แผนซ้อนแผนโค่นอำนาจเก่า

"หากพวกท่านยังคงดึงดันจะใช้ชื่อเสียงของตระกูลไป๋มาบีบคั้นข้า เกรงว่าบัญชีลับฉบับนี้คงจะต้องไปนอนอยู่บนโต๊ะทรงอักษรของฝ่าบาทเสียแล้วกระมังครับ ท่านลุง" สุ้มเสียงของไป๋ลี่หลินราบเรียบดั่งผิวน้ำในบึงใหญ่ยามไร้ลมพัด ทว่าทุกถ้อยคำกลับหนักแน่นดั่งก้อนศิลากลางกระแสน้ำเชี่ยว นางนั่งสงաբอยู่หลังโต๊ะไม้สลักลายโบราณ เรือนร่างระหงในอาภรณ์สีม่วงเข้มปักดิ้นทองลายเมฆาขับเน้นรัศมีแห่งความเย่อหยิ่งทระนง นางมิได้ชายตามองชายวัยกลางคนผู้มีศักดิ์เป็นถึงผู้นำตระกูลไป๋ในปัจจุบันแม้แต่น้อย ปลายนิ้วเรียวขาวดั่งหยกกำลังบรรจงหมุนจอกชาเคลือบกระเบื้องสีเขียวไข่กาอย่างใจเย็น ไป๋จื้อหยวน หน้าถอดสี เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายขึ้นเต็มขมับ ชายชราผู้เคยใช้อำนาจกดขี่มารดาและตัวนางมาตลอดชีวิต ยามนี้กลับต้องมายืนตัวสั่นเทาอยู่เบื้องหน้าฮูหยินเอกแห่งจวนอ๋องประจิม ผู้ซึ่งครั้งหนึ่งเขาเคยคิดว่านางเป็นเพียงหมากตัวหนึ่งที่ส่งมาเพื่อคานอำนาจในเมืองหลวง "ลี่หลิน... เจ้ารู้ตัวหรือไม่ว่ากำลังทำสิ่งใดอยู่!" ไป๋จื้อหยวนเค้นเสียงลอดไรฟันด้วยความโกรธเกรี้ยวแต่ต้องข่มไว้ พยายามใช้สายตากดดัน "ตระกูลไป๋คือรากเหง้าของเจ้า หากไม่มีตระกูลไป๋หนุนหลัง เจ้าคิดว่าสตรีที่แต่งเข้ามาโดยไร้ซึ่งอำนาจเดิมเช่นเจ้า จะเอาตัวรอดในจวนอ๋องผู้เลือดเย็นอย่างมู่หรงจวิ้นได้นานสักเพียงใดเล่า เสบียงกองทัพหแสนชุดนั้น... เจ้าแค่ใช้อำนาจของท่านออนแอบเบิกทางให้ตระกูลเราเพียงเล็กน้อย มันยากเย็นนักหรือ!" ลี่หลินแค่นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวหเราะที่เจือด้วยความสมเพชเวทนา ทำให้ผู้เป็นลุงถึงกับชะงัก "รากเหง้าหรือครับ..." นางเงยหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่าย นัยน์ตาดำขลับคู่นั้นล้ำลึกดั่งห้วงสมุทรไร้ก้นบึ้ง "ยามที่พวกท่านส่งข้าเข้าจวนอ๋องเพื่อเป็นสายสืบและเครื่องมือในการกอบโกยผลประโยชน์ ข้าหาใช่คนของตระกูลไป๋อีกต่อไปแล้ว... ส่วนเรื่องเสบียงกองทัพประจิมหกแสนชุดที่ท่านแอบอ้างชื่อข้าไปลักลอบขนย้ายออกนอกเมือง เพื่อนำไปขายต่อให้กองทัพแคว้นเป่ย... ท่านคิดจริงๆ หรือว่า ข้าและท่านอ๋องจะโง่เขลาจนไม่รู้ตัว?" สิ้นคำกล่าวของนาง บรรยากาศภายในห้องรับรองพลพุ่งความหนาวเหน็บขึ้นมาทันที ราวกับสายลมจากแดนประจิมพัดผ่านเข้ามาในห้อง ไป๋จื้อหยวนผงะถอยหลังไปสามก้าว ใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือด ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด "เจ้า... เจ้าหมายความว่าอย่างไร..." "หมายความว่า ทุกสิ่งที่พวกท่านวางแผนไว้ อยู่ในสายตาของพวกเรามาโดยตลอดแล้วครับ" เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจดังขึ้นจากเบื้องหลังม่านมุก ประตูห้องรับรองถูกผลักเปิดออกช้าๆ ร่างสูงใหญ่ในชุดคลุมสีดำสนิทปักลายพยัคฆ์เงินก้าวเข้ามาด้วยฝ่าเท้าที่ไร้ซุ่มเสียง ไอร้อนระอุแห่งสนามรบและกลิ่นอายความตายแผ่ซ่านกดทับจนผู้นำตระกูลไป๋ทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นด้วยความหวาดกลัว ท่านอ๋องมู่หรงจวิ้น ก้าวเข้ามาหยุดยืนเบื้องหลังภรรยา ร่างสูงสง่าโน้มตัวลงเล็กน้อย วางมือหนาลงบนพนักเก้าอี้ที่ลี่หลินนั่งอยู่ สายตาดุดั่งพยัคฆ์ร้ายเหลือบมองไป๋จื้อหยวนราวกับมองมดปลวกตัวหนึ่ง "ฮูหยินของเปิ่นหวาง (เรา) เมตตาให้โอกาสพวกเจ้ามามากพอแล้ว" มู่หรงจวิ้นเอמהด้วยน้ำเสียงราบเรียบเยือกเย็น แต่กลับสร้างความสะพรึงกลัวให้ผู้ฟังจนหัวใจแทบหยุดเต้น "กล้าดียังไงถึงคิดสูบเลือดเนื้อจากทหารที่เอาชีวิตเข้าแลกปกป้องแผ่นดิน... คนของตระกูลไป๋ที่เกี่ยวข้องกับคดีทุจริตเสบียงในครั้งนี้ ถูกควบคุมตัวไว้หมดแล้ว" ไป๋จื้อหยวนแทบเป็นลมล้มพับ เขารู้ซึ้งแล้วว่าตนเองไม่ได้กำลังต่อกรกับสตรีหัวอ่อนคนเดิม แต่กำลังเหยียบย่างลงบนหลุมพรางที่สามีภรรยาคู่นี้ร่วมกันขุดเอาไว้รอท่าอย่างแนบเนียน ในขณะที่สถานการณ์กำลังตึงเครียดถึงขีดสุด ขันทีเฒ่าคนสนิทของฮ่องเต้ก็ก้าวเข้ามาด้วยฝ่าพุ่มเร่งรีบ ในมือประคองราชโองการสีทองอร่ามด้วยท่าทางตื่นตระหนก "ท่านอ๋อง! ฮูหยิน! เกิดเรื่องใหญ่แล้วพ่ะย่ะค่ะ!" มู่หรงจวิ้นขมวดคิ้วมุ่น รับราชโองการมาคลี่อ่านด้วยสีหน้าสุขุม ทว่าเพียงกวาดสายตาผ่านตัวอักษรไม่กี่บรรทัด นัยน์ตาคมกริบก็ฉายประกายสังหารที่น่ากลัวที่สุดออกมาเป็นครั้งแรก ลี่หลินสังเกตเห็นความผิดปกติ นางรีบเอ่ยถามขึ้นทันที "มีเรื่องอันใดหรือครับท่านพี่?" มู่หรงจวิ้นเงยหน้าขึ้นจากราชโองการ สายตาคมปลาบมองสบตานางด้วยความรู้สึกซับซ้อนที่ยากจะหยั่งถึง ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้ลมหายใจของทุกคนในห้องแทบสะดุด "เสด็จพี่ทรงมีราชโองการด่วน... สั่งปลดข้าออกจากตำแหน่งแม่ทัพประจิม และให้คุมตัวเจ้า... ไปไต่สวนข้อหากบฏที่ท้องตรอนหลวงในทันที" ขอขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งใจให้ตัวละครมาด้วยกันเสมอนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ พงศาวดารมีชีวิต