ข้อตกลงลับหลังม่านมุ้ง

เสียงแผ่นกระดาษสาเนื้อดีที่ถูกวางลงบนโต๊ะไม้จันทน์หอมดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน ราวกับเสียงก้อนหินที่ถูกโยกลงบนผิวน้ำนิ่งสงบ ไป๋ลี่หลินมิได้เงยหน้าขึ้นมองบุรุษผู้ทรงอำนาจที่สุดแห่งกองทัพประจิม นางยังคงก้มลงจัดระเบียบม้วนแผนที่ยุทธศาสตร์ด้วยปลายนิ้วเรียวงามที่สวมปลอกเล็บทองคำฝังหยกขาว ความนิ่งสงบของนางในยามนี้ช่างตัดกันอย่างสิ้นเชิงกับบรรยากาศกดดันดุจพายุตั้งเค้าภายในห้องหนังสือลับของจวนอ๋อง "เจ้ากล้าดียังไงถึงนำเอาแผนการเคลื่อนพลของกองทัพพิทักษ์ชายแดนมาเดิมพัน?" สุ้มเสียงของท่านอ๋องมู่หรงจวิ้นต่ำทุบและเย็นเยียบดุจน้ำแข็งจากยอดเขาเหมันต์ พระเนตรคมกริบดั่งพญาอินทรีจดจ้องร่างระหงในชุดฮูหยินสีเขียวหยกเข้มด้วยประกายไฟที่ยากจะคาดเดา ในมือหนากำถ้วยชาอุ่นจนกระเบื้องแทบปริร้าว ความดุร้ายที่เคยสยบแคว้นต่างๆ มานับไม่ถ้วนแผ่ซ่านกดทับจนอากาศรอบกายแทบจะแข็งตัว ทว่า ไป๋ลี่หลินกลับแย้มยิ้มบางเบา นางค่อยๆ เงยหน้าขึ้นสบพระเนตรคู่นั้นอย่างไม่เกรงกลัว แววตาของนางลุ่มลึกราวกับห้วงสมุทรไร้ก้นบึ้ง สะท้อนความเยือกเย็นที่แม้แต่แม่ทัพผู้ผ่านศึกมาโชกโชนยังต้องชะงัก "หม่อมฉันหาได้นำกองทัพมาเดิมพันไม่เพคะ... แต่หม่อมฉันกำลังนำ 'ชัยชนะเด็ดขาด' มามอบให้ท่านอ๋องต่างหาก" คำพูดของนางราบเรียบ แต่มั่นคงดั่งหินผา มู่หรงจวิ้นแค่นหัวเราะในลำคอ ร่างสูงใหญ่ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเท้าเข้ามาใกล้ร่างบางทีละก้าวอย่างคุกคาม กลิ่นอายบุรุษเพศที่ทรงอำนาจและกลิ่นอายคาวเลือดจากสนามรบโชยปะทะนาสิกของนาง แต่นางยังคงยืนหยัดหลังตรง ไม่ถอยร่นแม้แต่ก้าวเดียว "หึ ชัยชนะงั้นหรือ? แผนการที่เจ้าเขียนขึ้นนี้ แม้แต่ยอดกุนซือในราชสำนักยังต้องใช้เวลาแรมปีในการขบคิด แต่เจ้า... สตรีที่วันๆ เอาแต่ขังตัวเองอยู่ในเรือนหลัง กลับบอกว่านี่คือแผนการที่จะตีเมืองหลวงของแคว้นเป่ยให้ราบคาบภายในสามเดือน?" มู่หรงจวิ้นโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับพวงแก้มเนียนนุ่ม สุ้มเสียงกระซิบข้างใบหูของนางเต็มไปด้วยการเยาะหยันแกมความระแวงสงสัย "ลี่หลิน เจ้าเป็นใครกันแน่? ความรู้เหล่านี้เจ้าไปเอามาจากไหน หรือแท้จริงแล้ว... เจ้าเป็นสายลับจากฝ่ายใดส่งมาแทรกซึมในจวนของเปิ่นหวาง" แม้ใบหน้าของทั้งสองจะห่างกันเพียงคืบ แต่แววตาของไป๋ลี่หลินไม่มีความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย นางเพียงแต่เบือนพักตร์เล็กน้อย หลบเลี่ยงสัมผัสอันตรายนั้น ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลทว่าบาดลึก "หม่อมฉันจะเป็นใคร... ไม่สำคัญเท่ากับว่า 'ข้อเสนอ' ของหม่อมฉันมีค่ามากพอสำหรับท่านอ๋องหรือไม่เพคะ" นางเว้นจังหวะเล็กน้อย ปล่อยให้สายตาคมปลาบของเขากวาดมองสำรวจใบหน้าของนางเพื่อค้นหาพิรุธ "หากท่านอ๋องทรงใช้แผนยุทธศาสตร์ฉบับนี้ นอกเหนือจากการรบชนะโดยสูญเสียกำลังพลน้อยที่สุดแล้ว ท่านยังจะสามารถรวบอำนาจในราชสำนักกลับมาอยู่ในมือได้อย่างเบ็ดเสร็จโดยชอบธรรม... และสิ่งที่หม่อมฉันต้องการแลกเปลี่ยน มีเพียงสิ่งเดียวเท่านั้น" "ว่ามา..." มู่หรงจวิ้นเค้นเสียงลอดไรฟัน พระเนตรหรี่แคบลง "หนังสือหย่าขาดจากกัน... และอิสรภาพของหม่อมฉัน ทันทีที่สงครามสิ้นสุดลงและบ้านเมืองสงบสุข" ความเงียบงันเข้าปกคลุมห้องหนังสืออีกครั้ง มู่หรงจวิ้นชะงักงัน ร่างกายที่เคยตึงเครียดด้วยโทสะกลับนิ่งค้างไปชั่วขณะ ราวกับว่าคำว่า 'หนังสือหย่า' ที่หลุดออกมาจากริมฝีปากอิ่มคู่นั้น มีน้ำหนักมากกว่ากองทัพนับแสนนายที่เขากุมเอาไว้ ความเจ็บแปลบประหลาดแล่นริ้วขึ้นมาในอกหนา ความรู้สึกพ่ายแพ้ที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนในชีวิตขุนศึกกระหน่ำซัดเข้าใส่หัวใจของเขา นางกล้าดียังไง... นางกล้าดียังไงถึงใช้สมองและหยาดเหงื่อของตัวเอง เพื่อแลกกับการ 'หนีไปจากเขา' ตลอดเวลาที่ผ่านมา เขามองนางเป็นเพียงสตรีในอาณัติ เป็นภักดีที่ถูกคลุมถุงชนเข้ามาเพื่อคานอำนาจ แต่ในยามนี้ สตรีผู้นี้กลับยืนอยู่ตรงหน้าเขาด้วยศักดิ์ศรีที่สูงส่งยิ่งกว่าบัลลังก์ นางถือไพ่เหนือกว่าเขาอย่างสมบูรณ์แบบ และใช้มันเพื่อประกาศอิสรภาพจากกรงขังแห่งนี้ "เจ้าคิดว่าเปิ่นหวาง จะปล่อยให้ภรรยาเอกของจวนอ๋องเดินถือหนังสือหย่าออกไปจากตระกูลมู่หรงอย่างงั้นรึ?" มู่หรงจวิ้นแค่นยิ้มเหี้ยมเกรียม มือหนาเอื้อมไปเชยคางมนขึ้นบังคับให้นางสบตา ดวงตาคู่นั้นแดงก่ำด้วยความดุร้ายที่ถูกกดทับ "เจ้าฝันไปเถอะ ลี่หลิน! ต่อให้เจ้าจะฉลาดล้ำเลิศเพียงใด หรือต่อให้แผนการของเจ้าจะพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดินได้... แต่ชาตินี้ทั้งชาติ เจ้าก็ยังเป็นฮูหยินของมู่หรงจวิ้น เป็นคนของเปิ่นหวาง ตายก็ต้องเป็นผีของเปิ่นหวาง!" หัวใจของไป๋ลี่หลินกระตุกวูบยามเมื่อสบเข้ากับดวงตาที่ลุกโชนไปด้วยความคลุ้มคลั่งและดื้อรั้นของเขา นางสัมผัสได้ถึงความหวาดกลัวลึกๆ ที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเย่อหยิ่งจองหองนั้น... เขาไม่อยากปล่อยนางไป แต่นางไม่อาจยอมจำนนต่อโชคชะตาที่ถูกกำหนดไว้ในนิยายเดิม ที่ซึ่งนางจะต้องตายอย่างอนาถด้วยน้ำมือของสามีผู้โหดเหี้ยม นางต้องไขว่คว้าอิสรภาพมาให้ได้ "ท่านอ๋องทรงตรัสว่าเกลียดชังหม่อมฉันนัก มิใช่หรือเพคะ?" ไป๋ลี่หลินฝืนแย้มยิ้มหยัน ทั้งที่มือเรียวใต้ชายแขนเสื้อกำลังสั่นเทา "การปล่อยหม่อมฉันไป ย่อมดีต่อชื่อเสียงและหัวใจของท่าน... หรือว่าท่านอ๋องผู้ยิ่งใหญ่ เกรงกลัวว่าตนเองจะ...'ขาด' หม่อมฉันไม่ได้กันแน่?" คำพูดเย้าหยวนแกมท้าทายนั้นทำเอาสติของมู่หรงจวิ้นขาดผึง บุรุษผู้ไม่เคยยอมจำนนต่อผู้ใดกระชากร่างบางเข้าหาตัวอย่างแรงจนแผ่นอกแนบชิดกับกายแกร่ง กลิ่นหอมประหลาดประจำตัวของนางระเหยเข้าจมูกยิ่งทำให้สติของเขาเตลิดเปิดเปิง ริมฝีปากหนาก้มลงทาบทับลงบนเรียวปากอิ่มของนางทันทีอย่างไร้ความปรานี เป็นจูบที่เต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว ความหวาดหวั่น และความคลั่งรักที่ระเบิดออกราวกับเขื่อนแตก ไป๋ลี่หลินเบิกตากว้างด้วยความตกใจ นางพยายามทุบตีแผงอกกว้างเพื่อผลักไส แต่แรงอันน้อยนิดของนางหรือจะสู้แรงของแม่ทัพผู้ผ่านสนามรบได้ รสจูบที่รุนแรงเปลี่ยนเป็นความลึกซึ้งและดุดัน ราวกับเขาต้องการกลืนกินวิญญาณของนางเข้าไปเพื่อกักขังไว้ชั่วนิรันดร์ นานเท่าไหร่ไม่รู้ที่ริมฝีปากของทั้งสองผละออกจากกันอย่างจำยอม ลี่หลินหอบหายใจถี่กระชั้น ใบงดงามแดงก่ำด้วยความโกรธและแรงอารมณ์ นางยกหลังมือขึ้นเช็ดริมฝีปากที่บวมเจ่อด้วยสายตาวาวโรจน์ "ท่านอ๋อง... ทรงใช้อำนาจข่มเหงสตรีไร้ทางสู้เช่นนี้ น่ารังเกียจยิ่งนัก!" มู่หรงจวิ้นหอบหายใจหนักหน่วงไม่แพ้กัน พระเนตรคมกริบมองริมฝีปากที่บวมช้ำของนางด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งโกรธ ทั้งหลงใหล และเจ็บปวด พระองค์ยกยิ้มมุมปากอย่างเยือกเย็น ก่อนจะยื่นมือออกไปหยิบม้วนแผนยุทธศาสตร์บนโต๊ะขึ้นมาถือไว้ "จำไว้ ลี่หลิน... เปิ่นหวางรับข้อตกลงนี้" สุ้มเสียงทุบต่ำเอ่ยกระซิบข้างหูของนางอย่างจงใจให้สั่นสะท้าน "เจ้าทำแผนยุทธศาสตร์ให้ชนะสงคราม... ส่วนเปิ่นหวาง จะทำทุกวิถีทาง เพื่อให้ 'หนังสือหย่า' แผ่นนั้น ไม่มีวันได้เกิดขึ้นบนโลกใบนี้" ทันทีที่เขากล่าวจบ เสียงเคาะประตูด้านนอกห้องหนังสือก็ดังขึ้นอย่างเร่งรีบ ตามด้วยเสียงรายงานด้วยความตื่นตระหนกขององครักษ์คนสนิท "เรียนท่านอ๋อง! เกิดเรื่องใหญ่แล้วพ่ะย่ะค่ะ! มีราชโองการด่วนที่สุดจากเมืองหลวง... ส่งตรงถึงมือท่านอ๋องโดยประทับตราหยกมังกรทองพ่ะย่ะค่ะ!" มู่หรงจวิ้นขมวดคิ้วมุ่นทันที แววตาคมกริบหันกลับไปมองที่ประตูห้องหนังสือสลับกับร่างของไป๋ลี่หลินที่ยืนนิ่งค้างไป ขอขอบพระคุณท่านรี้ดผู้ทรงเกียรติทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านหน้าประวัติศาสตร์บทนี้ไปด้วยกันนะครับ