สายสัมพันธ์ที่แน่นแฟ้น

กลิ่นอายจางๆ ของชาอวี้เฉียนชั้นดีลอยกรุ่นเคล้าอยู่กับความเงียบงันที่น่าอึดอัดภายในห้องหนังสือส่วนตัว ประโยคประกาศกร้าวของหลี่จวินหรงเมื่อครู่ยังคงแขวนค้างอยู่กลางอากาศ ราวกับใบมีดคมกริบที่พร้อมจะเฉือนทุกความลังเลใจให้ขาดสะบั้น จ้าวเฟยอินมิได้ขยับกายหนี นางเพียงแต่เงยหน้าขึ้นสบตาบุรุษผู้ทรงอำนาจแห่งแคว้น แววตาดอกท้อคู่นั้นไม่มีความหวาดกลัวเจืออยู่แม้แต่น้อย มีเพียงความท้าทายระคนประชดประชันที่ฉายชัดอยู่ภายใน "งูพิษตัวนั้น กำลังรอให้ท่านอ๋องทรงยื่นมือไปให้มันกัดเล่นอยู่หรือเพคะ?" เสียงหวานเอื้อonออกไปด้วยรอยยิ้มเยาะหยันที่มุมปาก นางขยับกายเข้าหาเขาเล็กน้อย ลดช่องว่างระหว่างกันลงอย่างจงใจ "หม่อมฉันเตือนไว้ก่อนนะะคะ ว่าต่อให้ท่านจะเป็นถึงท่านอ๋องผู้ยิ่งใหญ่ แต่ถ้าคิดจะใช้หม่อมฉันเป็นหมากในเกมวังหลัง... ระวังมือจะขาดเสียก่อน" หลี่จวินหรงแค่นหัวเราะในลำคอ นัยน์ตาคมกริบดั่งเหยี่ยววאกมองสตรีตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่ยากจะคาดเดา เขาไม่เคยเจอสตรีใดที่กล้าต่อปากต่อคำกับเขาถึงเพียงนี้ ยิ่งนางพยศ ยิ่งท้าทาย เขากลับยิ่งรู้สึกว่าหัวอกข้างซ้ายมันเต้นกระหน่ำผิดจังหวะ ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาประชิดตัวนางอย่างรวดเร็วจนเฟยอินผะยौงถอยหลังโดยสัญชาตญาณ ทว่าแผ่นหลังกลับชนเข้ากับชั้นตำราไม้เนื้อดีเสียแล้ว วงแขนแข็งแกร่งข้างหนึ่งยกขึ้นทาบกับชั้นหนังสือ กักขังร่างบอบบางไว้ในอาณัติทันที "เจ้ากล้าดียังไงมาต่อรองกับเปิ่นหวาง, จ้าวเฟยอิน" สุ้มเสียงทุ้มต่ำพอดังชิดริมหู ลมหายใจอุ่นร้อนที่รดรินอยู่ข้างแก้มทำเอาหัวใจดวงน้อยกระตุกวูบ แต่นางยังคงเชิดหน้าสู้ "จำไว้ว่าเจ้าอยู่ในฐานะอะไร" "ท่านอ๋องทรงลืมไปแล้วหรือเพคะ ว่าหม่อมฉันเข้ามาในจวนนี้ด้วยสถานะใด... สตรีที่ถูกซื้อมาด้วยอำนาจและเงินตรา ไยต้องภักดีต่อผู้เป็นนายที่พร้อมจะเขี่ยทิ้งเมื่อหมดประโยชน์เล่า" นางสวนกลับทันควัน นัยน์ตาสุกใสจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาคมเข้ม "ถ้าคิดจะอยู่ร่วมชายคาเดียวกันอย่างหวาดระแวง สู้ให้หม่อมฉันออกไปเผชิญชะตากรรมข้างนอกยังจะดีเสียกว่า!" คำว่า *'อยู่ร่วมชายคาเดียวกัน'* หลุดออกมาจากริมฝีปากอิ่มสวยโดยที่เจ้าตัวไม่ทันได้ระวังตัว ทว่ามันกลับสะดุดหูท่านอ๋องหนุ่มยิ่งนัก หลี่จวินหรงชะงักไปชั่วขณะ นัยน์ตาคมพินิจมองใบเนียนใสที่แดงก่ำด้วยความโกรธ (หรือความเขินอายกันแน่?) ริมฝีปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นอย่างเจ้าเล่ห์ "หึ... เมื่อครู่เจ้าพูดว่าอย่างไรนะ? อยู่ร่วมชายคา... เจ้าหมายถึงพวกเราอย่างนั้นหรือ?" เฟยอินเพิ่งรู้ตัวว่าตกหลุมพรางคำพูดของตนเอง ใบหน้างามร้อนผ่าวขึ้นมาทันที นางรีบเบือนหน้าหนีไปทางอื่นเพื่อซ่อนความประหม่า "หม่อมฉันไม่ได้หมายความเช่นนั้นเพคะ! ปล่อยได้แล้ว..." "ไม่ปล่อย!" น้ำเสียงของเขาทรงอำนาจและเด็ดขาด "ในเมื่อเจ้าก้าวเข้ามาในถ้ำเสือแห่งนี้ด้วยความสมัครใจแล้ว อย่าหวังว่าจะได้เดินออกไปง่ายๆ อีกเลย" จังหวะนั้นเอง สายตาของหลี่จวินหรงเหลือบไปเห็นรอยแผลแดงจางๆ ที่ข้อมือเรียวเล็กของนาง รอยที่เกิดจากการยื้อยุดฉุดกระชากกับอนุหลิวซูเหม่ยเมื่อตอนบ่าย รัศมีเย็นชาและอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจากร่างสูงทันที ความโกรธเกรี้ยวที่ถูกกดทับไว้พวยพุ่งขึ้นมาอีกครั้ง "นางสารเลวนั่น..." หลี่จวินหรงพึมพำลอดไรฟัน มือหนาเอื้อมไปกุมข้อมือบางของนางขึ้นมาอย่างทะนุถนอมโดยไม่รู้ตัว นิ้วโป้งหยาบกร้านลูบไล้รอยแดงนั้นแผ่วเบา ราวกับต้องการบรรเทาความเจ็บปวดแทน "เปิ่นหวางบอกแล้วอย่างไร ว่าใครที่บังอาจแตะต้องคนของเปิ่นหวาง มันผู้นั้นต้องชดใช้ด้วยความพินาศ" เฟยอินชะงักงันไป นางก้มมองมือหนาที่กำลังกุมข้อมือตนเอง ความรู้สึกอุ่นซ่านแล่นริ้วผ่านหัวใจอย่างห้ามไม่อยู่ ความเย็นชาและท่าทีเผด็จการของเขาในยามปกติมักจะทำให้นางอยากเอาชนะ แต่วินาทีนี้... แววตาที่เต็มไปด้วยความปกป้องคุ้มครองและห่วงใยคู่นั้น กลับพังทลายกำแพงในใจของนางลงทีละน้อย "ท่านอ๋อง..." น้ำเสียงของนางอ่อนลงโดยไม่รู้ตัว "ท่านทำเช่นนี้... เพื่ออะไรกันแน่เพคะ? ท่านเกลียดหม่อมฉันไม่ใช่หรือ?" หลี่จวินหรงเงยหน้าขึ้นสบตานาง แววตาคมกริบฉายแววอ่อนโยนขึ้นอย่างหาได้ยากยิ่ง เขาก้มหน้าลงกระซิบข้างใบหูของนางด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่าเล็กน้อย "เกลียดหรือ? ถ้าเปิ่นหวางเกลียดเจ้าจริง ป่านนี้คงสั่งโบยเจ้าจนออกจากจวนไปนานแล้ว... เจ้าหญิงจอมพยศ" เขาย่อตัวลงเล็กน้อยเพื่อให้สายตาอยู่ในระดับเดียวกับนาง ปลายจมูกโด่งรั้นเฉียดผ่านแก้มเนียนไปนิดเดียวจนเฟยอินต้องกลั้นหายใจ "ตกลงตามนี้... อยู่เคียงข้างเปิ่นหวาง ไม่ว่าพายุลูกไหนจะโหมกระหน่ำ เปิ่นหวางจะเป็นโล่กำบังให้เจ้าเอง... ห้ามปฏิเสธ!" คำประกาศิตที่แฝงด้วยความเว้าวอนกลายๆ นั้น ทำให้เฟยอินนิ่งงัน นางมองลึกเข้าไปในดวงตาที่สะท้อนเงาของตนเอง ไร้ซึ่งร่องรอยของการเสแสร้ง มีเพียงความจริงจังหนักแน่นที่ทำให้หัวใจดวงน้อยสั่นไหวอย่างรุนแรง นางเม้มริมฝีปากเข้าหากันเล็กน้อย ก่อนจะค่อยๆ ระบายยิ้มบางเบาออกมา เป็นรอยยิ้มที่งดงามที่สุดเท่าที่หลี่จวินหรงเคยเห็นมา "ถ้าท่านอ๋องกล้าสัญญาว่าจะไม่หันหลังให้หม่อมฉันก่อน... หม่อมฉันก็จะลองเสี่ยงดูสักตั้งเพคะ" หลี่จวินหรงกระตุกยิ้มมุมปากด้วยความพึงพอใจ มือหนารั้งเอวบางเข้าหาตัวอย่างแนบชิด เตรียมจะโน้มใบหน้าลงไปมอบรางวัลให้กับความว่านอนสอนง่าย (ที่เป็นไปได้ยาก) ของสตรีในอ้อมกอด *ปัง!* เสียงประตูด้านนอกถูกผลักเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับเสียงร้องไห้โฮและร่างระหงของหลิวซูเหม่ยที่พุ่งเข้ามาคุกเข่าลงแทบเท้าของท่านอ๋องด้วยท่าทางน่าเวทนา "ท่านอ๋องเพคะ! ท่านต้องให้ความเป็นธรรมแก่หม่อมฉันด้วยนะเพคะ! พระชายา... พระชายานางรังแกหม่อมฉันถึงเรือนพัก บาดแผลเต็มตัวไปหมดแล้วเพคะ!" หลี่จวินหรงชะงักกึก รอยยิ้มพึงพอใจเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา นัยน์ตาสีดำสนิทแปรเปลี่ยนเป็นเย็นเยียบดั่งน้ำแข็งขั้วโลก เขายังไม่ทันได้เอ่ยปากไล่สตรีที่บังอาจมารบกวนช่วงเวลาสำคัญ จ้าวเฟยอินกลับเป็นฝ่ายก้าวออกมาข้างหน้า ย่อกายลงเล็กน้อยด้วยท่าทีสง่างาม พร้อมรอยยิ้มเยือกเย็นที่ส่งตรงไปยังอนุภรรยาจอมมารยา "อนุหลิว... เจ้าบอกว่าข้ารังแกเจ้าอย่างนั้นหรือ?" เฟยอินเอ่ยเสียงหวานหยด ทว่าแววตากลับคมกริบดั่งใบมีด "ไหนล่ะหลักฐาน... หรือว่ารอยแผลที่เจ้าสร้างขึ้นมาเอง เพื่อมาเรียกร้องความสนใจจากท่านอ๋องกันแน่?" หลิวซูเหม่ยสะดุ้งสุดตัว เงยหน้าขึ้นมองพระชายาด้วยความตกใจและหวาดกลัว นางไม่คาดคิดว่าสตรีผู้นี้จะกล้าพูดจาฉะฉานต่อหน้าท่านอ๋องเช่นนี้ รีบหันไปออดอ้อนหลี่จวินหรงทันที "ท่านอ๋องเพคะ อย่าไปฟังนางนะเพคะ นาง..." "หุบปาก!" หลี่จวินหรงคำรามลั่นห้อง น้ำเสียงทรงอำนาจกดดันจนหลิวซูเหม่ยตัวสั่นเทิ้มด้วยความหวาดกลัว ร่างสูงก้าวข้ามผ่านร่างของอนุภรรยาไปอย่างไร้เยื่อใย โดยไม่แม้แต่จะชายตาแล นัยน์ตาคมกริบหันกลับมามองจ้าวเฟยอินที่ยืนยิ้มมุมปากอย่างเหนือกว่า พร้อมกับเอ่ยประโยคที่ทำให้ทุกคนในห้องต้องตกตะลึง "จัดการตามใจเจ้าเลย... พระชายา" (ขอบพระคุณรี้ด the reader ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "เสี่ยวเถาฮวา" มาโดยตลอดนะคะ!)