เคียงข้างกัน

ปลายมีดอาบยาพิษสะท้อนแสงจันทร์วาวโรจน์ หลิวซูเหม่ยฉีกยิ้มเหี้ยมเกรียมจนใบหน้าที่เคยงดงามบิดเบี้ยว ดวงตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความริษยาและจิตสังหารที่เก็บกดมานาน “ช่างเป็นภาพที่น่าประทับใจเสียจริงเพคะ ท่านอ๋อง...” เสียงหวานหยดแต่เย็นเยียบถึงกระดูกของอนุภรรยาตัวแสบดังขึ้น พร้อมกับเงาร่างของมือสังหารนับสิบคนที่พุ่งทะยานออกมาจากความมืดรอบตำหนักร้าง หลิวซูเหม่ยหัวเราะคิกคักอย่างได้ใจ นางก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว ปล่อยให้คมดาบแห่งความตายพุ่งตรงมายังจุดที่จ้าวเฟยอินและหลี่จวินหรงยืนอยู่ “น่าเสียดาย... ที่พิษดอกนั้น ไม่ได้มีไว้สำหรับนางคนเดียวตั้งแต่แรก... แต่มันคือของขวัญที่หม่อมฉันเตรียมไว้ให้ท่านต่างหากเล่าเพคะ!” เพล้ง! เสียงโลหะกระทบกันดังสนั่นหวั่นไหว หลี่จวินหรงไม่แม้แต่จะชายตามองหลิวซูเหม่ยด้วยซ้ำ ร่างสูงสง่าในอาภรณ์สีเข้มพลิ้วไหวราวกับพญาอินทรีตวัดกระบี่ในมือเพียงครั้งเดียว คลื่นพลังลมปราณอันรุนแรงก็ซัดร่างมือสังหารแถวหน้ากระเด็นไปคนละทิศคนละทาง ความเย็นชาแผ่ซ่านออกจากตัวเขาราวกับน้ำแข็งขั้วโลก ทว่า... รวดเร็วเกินไป มือสังหารคนหนึ่งฉวยจังหวะที่หลี่จวินหรงกำลังตวัดกระบี่รับมืออีกด้าน พุ่งเป้าหมายมาที่จ้าวเฟยอินซึ่งยืนอยู่ด้านหลัง! “ระวัง!” จ้าวเฟยอินมิใช่สตรีอ่อนแอที่รอให้ใครมาปกป้อง ร่างเพรียวบางย่อตัวลงหลบคมดาบอย่างเฉียดฉิว ก่อนจะใช้ศอกกระแทกเข้าที่ลิ้นปี่ของมือสังหารคนนั้นอย่างแม่นยำ พร้อมกับฉวยจังหวะกระชากปิ่นปักผมทองคำแท้ของตนเองปักลึกลงที่ลำคอของมันอย่างไร้ความปรานี “คิดว่าข้าเป็นตุ๊กตาไม้รึไง ถึงได้จ้องจะแทงแต่ข้างหลัง!” จ้าวเฟยอินพ่นลมหายใจฮึดฮัด ดวงตากลมโตฉายแวววาวโรจน์ด้วยความโกรธ มือเรียวสะบัดคราบเลือดออกจากเสื้อด้วยความหงุดหงิด หลี่จวินหรงที่กวาดล้างมือสังหารกลุ่มแรกจนราบคาบ หันมามองสตรีปากเก่งที่ยืนหอบหายใจเล็กน้อยแต่แววตากลับดุดันยิ่งกว่าแมวป่า มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยอย่างอดไม่ได้ ทว่าน้ำเสียงที่เอ่ยออกมากลับยังคงความเย่อหยิ่งและดุเช่นเคย “ยืนเก๊กท่าอยู่ได้ เจ้าเป็นเป้าล่อชั้นดีหรืออย่างไร ถึงได้วิ่งเข้าไปหาคมดาบแบบนั้น” “ถ้าไม่ใช่เพราะหม่อมฉันช่วยตัดกำลังข้างหลัง ท่านอ๋องป่านนี้คงโดนรุมจนพรุนเป็นรังผึ้งไปแล้วกระมังเพคะ! เลิกปากร้ายแล้วช่วยเคลียร์ยัยงูพิษตรงนั้นสักทีเถอะ หม่อมฉันแสบตาเต็มทีแล้ว!” จ้าวเฟยอินตอกกลับทันควัน ไม่ยอมลดละแม้แต่กระบวนท่าเดียว ทางด้านหลิวซูเหม่ยที่เห็นแผนการลอบสังหารล้มเหลวไม่เป็นท่า สีหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธแค้น นางแผדเสียงกรีดร้องออกมาอย่างเสียสติ “ฆ่าพวกมัน! ฆ่าพวกมันให้หมด! ใครเอาหัวของนังเฟยอินมาได้ ข้าจะตบรางวัลให้อย่างงาม!” สิ้นเสียงคำสั่ง หลิวซูเหม่ยก็ควักพลุสัญญาณเพลิงขึ้นมาเตรียมจุดเพื่อเรียกกำลังเสริม ทว่า... ฟึบ! ประกายแสงสีเงินพาดผ่านอากาศด้วยความเร็วสูง ปลายกระบี่ของหลี่จวินหรงปักทะลุข้อมือของหลิวซูเหม่ยเข้าอย่างจังจนพลุในมือหลุดร่วงลงพื้น ร่างบางกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดล้มลงไปกองกับพื้น เลือดสีสดไหลทะลักออกมาจากแผลฉกรรจ์ “บังAหาญนักนะ...” หลี่จวินหรงก้าวเข้าไปใกล้ช้าๆ ทุกย่างก้าวที่เขาก้าวเดินราวกับมัจจุราชที่คืบคลานเข้ามาใกล้ “กล้าใช้แผนสกปรกเช่นนี้... เจ้าคิดว่าตระกูลหลิวของเจ้าจะเหลือรอดไปได้สักกี่คนกัน” หลิวซูเหม่ยตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว นางคลานถอยหลังกรูdๆ ใบซีดเผือด “ท่านอ๋อง... หม่อมฉันทำไปเพราะรักท่านนะเพคะ... นังนี่มัน...” “หุบปากซะ” หลี่จวินหรงเอ่ยเสียงต่ำลอดไรฟัน รังรังสีอำมหิตแผ่กระจายจนอากาศรอบตัวแทบจะกลายเป็นน้ำแข็ง “ข้าเกลียดที่สุดคือคนที่แตะต้อง ‘ของ’ ของข้า” จ้าวเฟยอินที่ยืนกอดอกมองเหตุการณ์อยู่เงียบๆ ถึงกับชะงักไปเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำว่า ‘ของของข้า’ หัวใจดวงน้อยเต้นกระหน่ำไม่เป็นจังหวะ นางเหลือบมองแผ่นหลังกว้างของบุรุษตรงหน้า ความรู้สึกอุ่นวาบแล่นพล่านขึ้นมากลางอกอย่างห้ามไม่อยู่ ทั้งที่สถานการณ์คับขันและเต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือด แต่ทำไม... หัวใจเจ้ากรรมถึงได้เต้นแรงขนาดนี้นะ ทว่า ความเงียบงันก็ถูกทำลายลงในเสี้ยววินาทีต่อมา... ในจังหวะที่ทุกคนกำลังจดจ่ออยู่กับหลิวซูเหม่ยที่บาดเจ็บ เสียงปรบมือดังขึ้นเบาๆ จากมุมมืดของกำแพงตำหนักร้าง แปะ... แปะ... แปะ... “ช่างเป็นภาพที่เร่าร้อนและสมบูรณ์แบบเสียจริง ท่านอ๋องหลี่... และพระชายาผู้เลอโฉม” เงาร่างสูงโปร่งในชุดคลุมสีดำสนิทปรากฏขึ้น พร้อมกับรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก ภายใต้แสงจันทร์ ใบหน้านั้นเผยให้เห็นรอยแผลเป็นจางๆ ที่ลากผ่านดวงตาข้างซ้ายอย่างน่ากลัว หลี่จวินหรงหันขวับไปมองทันที แววตาคมกริบหรี่แคบลง ปรากฏร่องรอยของความตกใจฉายผ่านดวงตาชั่วขณะเป็นครั้งแรก “เจ้า...!” “ฮ่าๆๆๆ... แปลกใจนักหรือที่หม่อมฉันยังไม่ตาย... ท่านพี่” ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาฟินและอินไปกับความแซ่บของคู่นี้ด้วยกันนะคะ!