิดเบี้ยวด้วยความริษยา "ท่านอ๋อง! ท่านถึงกับยอมตายเพื่ออีสารเลวนี่งั้นรึ! ความรักของท่าน... มันควรเป็นของหม่อมฉันคนเดียว!" ทว่าก่อนที่หลิวซูเหม่ยจะได้ก้าวเข้ามาอีกก้าว หนึ่งในองครักษ์ลับของท่านอ๋องก็พุ่งตัวเข้ามาคว้าคอหญิงสาวจากด้านหลัง พร้อมกับเสียงรายงานที่ทำเอาเฟยอินและจ้าวเฟยอินต้องหันไปมองด้วยความตกตะลึง "ท่านอ๋องพ่ะย่ะค่ะ! กองกำลังเสริมที่ท่านเตรียมไว้... กลับกลายเป็นคนขององค์ชายสามที่สวมรอยเข้ามาสังหารพวกเราทั้งหมดแล้วพ่ะย่ะค่ะ!" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ หลี่จวินหรงปล่อยตัวนางช้าๆ สายตาเขากลับมาคมกริบดุจเดิมราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทว่าคราวนี้มันคือสายตาของนักล่าที่พร้อมจะฉีกกระชากทุกชีวิตที่ขวางหน้า ขอบพระคุณนักอ่านที่น่ารักทุกคนที่คอยติดตามและเป็นกำลังใจให้ "เสี่ยวเถาฮวา" เสมอนะคะ!