จดหมายลับจากชายแดน

กลิ่นอายกำยานจันทน์หอมที่ลอยอวลอยู่เบื้องหน้าไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศภายในห้องหนังสือลับของจวนอ๋องผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย รอยหมึกสีชาดที่ยังไม่แห้งสนิทบนแผ่นกระดาษสาชั้นดี สะท้อนเงาของบุรุษผู้กุมอำนาจสูงสุดแห่งกองทัพประจิม แววตาของมู่หรงจวิ้นยามนี้ดุจดั่งเหยี่ยวราตรีที่กำลังจ้องมองเหยื่อในความมืด ความเยือกเย็นและดุร้ายแผ่ซ่านออกมาจากร่างหนาจนแม้แต่เงาของตนเองยังต้องทาบทับด้วยความระแวง “จดหมายฉบับนี้ เพิ่งถูกส่งผ่านม้าเร็วแปดร้อยลี้มาจากชายแดนทิศประจิม... ข้าว่าพวกท่านคงได้อ่านเนื้อความที่ซ่อนอยู่ระหว่างบรรทัดแล้วกระมัง” น้ำเสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงก้อนหินกระทบกันในลำธารน้ำแข็งเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบงันที่กดดันมานานนับเค่อ เบื้องหน้าของท่านอ๋องคือเหล่าแม่ทัพคนสนิทและที่ปรึกษาฝีมือฉกาจสามคน ทุกคนต่างมีใบเคร่งเครียดจนริ้วรอยบนหน้าผากแทบจะประสานกันเป็นปม แม่ทัพกัว ผู้ผ่านศึกมานับร้อยครั้ง กัดฟันกรอดจนสันกรามปูดนูน “ฝ่าบาท... มิใช่ แค่พวกโจรป่าเผ่าซี Hsia ที่กำเริบเสิบสานแล้วกระมังพ่ะย่ะค่ะ จากร่องรอยการเคลื่อนไหวของเสบียงและอาวุธที่หายไปจากคลังหลวง มีหนอนไส้... และหนอนตัวนั้นคงไม่ใช่คนระดับล่างแน่” “เกลือเป็นหนอนในราชสำนักย่อมไม่น่ากลัวเท่ากับ... คนที่กำลังชักใยอยู่เบื้องหลังบัลลังก์มังกรต่างหาก” มู่หรงจวิ้นแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขันโดยสิ้นเชิง นิ้วเรียวยาวดั่งหยกขาวเคาะลงบนโต๊ะไม้เนื้อแข็งเป็นจังหวะช้าๆ ทว่าหนักหน่วงดุจเสียงกลองศึกที่เร่งเร้าให้หัวใจคนฟังเต้นระรัว ในขณะเดียวกัน ที่เรือนปีกซ้ายอันเงียบสงบ ไป๋ลี่หลินกลับไม่ได้สนใจความตึงเครียดที่กำลังแผ่ขยายมาจากห้องโถงใหญ่ นางกำลังนั่งอยู่หน้าโต๊ะเครื่องประดับทองเหลือง แสงจากตะเกียงน้ำมันส่องกระทบใบหน้างดงามที่เรีย่วคมดุจภาพวาดพู่กันจีน ปลายนิ้วเรียวบางกำลังคีบกระดาษชิ้นจิ๋วที่ซ่อนอยู่ด้านในของ... ซองยาบำรุงโลหิตที่บ่าวไพร่เพิ่งนำกลับมาจากร้านขายยาสมุนไพรในตลาดหลวง นี่ไม่ใช่ซองยาธรรมดา ลี่หลินหรี่ตาลงเล็กน้อย สมองอันปราดเปรื่องทำงานอย่างรวดเร็วดั่งสายฟ้าแลบ นางใช้ปลายเข็มเงินเขี่ยคราบผงสีขาวที่ติดอยู่ตามรอยพับของกระดาษขึ้นมาแตะปลายลิ้นเพียงเล็กน้อย... รสชาติขื่นปร่าที่เจือด้วยกลิ่นหอมเย็นของดอกบัวหิมะแดนเหนือ ทำให้สติของนางตื่นตัวขึ้นในทันที *ผงหลินจือทมิฬ... ยาพิษโบราณจากแคว้นอู๋ที่ใช้สำหรับลอบสังหารเชื้อพระวงศ์โดยไม่ทิ้งร่องรอย* หัวใจของยอดกุนซือหญิงกระตุกวูบ แต่มือของนางยังคงนิ่งสนิท นางมิได้ตกใจกลัว ตรงกันข้าม แววตากลับเปล่งประกายความเฉียบคมดุจคมดาบที่เพิ่งชักออกจากฝัก เบาะแสชิ้นเล็กๆ ชิ้นนี้ไม่ได้บอกแค่ว่ามีคนต้องการวางยาใครบางคนในจวนอ๋อง แต่มันกำลังบอกว่า “เครือข่ายกบฏ” ได้แทรกซึมเข้ามาถึงรากฐานของเมืองหลวง และเป้าหมายที่แท้จริงของพวกมันอาจไม่ใช่ชีวิตของนาง... แต่มันคืออำนาจการทหารทั้งหมดที่สสามีของนางถือครองอยู่ “ฮูหยินเจ้าคะ...” เสียงกระซิบแผ่วเบาของชุนEr สาวใช้คนสนิทดังขึ้นที่หน้าประตู พร้อมกับร่างที่ก้าวเข้ามาด้วยความเร่งรีบ “บ่าวแอบไปสืบตามที่ท่านสั่งมาแล้วเจ้าค่ะ คนที่นำเทียบยานี้มาส่งที่ร้านสมุนไพร ไม่ใช่ใครอื่น... แต่เป็นคนสนิทของเสนาบดีหลี่ผู้เป็นลุงของท่านเองเจ้าค่ะ!” ลี่หลินหลับตาลงชั่วพริบตาเพื่อประมวลผล ข้อมูลทุกอย่างต่อจิ๊กซอว์เข้าหากันอย่างสมบูรณ์แบบ ตระกูลหลี่ผู้สูงศักดิ์กำลังใช้ชื่อเสียงของนางเป็นฉากหน้า เพื่อลักลอบส่งสารลับและสารพิษให้แก่กองกำลังกบฏที่ซ่อนตัวอยู่ตามแนวเขาอวี้หลาน น่าขันสิ้นดี... ร่างเดิมของเจ้าของร่างนี้คงคิดไม่ถึงว่า ตระกูลที่ตนเองเกิดมา จะใช้ความตายของนางเป็นบันไดไต่สู่อำนาจ “เตรียมกาน้ำชาชุดใหม่... แล้วหยิบเสื้อคลุมกันหนาวขนจิ้งจอกสีขาวมาให้ข้า” ลี่หลินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่มั่นคงเด็ดเดี่ยวจนชุนEr ถึงกับต้องก้มหน้ารับคำอย่างไม่กล้าซักไซ้ ในค่ำคืนที่ลมหนาวพัดโหมกระหน่ำจนหน้าต่างไม้ส่งเสียงดังเอี๊ยดอ๊าด สองสามีภรรยาต่างกำลังเผชิญหน้ากับพายุลูกใหญ่ที่กำลังก่อตัวขึ้น ฝ่ายหนึ่งคือท่านอ๋องผู้กุมกองทัพที่กำลังวางแผนรับมือกับสงครามกลางเมืองที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ และอีกฝ่ายคือยอดกุนซือหญิงที่ถือหลักฐานชิ้นสำคัญซึ่งสามารถสั่นคลอนบัลลังก์ได้ทั้งแคว้น ลี่หลินก้าวเท้าเดินออกจากเรือนปีกซ้าย มุ่งหน้าไปยังห้องหนังสือลับที่ปิดตาย ท่ามกลางความมืดมิดของราตรีที่มีเพียงแสงจันทร์สาดส่องลงมากระทบเงาร่างระหง นางรู้ดีว่าการก้าวเข้าไปในครั้งนี้ คือการเอาชีวิตเข้าแลกกับเกมการเมืองที่เดิมพันด้วยความตาย ทว่า ทันทีที่นางเดินมาถึงหน้าประตูไม้แกะสลักลวดลายวิจิตร และกำลังจะเอื้อมมือไปเคาะเพื่อส่งมอบเบาะแสสำคัญให้สามี บานประตูไม้หนากลับถูกกระชากเปิดออกอย่างแรงจากด้านใน! ดวงตาคมกริบดุจพญาเหยี่ยวของมู่หรงจวิ้นมองตรงมายังร่างของนาง ท่ามกลางความตกตะลึงของเหล่าแม่ทัพที่นั่งอยู่ด้านหลัง ท่านอ๋องผู้เยือกเย็นกลับเอื้อมมือมาคว้าข้อมือเรียวของนางไว้แน่นราวกับคีมเหล็ก ลากตัวนางเข้าไปในห้องพร้อมกับปิดประตูเสียงดังสนั่น “เจ้าบังAอาจนักนะ... ลี่หลิน กลางดึกดื่นเช่นนี้ เจ้ากล้าแอบมาฟังความลับทางราชการถึงหน้าห้องของข้าเชียวรึ?” น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เจือไปด้วยความอันตรายกระซิบติดริมฝีปากของนาง ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับแก้มเนียน ทว่าในวินาทีที่มู่หรงจวิ้นก้มลงมองสบตาภรรยา สายตาของเขากลับสะดุดเข้ากับซองยาพิษที่นางซ่อนไว้ในแขนเสื้อ... และรอยยิ้มเยือกเย็นที่ปรากฏขึ้นบนมุมปากของยอดกุนซือหญิง ขอขอบพระคุณท่านรี้ดผู้ทรงเกียรติทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านหน้าประวัติศาสตร์บทนี้ไป1ด้วยกันนะครับ