ตบหน้าญาติผู้พี่จอมปลอม

"เสียงกระซิบกระซาบในห้องโถงใหญ่ตระกูลไป๋เวลานี้ ดังก้องเสียยิ่งกว่ากลองศึกในสนามหลวงเสียอีกนะครับ..." ไป๋ลี่หลินกวาดสายตาคมปลาบดั่งคมกระบี่มองผ่านม่านไข่มุกโปร่งแสง ร่างระหงในชุดฮูหยินสีครามเข้มปักลายเมฆาด้วยดิ้นเงินยืนหยัดด้วยความสง่างาม ท่ามกลางหมู่ญาติผู้ใหญ่และขุนนางยศน้อยใหญ่ที่มารวมตัวกันในงานเลี้ยงรับรอง เบื้องหน้าของนางคือ ไป๋เซียนเซียน พี่สาวต่างมารดาผู้ซ่อนรอยยิ้มจอมปลอมไว้ภายใต้ใบหน้าอาบหยาดน้ำตาเสแสร้ง "น้องรอง เหตุใดเจ้าจึงกล่าวหาพี่เช่นนี้... เรื่องยารักษาโรคในคลังโอสถของจวนอ๋อง เหตุใดเจ้าจึงโยนความผิดให้พี่ผู้เป็นพี่สาวแท้ๆ เล่า" ไป๋เซียนเซียนเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ สะบัดหน้าหนีพร้อมใช้ผ้าเช็ดหน้าปักลายดอกบัวซับหัวตาอย่างน่าสงสาร เรียกเสียงฮือฮาและสายตำหนิจากเหล่าญาติผู้พี่ที่หลงกลมารยา ลี่หลินมิได้โกรธเกรี้ยว นางเพียงยกยมุมปากขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มนั้นเยือกเย็นดุจน้ำค้างแข็งกลางเหมันต์ฤดู นางก้าวเท้าช้าๆ เสียงรองเท้าปักลายกระทบพื้นหินอ่อนดัง *ก๊อก... ก๊อก...* เป็นจังหวะราวกับเสียงเคาะระฆังยมโลก ทุกลมหายใจในห้องโถงพลلันเงียบสงบลงโดยพลัน "พี่ใหญ่..." น้ำเสียงของลี่หลินนุ่มนวล ทว่ากลับแฝงด้วยอำนาจกดดันจนคนฟังต้องสะท้าน "ท่านบอกว่าข้าใส่ร้ายท่าน เช่นนั้น... สมุดบัญชีลับเล่มนี้ที่บันทึกการลักลอบนำสมุนไพรโสมร้อยปีและตั๋วเงินห้าหมื่นตำลึงจากคลังจวนอ๋องไปขายให้พ่อค้าเถื่อนทางเหนือ พร้อมตราประทับประจำตัวของท่าน... มันงอกขาเดินมาตกอยู่ใต้เตียงนอนของข้าเองกระนั้นหรือ?" พรึบ! สมุดบัญชีหนังแก้วเล่มหนาถูกโยนลงกลางโต๊ะไม้จันทน์หอม เสียงกระทบหนักหน่วงดั่งค้อนทั่งฟาดลงกลางใจของไป๋เซียนเซียน สีหน้าที่เคยพินอบพิเทาและน่าสงสารแปรเปลี่ยนเป็นซีดเผือดในพริบตา ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกจนปิดไม่มิด "เจ้า... เจ้าก섬ันแต่งเรื่องขึ้นมา!" ไป๋เซียนเซียนแผดเสียงลั่น ขาดซึ่งกิริยาสตรีสูงศักดิ์ที่เคยเสแสร้งไว้ "แต่งเรื่องงั้นหรือ?" น้ำเสียงของลี่หลินเฉียบคมดราวใบมีดโกน นางก้าวเข้าไปประชิดร่างของพี่สาวต่างมารดา ชายตามองด้วยความสมเพชเวทนา "นอกจากสมุดบัญชีเล่มนี้แล้ว ข้ายังมีพยานปากเอก... พ่อค้าเถื่อนแซ่โจวผู้นั้น บัดนี้ถูกคุมตัวอยู่หน้าประตูจวนแล้ว ท่านอ๋องผู้บัญชาการกองทัพประจิมทรงมีรับสั่งชัดเจนว่า ผู้ใดบังAอาจยักยอกทรัพย์สินในจวนอ๋องและสมคบคิดกับกบฏชายแดน... โทษสถานเดียวคือประหารเจ็ดชั่วโคตร!" คำว่า *'ประหารเจ็ดชั่วโคตร'* ดังก้องกังวานราวกับสายฟ้าฟาดกลางฤดูร้อน ญาติผู้ใหญ่หลายคนในตระกูลไป๋ถึงกับหน้าถอดสี เข่าอ่อนยวบลงไปกองกับพื้น บางคนถึงกับเป็นลมล้มพับเพราะเกรงว่าความผิดจะสาวมาถึงตัว ตระกูลไป๋ที่สั่งสมชื่อเสียงและเกียรติยศมาหลายชั่วอายุคน บัดนี้กลับพังทลายลงในพริบตาด้วยน้ำมือของบุตรสาวผู้ถูกทอดทิ้งในอดีต ไป๋เซียนเซียนทรุดฮวบลงคุกเข่ากับพื้น ร่างกายสั่นเทิบท่ามกลางความอัปยศอดสูที่ถูกขุดคุ้ยต่อหน้าธารกำนัล นางเงยหน้าขึ้นมองน้องสาวด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเคียดแค้นชิงชังถึงขีดสุด ทว่าไร้ซึ่งหนทางจะแก้ตัว "เจ้ามันปีศาจ... นังสารเลว ไป๋ลี่หลิน!" เสียงกรีดร้องด้วยความคลุ้มคลั่งดังขึ้น ก่อนที่ไป๋เซียนเซียนจะพุ่งตัวหมายจะเข้าทำร้ายลี่หลิน ทว่า... ฉับพลันนั้นเอง ประตูห้องโถงใหญ่ก็ถูกผลักเปิดออกด้วยพลังลมอันรุนแรง ร่างสูงสง่าในชุดคลุมผ้าไหมสีดำปักลายมังกรทอง 5 กรงเล็บ ก้าวเข้ามาด้วยฝ่าหน้าราบเรียบแต่ทรงอำนาจกดดันจนทุกคนต้องหมอบกราบลงกับพื้น รัศมีฆ่าฟันแผ่ซ่านออกมาจากตัวท่านอ๋องมู่หรงจวิ้น ดวงตาคมกริบดั่งพญาอินทรีมองกราดไปรอบห้อง ก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ที่ร่างของฮูหยินเอกของตน มู่หรงจวิ้นก้าวผ่านร่างของไป๋เซียนเซียนที่นอนหมอบอยู่บนพื้นราวกับนางเป็นเพียงฝุ่นผง เขาเดินตรงเข้าไปหาร่างบางของลี่หลิน ยื่นมือหนาขึ้นโอบเอวคอดกิ่วของนางเข้าหาตัวอย่างถือสิทธิ์ พร้อมกับก้มลงกระซิบข้างใบหูด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลัง "ภริยาข้าจัดการคนได้งดงามยิ่งนัก... แต่ดูท่าว่า คืนนี้เจ้าคงต้องชดใช้ดอกเบี้ยที่บังอาจแอบอ้างชื่อข้าจัดการคน โดยการอยู่ปรนนิบัติข้าที่เรือนจนถึงรุ่งสางแล้วล่ะมั้ง, ชายาข้า..." ลี่หลินชะงักเล็กน้อย ใบหน้างามแดงก่ำด้วยความขัดเขินปนหมั่นไส้ในความหน้าไม่อายของสามีสายโหดผู้นี้ ทว่าก่อนที่นางจะได้เอ่ยปากโต้แย้ง ขันทีเฒ่าคนสนิทจากในวังหลวงก็วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา พร้อมกับชูราชสำเนาพระราชโองการสีเหลืองทองขึ้นเหนือหัวด้วยมือที่สั่นเทา "ท่านอ๋อง... ฮูหยิน... เกิดเรื่องใหญ่แล้วพ่ะย่ะค่ะ! ฮ่องเต้ทรงมีพระราชโองการด่วน... ปลดฟ้าผ่า สั่งให้ท่านอ๋องนำกองทัพม้าเหล็กบุกประชิดชายแดนใต้ในคืนนี้ทันที!" ขอขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งใจให้ตัวละครมาด้วยกันเสมอนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ พงศาวดารมีชีวิต