คำชมจากโอษฐ์มังกร

"หากคำชมจากโอษฐ์มังกรคือสายฝนโปรยปรายลงบนผืนแผ่นดินแล้งแค้น ไฉนข้ากลับได้กลิ่นอายคาวเลือดลอยมากับสายลมเล่าเพคะ..." เสียงหวานใสแต่ทุ้มลึกกังวานก้องอยู่เบื้องหน้าพระพักตร์ ท่ามกลางท้องพระโรงใหญ่ที่เงียบงันจนได้ยินแม้แต่เสียงลมหายใจ ไป๋ลี่หลินในชุดคลุมปักลายหงส์ทองเคียงมังกร ยืนนิ่งสง่างามโดยไม่แม้แต่จะก้มหน้าหลบสายตาคมกริบของพระพักตร์เบื้องบน เม็ดเหงื่อผุดพรายขึ้นตามขมับของเหล่าขุนนางฝ่ายบู๊และฝ่ายบุ๋น พวกเขาต่างหวาดผวาแทนสตรีผู้นำภัยมหันต์มาสู่ตัว ทว่าผู้สร้างเรื่องราวกลับยืนสงบนิ่งราวกับรูปสลักหยกขาวที่ไร้ความเกรงกลัวต่ออำนาจสูงสุดแห่งแผ่นดิน บนบัลลังก์มังกร ฮ่องเต้ผู้ชราภาพแต่ยังมีพระเนตรคมปลาบแย้มพระสรวลกว้าง ทว่ารอยยิ้มนั้นกลับมิได้ส่งไปถึงดวงตา แผ่นป้ายหยกสลักอักษร "ปราชญ์หญิงคู่แผ่นดิน" ที่เพิ่งถูกขันทีหลวงอัญเชิญมาวางไว้บนโต๊ะมุกสลักลาย สะท้อนแสงวาววับบาดตาผู้คนในท้องพระโรง "เจ้าช่างกล้านัก ไป๋ลี่หลิน..." สุ้มเสียงทรงอำนาจเอ่ยขึ้นอย่างพึงพอใจและระแวงระวังในเวลาเดียวกัน "คดีทุจริตเสบียงทัพประจิมที่ซ่อนเร้นมานับสิบปี เจ้ากลับคลี่คลายมันได้ด้วยกระดาษแผ่นเดียว แถมยังเสนอแผนปฏิรูปการคลังที่ทำให้ท้องคลังมีเงินเพิ่มขึ้นถึงสามส่วน... ช่างสมกับที่เป็นชายาของอ๋องพยัคฆ์ผู้ไร้พ่ายเสียจริง" "พระราชอภินันทนาการนี้ หม่อมฉันขอรับไว้ด้วยความเคารพพ่ะย่ะค่ะ... อภัยด้วย หม่อมฉันหมายถึงทูลเกล้าถวายความจงรักภักดีด้วยเกล้าด้วยกระหม่อม" ลี่หลินย่อกายลงคำนับอย่างงดงามตามธรรมเนียมโบราณ ทว่าวาจาย้อนแย้งเมื่อครู่กลับทำให้เหล่าเสนาบดีต่างพากันสูดปากด้วยความตกใจ ไม่มีใครกล้าล้อเล่นต่อหน้าพระพักตร์เช่นนี้... ยกเว้นนาง มารร้ายในคราบโฉมสะคราญแห่งจวนท่านอ๋องมู่หรงจวิ้น ดวงตาหงส์กวาดมองไปยังกลุ่มขุนนางตระกูลซ่งที่ยืนอยู่มุมขวา ใบหน้าของซ่งเฉิงอี้บิดเบี้ยวด้วยความเคียดแค้นจนแทบจะกลืนเลือด เส้นเลือดที่ขมับปูดโปน นัยน์ตาแดงก่ำจ้องมองนางราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ แผ่นป้ายหยกประกาศเกียรติคุณที่ฮ่องเต้มอบให้นี้ เท่ากับเป็นการตบหน้าตระกูลซ่งฉาดใหญ่กลางมหาสมุทรแห่งอำนาจ เพราะหลักฐานที่นางใช้เปิดโปงการโกงกินเสบียงทัพ แท้จริงแล้วคือร่องรอยการยักยอกเงินภาษีของตระกูลซ่งที่ใช้หล่อเลี้ยงกองกำลังส่วนตัวมาเนิ่นนาน พึมพำ... เสียงซุบซิบดังระงมขึ้นทั่วท้องพระโรง *“นางสารเลวผู้นี้... กล้าดียังไงถึงเหยียบย่ำหน้าตาพวกเราถึงเพียงนี้”* *“ฮ่องเต้ทรงโปรดปรานถึงเพียงนี้แล้ว ต่อไปตระกูลซ่งคงต้องระวังตัวแจ”* *“เจ้าไม่เห็นสายตาของท่านอ๋องมู่หรงจวิ้นหรือ... น่ากลัวยิ่งกว่าปีศาจเสียอีก”* ลี่หลินเหลือบสายตาไปมองบุรุษผู้ยืนสงรมนิ่งอยู่เบื้องขวาของแถวขุนนาง มู่หรงจวิ้นในชุดฉลองพระองค์สีดำปักดิ้นทองลายพยัคฆ์ทะยานเมฆ ใบหน้าหล่อเหลาดุจเทพสลักไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ ดวงตาคมกราบดุจเหยี่ยวคู่นั้นมองตรงไปเบื้องหน้า ทว่ารัศมีกดดันแผ่ซ่านออกมารอบตัวจนไม่มีใครกล้าเข้าใกล้ ร่างสูงใหญ่ราวยอดเขาไท่ซานแผ่ไอสังหารจางๆ ออกมา ปกป้องภรรยาในนามของตนไว้อย่างแนบเนียน แม้ทั้งคู่จะมิได้สบตากัน แต่ความเข้าใจลึกซึ้งผ่านความเงียบนั้นกลับหนักแน่นดั่งหินผา เขารู้ว่านางกำลังเล่นกับไฟ... และเขาก็พร้อมที่จะเผาทั้งราชสำนักให้เป็นจุลหากมีใครกล้าแตะต้องปลายนิ้วของนางแม้แต่น้อย "ในเมื่อเจ้ามีความชอบใหญ่หลวง ข้าจะพระราชทานตามใจเจ้าปรารถนาหนึ่งประการ ไป๋ลี่หลิน เจ้าต้องการสิ่งใด? เงินทอง ตำแหน่ง หรืออำนาจในการสั่งการกรมล่าง?" ฮ่องเต้ตรัสถามด้วยความสนใจ พระองค์ต้องการทดสอบความโลภของสตรีผู้นี้ ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมท้องพระโรงอีกครั้ง ลมหายใจของทุกคนหยุดชะงัก ทุกสายตาจับจ้องมาที่ร่างระหงของสตรีผู้กุมชะตากรรมของขุนนางครึ่งราชสำนักในกำมือ ลี่หลินเงยหน้าขึ้น รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่งดงามหยาดเยิ้มทว่ากลับหนาวเหน็บถึงกระดูกดำ นางก้าวเท้าออกมาก้าวหนึ่ง ประสานมือคารวะแล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงกังวานใส "ทูลฝ่าบาท หม่อมฉันมิได้ต้องการเงินทอง ตำแหน่ง หรืออำนาจใดๆ ทั้งสิ้นพ่ะย่ะค่ะ... สิ่งเดียวที่หม่อมฉันปรารถนาในเวลานี้ คือ 'กระดาษหย่า' ฉบับหนึ่ง" ตู้ม! ราวกับมีสายฟ้าฟาดลงกลางท้องพระโรงในวันที่ไร้เมฆฝน ขุนนางหลายคนถึงกับเข่าอ่อนทรุดลงไปกองกับพื้น บางคนสำลักน้ำลายตัวเองจนไอโขลกๆ พระเนตรของฮ่องเต้เบิกกว้างขึ้นด้วยความตกตะลึง ทว่าผู้ที่สะเทือนใจและอันตรายที่สุดในยามนี้ หาใช่ใครอื่น... *แกร็ก!* เสียงจอกหยกในมือของมู่หรงจวิ้นแหลกละเอียดเป็นผุยผง เศษหยกบาดลงบนฝ่ามือหนาจนหยาดโลหิตสีแดงเข้มหยดลงกระทบพื้นหินอ่อนทีละหยด เสียงนั้นเบานัก แต่กลับดังสะท้อนก้องไปถึงหัวใจของทุกคนในที่นั้น ท่านอ๋องผู้เยือกเย็นดุร้าย ไร้ความปรานีต่อศัตรู บัดนี้ดวงตาทมิฬคู่นั้นกลับลุกโชนด้วยเพลิงโทสะที่พร้อมจะแผดเผาทุกสิ่งให้เป็นจุล ดั่งสัตว์ป่ากระหายเลือดที่ถูกลูบคมในจุดที่หวงแหนที่สุด รังสีอำมหิตพวยพุ่งทะยานขึ้นสู่เพดานตำหนักจนออกซิเจนรอบตัวแทบจะหมดสิ้น ลี่หลินยังคงยืนนิ่ง ใบหน้างดงามราบเรียบไร้ความหวาดหวั่น นางจ้องมองเศษหยกที่แตกละเอียดในมือของสามีทางพฤตินัยด้วยแววตานิ่งสงบ เกมนี้... เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น กงกงชราผู้ดูแลพระองค์รีบก้าวเข้ามาด้วยความลิบลับ ประคองถาดไม้สนหอมที่ปิดคลุมด้วยผ้าแพรสีเหลืองทองอร่ามเข้ากลางห้องโถง พระพักตร์ของฮ่องเต้แปรเปลี่ยนเป็นความเคร่งขรึมลึกล้ำ "ไป๋ลี่หลิน... เจ้ากล้าขอหย่ากับอ๋องพยัคฆ์ผู้สร้างคุณความดีปกป้องแผ่นดินอย่างนั้นหรือ? เจ้ารู้หรือไม่ว่าราชโองการฉบับนี้ที่ข้าถืออยู่ คืออะไร" ฮ่องเต้ตรัสด้วยสุ้มเสียงเยียบเย็น ลี่หลินขมวดคิ้วเล็กน้อย นางสัมผัสได้ถึงลางสังหรณ์บางอย่างที่ผิดปกติ ผ้าแพรสีทองถูกเปิดออก เผยให้เห็นกล่องไม้จันทน์หอมแกะสลักลวดลายมังกรห้าเล็บ ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของราชโองการลับสุดยอดที่แม้แต่เสนาบดีก็ไม่มีสิทธิ์ล่วงรู้ กงกงชราเปิดกล่องออก หยิบม้วนกระดาษสีเหลืองทองอร่ามขึ้นมาคลี่ออกด้วยมือที่สั่นเทา ก่อนจะประกาศเสียงแหลมสูงก้องกังวาน "ราชโองการสวรรค์... พระราชทานสมรสและแต่งตั้งพระชายาเอกแห่งจวนอ๋องประจิม... และ... คำสั่งแต่งตั้งตำแหน่ง 'แม่ทัพหลวงพิทักษ์ชายแดนใต้' แก่... พระชายาไป๋ลี่หลิน!" สิ้นเสียงประกาศ ท้องพระโรงทั้งห้องก็ตกอยู่ในความเงียบงันสนิทราวกับป่าช้า ลี่หลินนิ่งงัน ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจเป็นครั้งแรกตั้งแต่ทะลุมิติมาที่นี่ ส่วนมู่หรงจวิ้น... ริมฝีปากหนากลับยกยิ้มขึ้นช้าๆ เป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความดุดัน ทรงพลัง และ... ความคลั่งรักที่น่าสะพรึงกลัวที่สุด เขาก้าวเท้าช้าๆ เดินเข้ามาประชิดร่างบางของนาง กลิ่นอายบุรุษเพศอันตรายและกลิ่นสนิมเหล็กจางๆ โชยเข้าแตะนาสิก ก่อนที่มือหนาชุ่มเลือดจะเอื้อมมาคว้าเอวบางของนางไว้แน่นราวกับคีมเหล็ก กระซิบแนบชิดริมหูด้วยเสียงที่ทำให้หัวใจของนางกระตุกวูบ "เจ้าอยากหย่ากับข้าอย่างนั้นหรือ ลี่หลิน... ลองถามกระบี่ในมือข้าดูก่อนเถอะว่ามันยอมปล่อยเจ้าไปหรือไม่" ความสัมพันธ์ที่แขวนอยู่บนเส้นด้ายระหว่างอำนาจ ความรัก และคมดาบ กำลังจะขาดสะบั้นลงในวินาทีนี้... โปรดติดตามตอนต่อไปครับ - พงศาวดารมีชีวิต