สืบสาวราวเรื่องตระกูลเดิม

กลิ่นอายกำยานจันทน์หอมในห้องหนังสือส่วนตัวของเรือนพักแรมมิได้ช่วยให้จิตใจของไป๋ลี่หลินสงบลงแม้แต่น้อย บนโต๊ะไม้สลักลายวิจิตรตรงหน้า นางกำลังจ้องมองป้ายวิญญาณเก่าคร่ำคร่าแผ่นหนึ่ง ซึ่งถูกซ่อนไว้ใต้พื้นไม้เรือนเดิมของตระกูลไป๋ที่นางเพิ่งให้คนไปรื้อค้นมาอย่างเงียบเชียบ ป้ายวิญญาณที่ไร้ซึ่งชื่อสกุล มีเพียงรอยสลักลึกด้วยปลายกระบี่เป็นรูปดอกเหมยห้ากลีบ—สัญลักษณ์ประจำตระกูลอดีตราชตระกูลสายรองผู้ล่มสลาย "ฮูหยิน... บ่าวตรวจสอบบัญชีรายชื่อบ่าวไพร่เก่าแก่ของจวนเสนาบดีเมื่อสิบหี่ปีก่อนเรียบร้อยแล้วขอรับ" เสียงทุ้มต่ำของชิงอวิ๋นองครักษ์เงาผู้ได้รับมอบหมายให้ติดตามรับใช้ ลอยแว่วเข้ามาพร้อมกับม้วนกระดาษเก่าคร่ำคร่าที่เปรอะเปื้อนฝุ่นหนา "ไม่มีชื่อมารดาแท้ๆ ของท่านหลงเหลืออยู่ในทะเบียนสำมะโนครัวทางการ มีเพียงบันทึกการตายด้วยโรคระบาด... แต่ทว่า บันทึกการจ่ายเบี้ยหวัดของกรมมหาดไทยกลับระบุว่า มีการเบิกจ่ายโลงศพไม้จันทน์หอมชั้นดีถึงสองใบในคืนที่มารดาของท่านสิ้นชีพ" ไป๋ลี่หลินมิได้เอ่ยคำใด ดวงตาคู่คมกวาดมองตัวอักษรหมึกจีนที่จางเลือนบนกระดาษแผ่นนั้น สมองอันปราดเปรื่องประดุจยอดกุนซือเริ่มคำนวณหมากทุกกระดานในอดีต โรคระบาดหรือ? หากเป็นโรคระบาด เหตุใดจึงต้องใช้โลงศพไม้จันทน์หอมที่ใช้เฉพาะเชื้อพระวงศ์หรือขุนนางชั้นสูง? และเหตุใดชื่อของมารดาผู้ให้กำเนิดจึงถูกลบเลือนหายไปจากหน้าประวัติศาสตร์ราวกับไม่เคยมีตัวตนอยู่บนโลกใบนี้ "ท่านแม่ไม่ได้ตายด้วยโรคระบาด..." น้ำเสียงของนางราบเรียบ เยือกเย็นดุจสายน้ำในฤดูเหมันต์ ทว่ากลับแฝงไว้ด้วยกระแสคลั่งแค้นที่ยากจะทานทน "นางถูกสังหาร... เพื่อปิดปากเรื่องบันทึกการเคลื่อนไหวของกองกำลังลับฝั่งตะวันออก" ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักแน่นที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นที่หน้าประตูก่อนที่ร่างสูงสง่าในอาภรณ์สีดำสนิทปักลายมังกรทองห้ากรงเล็บจะก้าวเข้ามา ท่านอ๋องมู่หรงจวิ้นผู้กุมกองทัพประจิมปรากฏกายขึ้นท่าย์มกลางความมืดสลัว แววตาคมกริบดุจพญาอินทรีคู่นั้นกวาดมองหลักฐานบนโต๊ะแวบหนึ่ง ก่อนจะหยุดอยู่ที่ใบซีดเซียวแต่เด็ดเดี่ยวของภรรยา "เจ้ากำลังเล่นกับไฟที่มอดไหม้มานานกว่าสิบปี" มู่หรงจวิ้นเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ ก้าวย่างเข้าไปใกล้ทีละน้อยจนกลิ่นอายบุรุษเพศแผ่ซ่านกดดันบรรยากาศรอบตัว "เรื่องของมารดาเจ้า พัวพันถึงขั้วอำนาจในวังหลวง... แม้แต่ฮ่องเต้พระองค์ปัจจุบันก็ทรงมีส่วนรับรู้ในการกวาดล้างครั้งนั้น" ลี่หลินเงยหน้าขึ้นสบตาพระสวามี นัยน์ตาดำขลับสะท้อนภาพบุรุษผู้ขึ้นชื่อว่าโหดเหี้ยมที่สุดในแผ่นดิน แต่วินาทีนี้ นางมิได้มองเขาเป็นศัตรูหรือสามีจอมเผด็จการ หากแต่มองเห็นหมากตัวสำคัญที่จะช่วยให้นางปีนป่ายขึ้นไปชำระบัญชีเลือดนี้ "หม่อมฉันมิได้กลัวไฟพะย่ะค่ะ ท่านอ๋อง" นางแย้มสรวลหยันที่มุมปาก รอยยิ้มที่งดงามแต่กลับเยือกเย็นเสียยิ่งกว่าน้ำค้างแข็ง "หม่อมฉันเพียงแต่ต้องการทราบว่า... มือที่บีบคอท่านแม่จนสิ้นลมในคืนนั้น เป็นของ 'ไทเฮา' หรือเป็นของ 'องค์รัชทายาท' กันแน่" มู่หรงจวิ้นชะงักไปเล็กน้อย แววตาที่เคยราบเรียบปรากฏระลอกคลื่นแห่งความระอาใจและ... ความห่วงใยที่ถูกซ่อนไว้อย่างแนบเนียน เขายื่นมือหนาออกไปกุมมือเรียวบางที่กำเข้าหากันจนข้อต่อขาวซีด แรงบีบจากฝ่ามืออุ่นจัดถ่ายทอดความมั่นคงมาสู่นาบ แต่น้ำเสียงที่เอ่ยกลับเฉียบขาดราวกับประกาศิต "ไม่ว่าจะเป็นผู้ใด มือของพวกมันย่อมต้องขาดลงหากกล้าแตะต้องคนของเปิ่นหวาง" มู่หรงจวิ้นโน้มใบหน้าลงมาใกล้ จนลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับพวงแก้มของนาง "แต่ก่อนจะไปถึงวังหลวง เจ้าต้องอธิบายให้เปิ่นหวางฟังก่อนว่า เหตุใดตราประทับลับของกองกำลังลับตระกูลไป๋จึงมาอยู่ในกำมือของเจ้าได้" บรรยากาศในห้องหนังสือพล J ตึงเครียดขึ้นในฉับพลัน เมื่อความลับที่ซ่อนเร้นมานานนับทศวรรษกำลังจะถูกเปิดเผย พร้อมๆ กับเงาสะท้อนของอำนาจมืดจากวังหลวงที่คืบคลานเข้ามาใกล้เรือนพักของท่านอ๋องทุกขณะ ในวินาทีที่ลี่หลินกำลังจะเอ่ยปากตอบ เสียงเคาะประตูดังสนั่นหวั่นไหวก็ขัดจังหวะขึ้น ชิงอวิ๋นพุ่งเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก หยาดเหงื่อกาฬไหลโทรมกาย "ท่านอ๋อง! ฮูหยิน! เกิดเรื่องใหญ่แล้วพะย่ะค่ะ... ราชโองการด่วนจากในวังหลวงระบุให้ท่านอ๋องนำกำลังพลครึ่งหนึ่งมุ่งหน้าสู่ชายแดนใต้ทันที... และ... และมีพระราชสาส์นลับประทับตราหยกขาว สั่งให้ควบคุมตัวฮูหยินเข้าวังหลวงภายในคืนนี้พะย่ะค่ะ!" ขอขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งใจให้ตัวละครมาโดยตลอด แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ พงศาวดารมีชีวิต